Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 288/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes combined sentence below statutory minimum, remanding for new sentencing under Art. 86 § 1 k.k.

Numero d'incarto IV KK 288/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's ruling on the combined sentence, finding it violated the statutory minimum requirements. The defendant was convicted of multiple crimes carrying sentences totaling 11 months, yet the appellate court imposed a combined sentence of only 6 months. The court ruled that the combined penalty must exceed the highest individual sentence and therefore could not legally be set at 6 months, necessitating a remand for a new sentencing decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 86 § 1 k.k.; The combined criminal sentence must be set above the highest individual sentence imposed for the specific crimes, establishing a mandatory statutory floor for combined penalties.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined criminal sentence statutory minimum penalty Art. 86 § 1 k.k. remand for retrial criminal law interpretation lesioni gravi azione civile reati contro la vita e l'integrità della persona

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 86 § 1 k.k.
i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego w pkt 1, 2 i 3 wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 4 wyroku), a na mocy art.
Art. 37 k.k.
Jako że karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach (art. 37 k.k.), najniższa możliwa do wymierzenia kara łączna w sprawie mogła wynieść 7 miesięcy pozbawienia wolności.
Art. 85 k.k.
wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 3 wyroku).Sąd, na mocy art. 85 k.k. i art.
Art. 62 k.k.
połączył orzeczone wobec oskarżonego w pkt 1, 2 i 3 wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 4 wyroku), a na mocy art. 62 k.k. orzekł system terapeutyczny wykonania kary łącznej pozbawienia wolności (pkt 5 wyroku).
Art. 46 § 1 k.k.
Ponadto na mocy art. 46 § 1 k.k. Sąd I instancji orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego D.
Art. 57a § 2 k.k.
kwoty 1.000 złotych (pkt 8 wyroku), a na mocy art. 57a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego nawiązkę poprzez zapłatę na rzecz oskarżycieli posiłkowych T.
art. 535 § 5 k.p.k
art. 157 § 1 k.k
K.,‎skazanego za popełnienie przestępstw z art. 157 § 1 k.k.
art. 288 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
w związku z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 288/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Andrzej TomczykProtokolant Danuta Bratkrajc po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 27 września 2022 r., w sprawie Ł. K.,‎skazanego za popełnienie przestępstw z art. 157 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i innych,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie‎z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt VII Ka 491/21,‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Częstochowie,‎z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt XVI K 1147/20, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze łącznej zawartego w punkcie III i przekazuje sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Częstochowie.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt XVI K 1147/20, uznał oskarżonego Ł. K. za winnego:1.popełnienia przestępstwa określonego w art. 157 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku);2.popełnienia przestępstwa określonego w art. 224 § 2 k.k. w związku z art. 57a § 1 k.k., i za to na podstawie art. 224 § 2 k.k. w związku z art. 57a § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 2 wyroku);3.popełnienia przestępstwa określonego w art. 226 § 1 k.k. w związku z art. 57a § 1 k.k., i za to na podstawie art. 226 § 1 k.k. w związku z art. 57a § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 3 wyroku).Sąd, na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego w pkt 1, 2 i 3 wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 4 wyroku), a na mocy art. 62 k.k. orzekł system terapeutyczny wykonania kary łącznej pozbawienia wolności (pkt 5 wyroku).

Ponadto na mocy art. 46 § 1 k.k. Sąd I instancji orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego D. F. kwoty 770 złotych (pkt 7 wyroku), na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego D. F. kwoty 1.000 złotych (pkt 8 wyroku), a na mocy art. 57a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego nawiązkę poprzez zapłatę na rzecz oskarżycieli posiłkowych T.

U. i M. J. kwoty po 500 złotych (pkt 9 wyroku) oraz zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych kwoty po 3690 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie (pkt 11 wyroku).Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obrońca oskarżonego Ł. K., zaskarżając go w całości w zakresie czynów przypisanych w punktach 1 i 2 wyroku oraz w części dotyczącej orzeczenia o karze i środkach kompensacyjnych w zakresie czynu przypisanego w punkcie 3 wyroku, zarzucając obrazę art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych oraz orzeczenie kary rażąco surowej.

Stawiając zarzuty, które zostały szczegółowo opisane w apelacji, obrońca oskarżonego wniósł:I. w zakresie punktu 1 wyroku: o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie, zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary bądź całkowite odstąpienie od jej wymierzenia; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,II.w zakresie punktu 2 wyroku: o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie zmianę kwalifikacji prawnej czynu na czyn stanowiący wykroczenie określone w art. 65a k.w., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,III.w zakresie punktu 3 wyroku: o zmianę wyroku poprzez orzeczenie kary o charakterze wolnościowym w dolnej granicy ustawowego zagrożenia; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt VII Ka 491/21, zmienił zaskarżony wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że:a)w jego punkcie 1 wyeliminował z opisu czynu sformułowanie „i rozstrój zdrowia” oraz złagodził orzeczoną wobec Ł.

K. karę pozbawienia wolności do 6 miesięcy;b)w jego punkcie 2 wyeliminował sformułowanie „skierowanie zaciśniętej pięści w stronę twarzy T. U. w celu jego uderzenia”, przyjmując w to miejsce sformułowanie „cofnięcie ręki i zaciśnięcie jej w pięść sugerując, że może uderzyć T. U.” oraz złagodził orzeczoną wobec Ł. K. karę pozbawienia wolności do 2 miesięcy;c)w jego punkcie 11 obniżył kwoty zasądzone na rzecz oskarżycieli posiłkowych T. U. i M. J. do kwot po 1368 złotych (pkt I wyroku). Ponadto Sąd Okręgowy w Częstochowie uchylił rozstrzygnięcia Sądu I instancji zawarte w punktach 4, 5 i 6, w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymując w mocy (pkt II wyroku), oraz połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanego Ł.

K. w punkcie 3 zaskarżonego wyroku i punktach I a) i I b) wyroku Sądu odwoławczego, wymierzając mu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt III wyroku).Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając go w zakresie zawartego w pkt III części dyspozytywnej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności, na niekorzyść skazanego Ł. K., zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu kary łącznej 6 miesięcy pozbawienia wolności, obejmującej orzeczoną wobec Ł.

K. w pkt I a) części dyspozytywnej wyroku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczoną w pkt I b) tej części karę 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczoną w pkt 3 wyroku Sądu I instancji i utrzymaną w mocy karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, a tym samym wymierzeniu jej poniżej dolnego progu, określonego we wskazanym przepisie prawa materialnego powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa”.Stawiając taki zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego, jako oczywiście zasadna, zasługiwała na uwzględnienie na posiedzeniu w trybie opisanym w art. 535 § 5 k.p.k.Zasadnie skarżący podniósł, że zarówno w dacie popełnienia czynów przypisanych skazanemu, jak i w dacie orzekania przez Sądy I i II instancji, obowiązywał art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.

U. poz. 1086). Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym od 24 czerwca 2020 r.: „Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności”. Sąd odwoławczy, zmieniając wyrok Sądu I instancji, za pierwszy z przypisanych skazanemu czynów wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś za drugi – karę 2 miesięcy pozbawienia wolności.

Jednocześnie utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji w zakresie, w jakim za trzeci z przypisanych czynów Sąd I instancji wymierzył Ł. K. karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.Nie ulega zatem wątpliwości, że Sąd odwoławczy wymierzając karę łączną za przypisane skazanemu przestępstwa, powinien wymierzyć karę powyżej 6 miesięcy pozbawienia wolności (najwyższa z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa), nie przekraczając kary 11 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa). Jako że karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach (art. 37 k.k.), najniższa możliwa do wymierzenia kara łączna w sprawie mogła wynieść 7 miesięcy pozbawienia wolności.

Tymczasem Sąd odwoławczy orzekł wobec skazanego karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 6 miesięcy. Rację miał zatem skarżący twierdząc, że w ten sposób rażąco naruszono art. 86 § 1 k.k., co wpłynęło na treść wyroku w zaskarżonej części. W związku z powyższym konieczne okazało się uchylenie wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze łącznej zawartego w punkcie III i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Częstochowie.Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku. [as]