Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 30/21 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for lack of evidence; defense costs awarded to the accused by the Supreme Court.

Numero d'incarto IV KK 30/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, finding the defense's arguments regarding witness depositions and subjective intent to be mere speculation. The defense claimed the lower court failed to verify specific business investments and the accused's awareness of financial loss, but the court noted these witnesses had already testified against such cooperation. Consequently, the appellate court's review was deemed correct, and the accused was acquitted of procedural violations while being awarded legal costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 433 § 1, 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 286 § 1 k.k.; Art. 299 § 1 k.k.: An appeal is groundless if the appellant fails to demonstrate a flagrant violation of procedural law that substantially affected the judgment, particularly when alleged omissions in witness testimony were already refuted by prior proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal flagrant violation subjective intent witness depositions legal costs appellate review speculative arguments mancata prova di parzialità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k.
Zarzucił on:1.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw.
Art. 410 k.p.k.
7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 1 k.p.k.
z art. 433 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez zaaprobowanie przez Sąd odwoławczy ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów dokonanych przez Sąd I instancji dokonanych z pominięciem depozycji świadków M.
Art. 457 § 3 k.p.k.
oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 286 § 1 k.k.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.
Art. 299 § 1 k.k.
odpowiedzialności za czyn z art. 299 § 1 k.k. z faktem wykonania szeregu przelewów na inne rachunki bankowe; nadto poprzez dokonanie zmiany kwalifikacji prawnej czynu (wyeliminowanie z podstawy prawnej przepisu art.
§ 6 art. 299 k.k.
Sąd ten eliminując bowiem z podstawy skazania § 6 art. 299 k.k. i przyjmując jako podstawę wymiaru kary art.
art. 286 § 1 k.k
skazanego z art. 286 § 1 k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 30/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie Ł. M. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 8 lipca 2021 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G., Ośrodek Zamiejscowy w R. z dnia 22 maja 2017 r., sygn. akt V K (…), postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. (KA w K.), jako obrońcy skazanego wyznaczonemu z urzędu, kwotę 738 zł (słownie siedemset trzydzieści osiem złotych), obejmującą już należny podatek VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji;

3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G., Ośrodek Zamiejscowy w R. z dnia 22 maja 2017 r., sygn. akt V K (…), wniósł obrońca z urzędu Ł. M. Zarzucił on:1.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez zaaprobowanie przez Sąd odwoławczy ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów dokonanych przez Sąd I instancji dokonanych z pominięciem depozycji świadków M.

C. B., A. S., E. L., G. D., M. K. oraz R. O., podczas gdy aby przyjąć popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., sąd winien dokonując analizy strony podmiotowej i wykazać na podstawie dowodów, że sprawca obejmował swym bezpośrednim i kierunkowym zamiarem nie tylko wprowadzenie w błąd (wyzyskanie błędu, itd.) i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, lecz także, że w momencie działania obejmował swym bezpośrednim i kierunkowym zamiarem okoliczność, iż osoba rozporządzająca mieniem czyni to z niekorzyścią dla siebie - zaś do realizacji znamion strony podmiotowej oszustwa nie dochodzi, jeżeli jeden z elementów strony przedmiotowej nie jest objęty świadomością sprawcy, jak i wówczas, gdy któregoś z nich sprawca nie chce, lecz jedynie tylko godzi się; do ustalenia powyższych okoliczności niezbędna była zatem procesowa weryfikacja twierdzeń podnoszonych przez oskarżonego, jakoby inwestował uzyskane pieniądze w przedsięwzięcia gospodarcze, które nie przyniosły oczekiwanych dochodów; nadto przesłuchanie ww. osób miało zasadnicze znaczenie w zakresie zarzutu sformułowanego w punkcie II aktu oskarżenia;2.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozważeniu i braku należytego ustosunkowania się do zarzutów i wniosków wskazanych w apelacji obrońcy wniesionej od wyroku Sądu I instancji, a w efekcie poprzez dokonanie przez Sąd odwoławczy dowolnych, własnych i odmiennych od Sądu I instancji ustaleń faktycznych w zakresie realizowania przez Ł.

M. czynu z art. 299 § 1 k.k., a to wobec braku należytego rozważenia, iż w postępowaniu karnym konieczne jest udowodnienie, że faktycznie podjęte przez sprawcę zachowania spełniały ową dodatkową kwalifikację w postaci „udaremnienia stwierdzenia przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia albo wykrycia, zajęcia lub orzeczenia przepadku określonych w art. 299 § 1 składników majątkowych" - tym bardziej wobec faktu, iż wykorzystanie systemu bankowego w celu przekazania korzyści pochodzących z przestępstwa nie tylko nie utrudnia, ale wręcz ułatwia stwierdzenie przestępnego pochodzenia tych korzyści, zaś Sąd II instancji (w ślad za twierdzeniami zawartymi w akcie oskarżenia oraz w treści uzasadniania Sądu I instancji) utożsamił przypisanie Ł.

M. odpowiedzialności za czyn z art. 299 § 1 k.k. z faktem wykonania szeregu przelewów na inne rachunki bankowe; nadto poprzez dokonanie zmiany kwalifikacji prawnej czynu (wyeliminowanie z podstawy prawnej przepisu art. 299 § 6 k.k.) przy jednoczesnym braku ustalenia, jaka konkretnie korzyść majątkowa została uzyskana przez skazanego z popełnienia czynu;3.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 4 § 1 k.k. poprzez brak rozważenia przez Sąd II instancji względności ustaw w rozumieniu art. 4 § 1 k.k., a to poprzez zaniechanie dokonania całościowego (zbiorczego) porównania wszystkich rozwiązań dotyczących orzekania w zakresie czynów zarzucanych Ł.

M., a to m.in. w zakresie ewentualnego orzeczenia kary ograniczenia wolności wraz z karą pozbawienia wolności na zasadzie art. 37b k.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu.W odpowiedzi na tę kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Rozpocząć należy od przypomnienia, że podnoszone w kasacji zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, ale przy tym rażące, naruszenie prawa, do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu drugiej instancji.

Analizując więc z tej perspektywy zarzuty rozpatrywanej kasacji stwierdzić trzeba, że są one całkowicie niezasadne. Powyższa ocena skutkowała uznaniem tej skargi za oczywiście bezzasadną, co pozwalało oddalić ją z tego powodu na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.Skarżący kwestionuje w kasacji sposób dokonania kontroli instancyjnej. Rzecz jednak w tym, że ogranicza się w istocie jedynie do przywołania poglądów orzecznictwa odnośnie do warunków, jakim powinna odpowiadać prawidłowa kontrola odwoławcza oraz co do wymogów skutkujących przyjęciem, że dane zachowanie wypełnia znamiona przestępstw z art. 286 § 1 k.k. czy art. 299 § 1 k.k. Uwagi w tej materii stanowią znakomitą większość uzasadnienia wniesionej skargi.

Autor kasacji nie wskazuje jednak konkretnie, w czym upatruje nieprawidłowego jakoby postąpienia Sądu Apelacyjnego, podnosząc w odniesieniu do przestępstwa z art. 299 § 1 k.k., że ustalenia Sądu drugiej instancji jawią się jako niewystarczające. Z kolei w zakresie występku z art. 286 § 1 k.k. obrońca wskazuje jedynie, że należało jeszcze uzupełnić postępowanie dowodowe o depozycje świadków M. C. B., A. S., E. L., G. D., M. K. oraz R. O., co mogłoby „doprowadzić zarówno do uniewinnienia oskarżonego lub też – przynajmniej – do poczynienia ustaleń faktycznych pozwalających na dokładniejszą rekonstrukcję zamiaru oskarżonego”.

Wywody obrońcy stanowią zatem nic innego jak jedynie spekulacje, które w żadnym razie nie świadczą o naruszeniu prawa. Zwłaszcza, że Sąd pierwszej instancji przyjął już, iż ci świadkowie - a więc osoby wskazane przez oskarżonego jako partnerzy biznesowi – nie potwierdzili w przesłuchaniu tego, aby oskarżony podjął z nimi jakąkolwiek współpracę gospodarczą, z czym wiązałoby się jakiekolwiek finansowe zaangażowanie z jego strony (uzasadnienie s. 13). Natomiast powody przypisania Ł. M. przestępstw z art. 286 § 1 k.k. oraz z art. 299 § 1 k.k. zostały szczegółowo wyłożone w uzasadnieniach orzekających w sprawie Sądów, do których to wywodów należy tu odesłać.

Skarżący nie zdołał więc wykazać w kasacji, aby doszło w tym względzie do naruszenia prawa o kasacyjnym charakterze. Dlatego też dwa pierwsze zarzuty kasacji ocenić trzeba jako oczywiście bezzasadne.Jako oczywiście bezzasadny oceniony musi być również zarzut trzeci przedmiotowej skargi. I tym razem nie wykazano, aby Sąd Apelacyjny dopuścił się w toku kontroli instancyjnej rażącego naruszenia prawa, które mogło w istotny sposób wpłynąć na treść wyroku. Sąd ten eliminując bowiem z podstawy skazania § 6 art. 299 k.k. i przyjmując jako podstawę wymiaru kary art. 299 § 1 k.k., złagodził też karę do 8 miesięcy pozbawienia wolności i obniżył do 2 lat i 6 miesięcy łączną karę pozbawienia wolności, akceptując z kolei rozstrzygnięcie Sądu meriti odnośnie do kary grzywny.

Uzasadnienie wyroku wyraźnie zaś podaje motywy tego postąpienia, wskazując przy tym na względy, z jakich to te kary w realiach sprawy zostały uznane za współmierne. Tym samym nie potwierdził się żaden z zarzutów niniejszej kasacji. Wbrew jej zarzutom kontrola odwoławcza była prawidłowa, o czym przekonuje sporządzone uzasadnienie wyroku, w którym odniesiono się w stosowny sposób do wszystkich zarzutów apelacji. Wniesiona kasacja stanowi jedynie wyraz niezadowolenia z zapadłego rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego. Z tych wszystkich względów kasacja ta została uznana za oczywiście bezzasadną.Uwzględniono natomiast zasadny wniosek i zasądzono obrońcy skazanego z urzędu stosowną kwotę za sporządzenie i wniesienie kasacji w niniejszej sprawie.

Sąd Najwyższy zdecydował ponadto zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.Mając to wszystko na względzie orzeczono, jak w postanowieniu.