Supreme Court rejects stay of execution for tax fraud conviction due to lack of obvious appeal merit.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused the defendant's request to suspend the execution of a final prison sentence for tax fraud. The defense argued procedural errors and material law violations, but the court found no obvious merit to the appeal. Consequently, the court emphasized that the severity of the penalty or prison isolation alone cannot justify suspending a final judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 532 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 53 § 1 k.k.; The extraordinary stay of execution requires obvious appeal merit and disproportionate consequences, which are absent when the sole grounds are penalty severity or prison conditions inherent to the conviction.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 28/26 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie D.D. skazanego z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 kwietnia 2026 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 410/22, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt VI Ka 692/24.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 410/22, uznał oskarżonego D.D. za winnego popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s. w zw. z art. 27 § 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 i 3 k.k.s. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego, która jednak okazała się nieskuteczna.
Sąd Okręgowy w Rybniku wyrokiem z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt VI Ka 692/24, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając wyrok w całości i podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego, a to uchybień określonych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., jak również obrazy art. 7 k.p.k. w z art. 113 § 1 k.k.s., art. 8 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., art. 4 § 2 k.k.s. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. oraz art. 399 § 1 k.p.k. Skarżący wskazał ponadto na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 53 § 1 k.k. Mając na względzie powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu.
Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwał on jednak na uwzględnienie.Instytucja przewidziana w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, statuując odstępstwo od fundamentalnej zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. W judykaturze Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że zastosowanie tego nadzwyczajnego środka ochrony tymczasowej obwarowane jest surowymi wymogami, tj. zaistnieniem szczególnych okoliczności w postaci oczywistej i widocznej niemal na pierwszy rzut oka zasadności kasacji oraz wykazaniem, że wykonanie orzeczenia wywołałoby dla skazanego nieodwracalne i nadmiernie dotkliwe skutki, wykraczające poza standardową miarę konsekwencji związanych z odbywaniem kary.Analiza akt sprawy oraz zarzutów kasacji, przeprowadzona w granicach kognicji Sądu Najwyższego orzekającego w kwestii wstrzymania wykonania orzeczenia, nie daje podstaw do przyjęcia, by w niniejszej sprawie doszło do ziszczenia się wspomnianych przesłanek.
Merytoryczna ocena zarzutów kasacji wymaga pogłębionej analizy sprawy, które może zostać przeprowadzone jedynie w ramach pełnego, merytorycznego rozpoznania kasacji.Sąd Najwyższy pragnie podkreślić, iż ani surowość kary, ani fakt stosowania izolacji więziennej nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do wstrzymania wykonania wyroku. Dolegliwość związana z pozbawieniem wolności jest wpisana w istotę prawomocnego skazania i sama w sobie nie uzasadnia odstąpienia od bezzwłocznego wykonania kary w trybie art. 532 § 1 k.p.k.Niniejsze postanowienie odnosi się wyłącznie do kwestii incydentalnej i nie przesądza oczywiście o przyszłym rozstrzygnięciu co do zasadności wniesionej kasacji.Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. [WB][a.ł]