Criminal appeal dismissed as obviously groundless for challenging free evidence evaluation and discretionary probation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claims of procedural violations and material law breaches. The defense argued that the lower court arbitrarily evaluated evidence and failed to apply probation under Article 69 of the Criminal Code. The court ruled that challenging the free evaluation of evidence is inadmissible in cassation when the appellate court merely confirmed the first-instance findings without re-evaluating them.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7 k.p.k.; Art. 69 k.k.: A cassation appeal challenging the free evaluation of evidence is inadmissible when the appellate court did not perform its own evaluation, and non-application of probation is not a ground for cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 28/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 lutego 2014 r., sprawy M. G.skazanego z art. 233 § 1 kk, art. 286 § 1 kkkasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt VI Ka […]utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt IX K […], postanowił:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 29 października 2012 r. M. G. skazany został za przestępstwa:
1) z art. 233 § 1 k.k. – na karę 1 roku pozbawienia wolności;
2) z art. 286 § 1 k.k. – na karę 1 roku pozbawienia wolności i karę grzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł; łącznie na karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności; nadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody.W apelacji od tego wyroku oskarżony i jego obrońca podnieśli zarzuty obrazy prawa procesowego – art. 4, 5 § 2, 7, 410, 424 § 1 pkt 1, 392 § 1 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary.Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 26 lipca 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, w postaci:- art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego polegającą na przyjęciu że skazany w sposób świadomy zeznał nieprawdę w postępowaniu skargowym […] oraz- przez przyjęcie, że oskarżony działał z zamiarem doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wyniku wprowadzenia w błąd.Z daleko posuniętej ostrożności procesowej zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego w postaci:- art. 69 k.k. poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia okoliczności przekonujących za zasadnością zastosowania wobec skazanego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w G. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. jawią się jako gołosłowne, skoro zarzut złamania zasady swobodnej oceny dowodów może być samodzielnie i bezpośrednio stawiany sądowi odwoławczemu tylko wtedy, gdy sąd ten wydał orzeczenie o charakterze reformatoryjnym.
W przedmiotowej sprawie taki wyrok nie zapadł, sąd odwoławczy nie dokonywał własnej oceny dowodów i nie czynił na jej podstawie własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od poczynionych przez sąd meriti.Porównanie argumentacji kasacji i obu apelacji prowadzi do oczywistego wniosku, że kasacja co do swojej istoty, pod pozorem rażącego naruszenia prawa procesowego, zmierza do zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez sąd pierwszej instancji – i zaakceptowanej w pełni w wyniku kontroli apelacyjnej przez sąd odwoławczy – oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych.Motywy kasacji wskazują wprost, że jej autor prezentuje własną ocenę dowodów, opartą na linii obrony przyjętej przez skazanego, polemizuje z ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów wskazujących na sprawstwo skazanego.
Kwestionowanie przez skarżącego zgodności oceny dowodów z regułami określanymi w art. 7 k.p.k., nie może prowadzić do obejścia ustawowej regulacji podstaw kasacji i nałożenia na instancję kasacyjną obowiązku badania, pod pozorem rozpoznania zarzutu „rażącego naruszenia prawa”, zasadności ustaleń faktycznych.Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 69 k.k. stwierdzić należy, że z uwagi na fakultatywność tej instytucji, nie skorzystanie przez sąd z możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary nie może być oceniane w kategoriach rażącej obrazy prawa materialnego, a jedynie stanowić podstawę zarzutu z art. 438 pkt 4 k.p.k., tym samym tego rodzaju zarzut nie może być podstawą kasacji.Mając powyższe na uwadze, podzielając stanowisko przedstawione przez prokuratora w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy kasację oddalił jako bezzasadną w stopniu oczywistym.aw