Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 288/15 Generato dall'IA

Supreme Court quashes conviction for expired statute of limitations under Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Numero d'incarto IV KK 288/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conviction of five defendants for crimes committed between 1998 and 2000 because the statute of limitations had expired before charges were filed. The prosecution argued that the new, harsher penalty law applied retroactively, but the court held that the principle of favoring the accused required applying the older, more lenient version of the law to calculate the limitation period. Consequently, the court found the prosecution failed to meet the absolute ground for appeal regarding the expiration of the five-year limitation period.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 § 1 k.k.; Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.; Art. 102 k.k.; Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.: When a criminal offense is punishable by a lighter penalty under the law applicable at the time of the act, the limitation period must be calculated based on that lighter penalty, and a conviction is invalid if the limitation period expires before charges are filed.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations principle of favoring the accused retroactive application of law absolute ground for appeal expired criminal liability

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 § 1 k.k.
258 § 1 k.k., których karalność, przy zastosowaniu reguł intertemporalnych określonych w art. 4 § 1 k.k. ustała maksymalnie 30 czerwca 2005 r., co stanowi jednocześnie bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art.
Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.
17 § 1 pkt 6 k.p.k., wynikające z pominięcia dyspozycji art. 101 § 1 pkt 4 k.k., a polegające na skazaniu oskarżonych […] za popełnienie w okresie maksymalnie od lutego 1998 roku do czerwca 2000 roku przestępstw z art.
Art. 102 k.k.
258 § 1 k.k., okres przedawnienia karalności nie został przedłużony o dalsze 5 lat na podstawie art. 102 k.k. Uznanie więc oskarżonych za winnych popełnienia przestępstwa z art.
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
ustała maksymalnie 30 czerwca 2005 r., co stanowi jednocześnie bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.”oraz wniósł o uchylenie zaskarżonych punktów 1, 6, 11, 16 i 21, a także punktów 3, 8, 13, 18 i 23 i umorzenie postępowania o czyny z art.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
(punkty: 1,6,11,16 i 21 wyroku) i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne o te czyny wobec tych oskarżonych umarza;
art. 258 § 1 k.k
skazanych z art. 258 § 1 k.k.
art. 279 § 1 k.k
art. 65 § 1 k.k
z art. 65 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej posiedzeniu w dniu 30 października 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanych,‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.,‎z dnia 16 czerwca 2009 r.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
(punkty: 1,6,11,16 i 21 wyroku) i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 101 § 1 pkt 4 k.k
17 § 1 pkt 6 k.p.k., wynikające z pominięcia dyspozycji art. 101 § 1 pkt 4 k.k., a polegające na skazaniu oskarżonych […] za popełnienie w okresie maksymalnie od lutego 1998 roku do czerwca 2000 roku przestępstw z art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 384/12
akt IV KK 384/12, OSNKW 2013, z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 288/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)‎SSN Józef Dołhy‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)Protokolant Jolanta Grabowska w sprawie Ł. P., A. S., A. W., A. K. i D. S. skazanych z art. 258 § 1 k.k. i z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej posiedzeniu w dniu 30 października 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanych,‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.,‎z dnia 16 czerwca 2009 r.

1. uchyla wyrok w zaskarżonej części dotyczącej skazania Ł.P., A. S., A. W., A. K. i D. S. za czyny z art. 258 § 1 k.k. (punkty: 1,6,11,16 i 21 wyroku) i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne o te czyny wobec tych oskarżonych umarza;

2. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięć o wymierzonych tym oskarżonym karach łącznych pozbawienia wolności (punkty: 3,8,13,18 i 23 wyroku);

3. kosztami procesu w sprawie w tej części obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 czerwca 2009 r., oskarżeni […] zostali uznani za winnych popełnienia szeregu przestępstw, w tym z art. 258 § 1 k.k., za które wymierzono im kary jednostkowe oraz wymierzono kary łączne pozbawienia wolności, których wykonanie zostało warunkowo zawieszone na okres 5 lat. Wyrok wobec tych oskarżonych uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 czerwca 2009 r., na korzyść oskarżonych […]wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając punkt 1, 6, 11, 16 i 21 powyższego wyroku, zarzucił:„rażące naruszenie przepisów prawa karnego materialnego i procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., wynikające z pominięcia dyspozycji art. 101 § 1 pkt 4 k.k., a polegające na skazaniu oskarżonych […] za popełnienie w okresie maksymalnie od lutego 1998 roku do czerwca 2000 roku przestępstw z art. 258 § 1 k.k., których karalność, przy zastosowaniu reguł intertemporalnych określonych w art. 4 § 1 k.k. ustała maksymalnie 30 czerwca 2005 r., co stanowi jednocześnie bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.”oraz wniósł o uchylenie zaskarżonych punktów 1, 6, 11, 16 i 21, a także punktów 3, 8, 13, 18 i 23 i umorzenie postępowania o czyny z art. 258 § 1 k.k. na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym, w rozumienia art. 535 § 5 k.p.k., gdyż zaskarżony wyrok zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa wskazanych w kasacji przez Prokuratora Generalnego.W niniejszej sprawie, Sąd Okręgowy uznał […] za winnych popełnienia przestępstw z art. 258 § 1 k.k., których karalność ustała zanim przedstawiono im zarzuty popełnienia tych przestępstwa, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Z akt sprawy wynika, że zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. w toku śledztwa przedstawiono:- Ł. P. postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2007 r., zmienionym postanowieniem z dnia 19 maja 2008 r., zarzucając działanie w okresie od lutego1998 r. do września 1999 r. (k. 4970 – 4971 oraz k. 5033 - 5034),- A. S. postanowieniem z dnia 19 maja 2008 r., zarzucając działanie w okresie od kwietnia 1999 r. do kwietnia 2000 r. (k. 4957 - 4959),- A. W. postanowieniem z dnia 17 października 2007 r., zarzucającym działanie w okresie od sierpnia 1998 r. do czerwca 2000 r. (k. 5463 - 5465),- A.

K. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r., zmienionym postanowieniem z dnia 21 maja 2008 r., zarzucając działanie w okresie od sierpnia 1998 r. do grudnia 1998 r., zarzucającym działanie w okresie od sierpnia 1998 r. do lutego 1999 r. (k. 4613 - 4616 oraz k. 4654 - 4657),- D. S. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r., zmienionym postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r., zarzucając działanie w okresie od sierpnia 1998 r. do lutego 1999 r. (k. 4825 -4828 oraz 4884 -4887).Wprawdzie w dacie przedstawienia zarzutów przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. zagrożone było karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, którego karalność, zgodnie z art. 101 § 1 pkt 3 k.k. ustawała z upływem 10 lat, jednak w chwili popełniania przez oskarżonych zarzucanego im czynu z art. 258 § 1 k.k. występek ten zagrożony był karą względniejszą, bo karą pozbawienia wolności do 3 lat.

Dopiero bowiem art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 93, poz. 889), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. znowelizował przepis art. 258 k.k. wprowadzając w § 1 zagrożenie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Zgodnie zaś z treścią art. 4 § 1 k.k., nakazującego stosowanie w takich sytuacjach ustawy względniejszej dla sprawcy, przyjąć należało, do obliczania terminów przedawnienia, okres przewidziany do przestępstw zagrożonych karą do 3 lat, a więc art. 101 § 1 pkt 4 k.k., przewidujący pięcioletni termin przedawnienia.Przypomnieć należy, że artykuł 101 § 1 k.k. uzależnia, co prawda, długość terminów przedawnienia od wysokości ustawowego zagrożenia za określone przestępstwo, niemniej chodzi o tę wysokość ustawowego zagrożenia, jaka przewidziana jest na gruncie ustawy, która ma zastosowanie do oceny czynu, zgodnie z regułą kolizyjną wyrażoną w art. 4 § 1 k.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt IV KK 384/12, OSNKW 2013, z. 4, poz. 34).

Z uwagi na to, że przed upływem terminu określonego w art. 101 § 1 pkt 4 k.k., upływającego wobec Ł. P. z dniem 30 września 2004 r., A. S. z dniem 30 kwietnia 2005 r., A. W. z dniem 30 czerwca 2005 r. oraz A. K. i D. S. z dniem 28 lutego 2004 r., żadnemu z tych oskarżonych nie przedstawiono zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., okres przedawnienia karalności nie został przedłużony o dalsze 5 lat na podstawie art. 102 k.k. Uznanie więc oskarżonych za winnych popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., którego karalność ustała przed przedstawieniem im zarzutów popełnienia tego przestępstwa, nastąpiło z rażącym naruszeniem wskazanych w zarzucie kasacji przepisów prawa, stanowiącym jednocześnie bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.Sąd Najwyższy uchylił więc wyrok Sądu Okręgowego z dnia 16 czerwca 2009 r., w zaskarżonej części dotyczącej skazania […] za czyny z art. 258 § 1 k.k. (punkty: 1, 6, 11, 16 i 21 wyroku) i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne o te czyny wobec tych oskarżonych umorzył.

Konsekwencją tego był również uchylenie zawartych w tym wyroku rozstrzygnięć dotyczących wymierzenia oskarżonym kar łącznych pozbawienia wolności (punkty: 3, 8, 13, 18 i 23 wyroku). Wskazać należy, że mimo tego, iż to właśnie wykonanie kar łącznych, zostało warunkowo zawieszone oskarżonym, należy przyjąć, że rozstrzygnięcia dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania kar (punkty 4-5, 9-10, 14-15, 19-20 i 24-25) pozostają w dalszym ciągu w mocy wobec kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonych za czyny z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. (punkty: 2, 7, 12, 17 i 22 wyroku).Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. kc