Supplementary private prosecutor's appeal dismissed for obvious lack of merit regarding factual findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a supplementary private prosecutor as obviously unfounded. The prosecutor attempted to challenge factual findings and the lower court's evaluation of the victim's testimony, arguing violations of procedural and substantive law. The court rejected these claims because cassation proceedings do not allow for a re-evaluation of facts or a second review of the merits, and the lower court had thoroughly addressed the evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: Cassation proceedings are not a mechanism for re-examining factual findings or conducting a second review of the merits; appeals challenging factual determinations are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 292/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 19 października 2016r. sprawy A. M. oskarżonego z art. 284 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnegood wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt VII Ka (…)utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt XI K (…) p o s t a n o w i ł: 1 - oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2 - obciążyć oskarżyciela subsydiarnego – D.
Ś. - kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja wniesiona w imieniu oskarżyciela prywatnego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego i materialnego, których miałby dopuścić się Sąd Okręgowy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.Oceniając sformułowane w niniejszej sprawie zarzuty kasacyjne podnieść należy, że w istocie stanowią one próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej instancji kontroli orzeczenia.
Stanowczo zatem stwierdzić należy, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.W kasacji postawiono zarzut wadliwego rozpoznania apelacji (art. 433§1 k.p.k.) wyłącznie w aspekcie obrazy art. 7 k.p.k. poprzez wadliwą ocenę zeznań pokrzywdzonego. Tymczasem Sąd Odwoławczy zajął się tą kwestią szczegółowo, a co więcej, rozbudował argumentację Sądu I instancji o własne rozważania (k.2 – 5 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego).
Wskazał przy tym, na jakich dokumentach oparł swoje ustalenia faktyczne – w zakresie w jakim je uzupełnił. Rozważania te dowodzą wiarygodności wyjaśnień A. M..Mając na uwadze powyższe, nie można przyjąć, że Sąd Odwoławczy naruszył art. 433§2 k.p.k. i nie rozpoznał wszystkich postawionych w apelacji zarzutów.Trudno też, choćby w minimalnym stopniu, przyznać zasadność zarzutowi obrazy prawa materialnego. Oczywistym jest, że Sąd Odwoławczy przepisów tych nie mógł obrazić, skoro ich nie stosował. Zarzut ten zatem wprost skierowany jest do Sądu I instancji.
Przypomnieć należy też, że tożsamy zarzut został postawiony w apelacji. Obecnie można by zatem jedynie rozważać, czy został ten zarzut prawidłowo rozpoznany przez Sąd Okręgowy. Byłaby to zatem kwestia obrazy prawa procesowego – art. 433§2 k.p.k., którego w tym zakresie w kasacji nie postawiono.Niezależnie od powyższego wskazać należy, że niedopuszczalne jest jednoczesne stawianie co do tej samej kwestii zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego. Prawidłowo postawiony zarzut obrazy prawa materialnego może bowiem być jedynie wskazaniem na błędne przeprowadzenie procesu subsumpcji lub wykładni przepisu.
Tymczasem, w niniejszej sprawie, pod pozorem tych zarzutów, obrona po raz kolejny kwestionuje prawidłowość dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Dość wskazać, że czyny zabronione z art. 284 k.k. i art. 286 k.k. charakteryzują się wyłącznie zamiarem bezpośrednim ich popełnienia. Natomiast w niniejszej sprawie Sądy obu instancji jednoznacznie przyjęły, że oskarżony w ogóle nie miał zamiaru doprowadzenia oskarżyciela do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, czy przywłaszczenia jego samochodu. W tej sytuacji, nie ma możliwości przypisania zarzuconych przestępstw oskarżonemu bez dokonania odmiennych ustaleń faktycznych w zakresie zamiaru, który towarzyszy jego działaniom.Tym samym, skarżący nie zmierza do zakwestionowania prawidłowości zastosowania prawa materialnego, lecz ustaleń faktyczne dokonanych w sprawie, co jak wskazano już na wstępie niniejszego uzasadnienia, w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne.W tej sytuacji zatem, żaden z zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego nie mógł zostać uznany za zasadny, choćby w najmniejszym stopniu.Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.Oskarżyciela subsydiarnego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.