Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to lack of proven procedural violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeals as obviously unfounded, ordering the defendants to bear the associated costs. The defense argued that the trial court violated procedural rights by holding a hearing without proper notification and due to a conflict of interest between the defendant and a co-defendant represented by the same lawyer. The court rejected these claims because the defendant offered only unverified assertions without evidence, failed to attach documents, and did not demonstrate how the alleged errors substantially affected the verdict.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 374 § 1 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.; Art. 85 § 1 k.p.k.; Art. 117 § 1, § 2 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged procedural violations are not substantiated by evidence and fail to demonstrate a significant impact on the judgment's content.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 280/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 września 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy P. K. oraz P. G., skazanych z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i in.z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanychod wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz dnia 12 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa 179/20,zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Katowicachz dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt V K 70/18, p o s t a n a w i a:
1) oddalić obie kasacje jako oczywiście bezzasadne;
2) obciążyć skazanych kosztami postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 29 sierpnia 2019 r. (sygn. akt V K 70/18) P. G. został uznany winnym czynów z art. 299 § 1 i 5 k.k. oraz z art. 258 § 1 k.k., z art. 18 § 3 w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 271 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 i art. 65 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i 300 stawek dziennych grzywny każda w wysokości 50 zł. Wyrok ten w odniesieniu do P. G. został utrzymany w mocy (z wyjątkiem zmiany w kwalifikacji prawnej jednego z czynów, która jednak nie miała znaczenia w perspektywie kasacji) wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 lutego 2021 r. (sygn. akt II Aka 179/20).
Od powyższego orzeczenia kasację wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając wyrokowi: „ a)rażącą i mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku obrazę przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 117 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. art. 374 § 1 k.p.k. i art. 6 k.p.k. polegającą na wadliwym uznaniu, że zawiadomienia oskarżonego o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 12 lutego 2021 r. zostało mu prawidłowo doręczone za pośrednictwem kancelarii jego obrońcy i wystąpiły tym samym warunki do rozpoznania sprawy pod jego nieobecność, podczas gdy obrońca nie przekazał oskarżonemu ani korespondencji ani informacji o terminie rozprawy odwoławczej, co w konsekwencji skutkowało przeprowadzeniem postępowania pod nieobecność oskarżonego, z rażącym naruszeniem prawa oskarżonego do obrony, polegającym na uniemożliwieniu mu wzięcia udziału w rozprawie oraz poddania wydanego wyroku skazującego kontroli Sądu II instancji;b)rażące uchybienie prawa mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku polegające na obrazie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 6 k.p.k. w zw. z art. 86 § 1 k.p.k. poprzez pozbawienie skazanego prawa do rzeczywistej i skutecznej obrony jego praw jako oskarżonego poprzez działanie obrońcy z wyboru na niekorzyść oskarżonego;c)rażące uchybienie prawa mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku polegające na obrazie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 6 k.p.k. w zw. z art. 85 § 1 k.p.k. poprzez pozbawienie skazanego prawa do rzeczywistej i skutecznej obrony jego praw jako oskarżonego albowiem oskarżony P. G. w postępowaniu sądowym miał wprawdzie formalnie obrońcę, ale z uwagi na zachodzącą sprzeczność interesów tego oskarżonego i interesów innego oskarżonego, zeznającego w procesie jako świadek, a reprezentowanego przez tego samego obrońcę, nie mógł on należycie spełniać swoich powinności.” Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zmieniającej wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dni 29 sierpnia 2019 r. oraz w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 29 sierpnia 2019 r., co do uznania P. G. winnym popełnienia przestępstw określonych szczegółowo w pkt 11-19 sentencji orzeczenia, oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach.
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Całość argumentacji obrońcy skazanego opiera się na niezweryfikowanych twierdzeniach samego skazanego, jakoby jego ówczesny obrońca podejmował w jego sprawie czynności na niekorzyść i zwodził go w sposób nielicujący z powagą wykonywanego zawodu, ani rolą procesowa. W kasacji podnosi się fakt otrzymywania przez skazanego szeregu (w domyśle – sfałszowanych) dokumentów od ówczesnego obrońcy, ale żaden z nich nie został dołączony do kasacji.
Kasacja oparta jest na niczym nieudowodnionych twierdzeniach skazanego oraz jego rzekomym braku porozumienia co do taktyki procesowej z obrońcą. Nie jest o jednak wystarczające dla wniesienia skutecznej kasacji, w której należy wykazać rażące naruszenie prawa i jego istotny wpływ na treść orzeczenia. Tego w żadnym miejscu autor kasacji nie czyni. Pozostaje na, jak się wydaje rekapitulowaniu zapewnień swojego mandanta i jego oceny współpracy z ówczesnym obrońcą. Nie jest rolą Sądu Najwyższego prowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia słuszności tez kasacji.
To na jej autorze spoczywa ciężar wykazania spełnienia jej kodeksowych wymogów. Powyższe pozostaje aktualne w odniesieniu do drugiego zarzutu, a więc rzekomej kolizji interesów pomiędzy skazanym a B. K.. Jak trafnie wskazał Prokurator, na terminie rozprawy, do której odwołuje się skarżący (27 maja 2019 r.) jego Mandant odmówił składania wyjaśnień, a świadek składania zeznań. Trudno zatem mówić o relewantnej procesowo kolizji pomiędzy ich interesami. By tę kwestię wykazać w sposób wystarczający na potrzeby skutecznej kasacji wnioskodawca nie może poprzestać jedynie na zaprezentowaniu własnej oceny tego, w jakiej relacji procesowej pozostawały osoby reprezentowane (w dwóch różnych postępowaniach) przez tego samego obrońcę.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. [as]