Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 282/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes combined sentence due to retroactive application of new criminal code provisions on sentencing. The court ruled that the new law applies because all prior convictions were final before July 1, 2015. The case involved a defendant seeking full absorption of sentences under the old regime. The court found the new law's provisions on combined punishment applicable despite the dates of the original judgments. The decision emphasizes the principle of favoring the defendant when laws change. The court ordered the proceedings to be dismissed without a new sentence. This case clarifies the temporal application of combined punishment rules in Polish law.

Numero d'incarto IV KK 282/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's combined sentence and dismissed the proceedings under Article 572 of the Criminal Procedure Code. The defendant had appealed a joint verdict merging multiple prior convictions, arguing for the full absorption principle under the old law. The General Prosecutor appealed, claiming the new 2015 Criminal Code provisions on combined punishment should apply retroactively. The court ruled that since all individual convictions became final before July 1, 2015, the new provisions govern the combined sentencing, overriding the previous regime.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie niektórych przepisów Kodeksu karnego; Art. 4 § 1 k.k.: When all convictions in a combined sentence became final before July 1, 2015, the new provisions on combined punishment apply unless the old law was more favorable to the defendant.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined punishment retroactive application temporal validity favorable principle criminal procedure final convictions statutory interpretation errore nella commisurazione della pena

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie niektórych przepisów Kodeksu karnego
Stosownie zaś do treści powołanego na wstępie art. 19 ust.
Art. 4 § 1 k.k.
kolizji ustaw w czasie, ustanowionej w art. 4 § 1 k.k., nakazując – przy orzekaniu kary łącznej w ramach wyroku łącznego – wydanie orzeczenia w oparciu o przepisy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015 r.Treść art.
Art. 572 k.p.k.
uchyla zaskarżony wyrok łączny i na podstawie art. 572 k.p.k. postępowanie w sprawie umarza;
art. 535 § 5 k.p.k
w przedmiocie wyroku łącznego‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 15 lipca 2021 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść,‎od wyroku Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 9 września 2020 r., sygn.
art. 572 k.p.k
uchyla zaskarżony wyrok łączny i na podstawie art. 572 k.p.k.
art. 91 § 2 k.k
akt II K (…), na karę 1 roku pozbawienia wolności;orzekł:1.na podstawie art. 91 § 2 k.k.
art. 85 § 1 k.k
2020.1086), w toku postępowania Sąd nie mógł zastosować przepisów art. 85 k.k.
art. 63 § 1 k.k
kary pozbawienia wolności, orzeczone na mocy wyroków opisanych w pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku i wymierzył mu karę łączną 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 63 § 1 k.k.
art. 85 k.k
2020.1086), w toku postępowania Sąd nie mógł zastosować przepisów art. 85 k.k.
art. 4 § 1 k.k
kolizji ustaw w czasie, ustanowionej w art. 4 § 1 k.k., nakazując – przy orzekaniu kary łącznej w ramach wyroku łącznego – wydanie orzeczenia w oparciu o przepisy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015 r.Treść art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 282/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Michał Laskowski (przewodniczący)‎SSN Jacek Błaszczyk (sprawozdawca)‎SSN Włodzimierz WróbelProtokolant Anna Kowal w sprawie R. M. w przedmiocie wyroku łącznego‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 15 lipca 2021 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść,‎od wyroku Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt III K (…), 1. uchyla zaskarżony wyrok łączny i na podstawie art. 572 k.p.k. postępowanie w sprawie umarza;

2. kosztami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem łącznym z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt III K (…), wydanym w sprawie R. M. skazanego uprzednio prawomocnymi wyrokami:1.wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II K (…), na karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, obejmującym kary jednostkowe pozbawienia wolności, wymierzone na mocy wyroków Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II K (…), Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II K (…) oraz Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 października 2009 r, sygn. akt II K (…);2.wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II K (…), na karę 1 roku pozbawienia wolności;orzekł:1.na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. 2020.1086) w zw. z art. 81 ust. 1 powołanej powyżej ustawy połączył skazanemu R.

M. kary pozbawienia wolności, orzeczone na mocy wyroków opisanych w pkt 1 i 2 części wstępnej wyroku i wymierzył mu karę łączną 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 27 marca 2012 r. do 21 sierpnia 2012 r.;3.stwierdził, że pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach opisanych w części wstępnej wyroku łącznego podlegają odrębnemu wykonaniu.Apelację od powyższego wyroku wniósł skazany, domagając się zastosowania zasady pełnej absorpcji i wymierzenia, jako kary łącznej, kary 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności.

W dalszym toku postępowania R. M. pismem z dnia 7 grudnia 2020 r. cofnął wniesiony środek odwoławczy. Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 5 lutego 2021 r., sygn. akt II Ka (…), pozostawił cofnięty środek odwoławczy bez rozpoznania, obciążając Skarb Państwa wydatkami poniesionym w postępowaniu odwoławczym. Kasację od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w W., na niekorzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów, tj. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2015 r., poz. 396) w zw. z art. 85 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r., polegające na orzeczeniu wobec skazanego R. M. kary łącznej, obejmującej karę łączną wymierzoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II K (…), na mocy którego połączono kary jednostkowe pozbawienia wolności, wymierzone wyrokami: Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II K (…), Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II K (…), Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II K (…), jak również karę jednostkową, wymierzoną na mocy wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II K (…), za stanowiące ciąg przestępstw występki popełnione w dniach 3 i 6 listopada 2012 r.

– pomimo, że żaden z wyroków objętych zaskarżonym wyrokiem łącznym nie uprawomocnił się po dniu 30 czerwca 2015 r. Stosownie zaś do treści powołanego na wstępie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i niektórych innych ustaw, brak było możliwości zastosowania w toku postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego przepisów rozdziału IX Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r., umożliwiających objęcie węzłem kary łącznej, uprzednio wymierzonych i podlegających wykonaniu kar łącznych i kar jednostkowych, co w konsekwencji skutkowało rażącą obrazą art. 85 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r., albowiem przepis ten, który winien zostać, na podstawie wskazanego powyżej art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i niektórych innych ustaw, zastosowany w toku procedowania przez Sąd Rejonowy, przewidywał możliwość objęcia węzłem kary łącznej wyłącznie kar wymierzonych za dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, przy czym łączeniu podlegały jedynie kary wymierzone z osobna za poszczególne zbiegające się przestępstwa.W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w W. i umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 572 k.p.k.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, a to pozwoliło na uwzględnienie jej w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Ma rację Prokurator Generalny, że zaskarżony wyrok łączny został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa wskazanych w zarzucie kasacji.Stosownie do treści z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 396) przepisów rozdziału IX Kodeksu karnego (Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lutego 2015 r., nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy, chyba, że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, a więc po dniu 30 czerwca 2015 r.

Przepis art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej ma zastosowanie w tych wypadkach, gdy wszystkie skazania uprawomocniły się przed dniem 1 lipca 2015 r. W takiej sytuacji wyklucza on stosowanie kodeksowej zasady, normującej kwestię tzw. kolizji ustaw w czasie, ustanowionej w art. 4 § 1 k.k., nakazując – przy orzekaniu kary łącznej w ramach wyroku łącznego – wydanie orzeczenia w oparciu o przepisy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015 r.Treść art. 19 ust. 1 powołanej ustawy (in fine) nie pozostawia wątpliwości, że w wypadku, gdy nastąpiło prawomocne skazanie po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej w zakresie orzekania w przedmiocie kary łącznej obejmującej również kary prawomocnie orzeczone do dnia 30 czerwca 2015 r. zastosowanie mają przepisy rozdziału IX Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r., chyba że przepisy obowiązujące przed tą datą byłyby względniejsze dla sprawcy (zob. w tym przedmiocie oraz co do zasad orzekania kary łącznej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2017 r., II KK 347/16, (OSNKW 2017, z. 8, poz. 42).Jak wynika z analizy wyroków objętych węzłem wyroku łącznego wszystkie skazania uprawomocniły się przed dniem 1 lipca 2015 r.

I tak, na mocy wyroków: Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II K (…), Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II K (…), Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II K (…), oskarżonemu R. M. wymierzono kary jednostkowe, które to orzeczenia zostały następnie objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II K (…) (który uprawomocnił się z dniem 25 października 2011 r., k. 17). Z kolei na mocy wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II K (…), oskarżonemu R.

M. wymierzono kary jednostkowe za czyny popełnione w dniach 3 i 6 listopada 2012 r. (orzeczenie to uprawomocniło się z dniem 26 lutego 2015 r., k. 17). Ponadto, wobec treści art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. 2020.1086), w toku postępowania Sąd nie mógł zastosować przepisów art. 85 k.k. i następnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 czerwca 2020 r. (por.

A. Limburska, Aktualne zagadnienia intertemporalne związane z instytucją kary łącznej, MOP 2021, Nr 2, w tym – Sytuacje nałożenia się na siebie dwóch odmiennych reżimów regulacji przejściowych).W tej sytuacji, zarzut podniesiony w kasacji, uznać należało za oczywiście zasadny.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone orzeczenie i na podstawie art. 572 k.p.k. postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego umorzył.Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążono Skarb Państwa.