Supreme Court quashes lower court verdict for omitting mandatory financial compensation under Art. 43a § 2 Criminal Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's verdict regarding the mandatory financial compensation order. The defendant was convicted of theft, but the regional court failed to impose the obligatory monetary payment required by law. The General Prosecutor argued this omission violated the Criminal Code and prejudiced the victim's rights. The court ruled that the lower court's failure to apply the mandatory compensation clause constituted a material legal error with significant impact on the verdict's substance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 43a § 2 k.k.; The court must impose mandatory financial compensation when sentencing for offenses listed in the provision, and failure to do so constitutes a material legal error affecting the verdict's substance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 307/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala (przewodniczący)SSN Tomasz ArtymiukSSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie M. M. skazanego za czyn z art. 244 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 października 2024 r. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt III K 1571/23, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym - świadczeniu pieniężnym i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Tomasz Artymiuk Dariusz Kala Paweł Wiliński
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach, wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt III K 1571/23, uznał M. M. za winnego czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za co wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.Wskazany wyrok uprawomocnił się w dniu 15 maja 2024 r. (k. 93).Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym, w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o świadczeniu pieniężnym, o którym stanowi przepis art. 43a § 2 k.k., na niekorzyść oskarżonego M.
M. i zarzucając:„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 43a § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2023 r. polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego M. M. - w związku ze skazaniem za popełniony w dniu 13 września 2023 r. czyn zabroniony z art. 244 k.k. - świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 5 000 złotych, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem, w razie skazania m.in. za przestępstwo określone w art. 244 k.k. orzeczenie świadczenia pieniężnego ma charakter obligatoryjny”.Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Podniesione w kasacji uchybienie, polegające na rażącym i mającym istotny wpływ na treść orzeczenia naruszeniu przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 43a § 2 k.k., znajduje potwierdzenie w treści zaskarżonego wyroku, którym nie orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjnego w tej sprawie środka karnego - świadczenia pieniężnego.Przepis art. 43a § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2023 r. stanowi bowiem, że „W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 164 § 1, art. 165 § 1, art. 165a § 1 lub 2, art. 171 § 1, 2 lub 3, art. 174 § 1, art. 178a § 1, art. 178b, art. 179, art. 180, art. 200a § 1 lub 2, art. 200b, art. 202 § 4b lub 4c, art. 244, art. 255a § 1 lub 2, art. 258 § 1, art. 263 § 2 sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5000 złotych, do wysokości określonej w § 1”.
Zgodnie zatem z przywołanym przepisem, w jego brzmieniu obowiązującym zarówno w czasie popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu, tj. 13 września 2023 r., jak i w czasie wyrokowania w sprawie, tj. 18 kwietnia 2024 r., skazując M. M. za występek określony w art. 244 k.k., wymieniony w katalogu zawartym w dyspozycji art. 43a § 2 k.k., Sąd Rejonowy był zobligowany do orzeczenia świadczenia pieniężnego. Zauważenia wymaga, że Sąd meriti w uzasadnieniu wyroku sam zwrócił uwagę na swój oczywisty błąd (k. 89).Opisane uchybienie niewątpliwie miało rażący i istotny wpływ na treść wydanego wyroku.
Z nieuprawnioną korzyścią dla oskarżonego nie orzeczono bowiem wobec niego obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego, a zatem nie poniósł on wszystkich konsekwencji prawnych swojego zachowania.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Gliwicach orzeknie względem M. M. środek karny w granicach przewidzianych treścią art. 43a § 2 k.k.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.][ms] Tomasz Artymiuk Dariusz Kala Paweł Wiliński