Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 277/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation for failing to review first-instance trial errors, limiting review to second-instance decisions.

Numero d'incarto IV KK 277/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claim that the lower court improperly reviewed first-instance trial errors. The defense argued the Second Instance Court failed to conduct a thorough review of procedural violations regarding the defendant's right to defense and expert opinions. The court ruled that cassation review is limited to the second-instance judgment, not the first-instance trial, and the lower court had adequately addressed the cited procedural issues.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 1, § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Cassation review is limited to the second-instance judgment and does not permit a duplicate review of errors allegedly committed during the first-instance trial proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal second instance review first instance trial right to defense procedural error duplicate review Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 1 k.p.k.
zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegające na obrazie przepisu:1) art. 433 § 1 i § 2 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 2 k.p.k. – stanowi wyraz niedopuszczalnej w postępowaniu kasacyjnym powielenia kontroli apelacyjnej.
Art. 457 § 3 k.p.k.
oraz art. 457 § 3 k.p.k., w zakresie nie dokonania przez Sąd Odwoławczy rzetelnej i pełnej kontroli instancyjnej w zakresie odnoszącym się do zarzutów apelacji wskazujących na naruszenie przez Sąd Rejonowy:-art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy, że w apelacji obrońcy od wyroku Sądu Rejonowego w J.
art. 457 § 3 k.p.k
oraz art. 457 § 3 k.p.k., w zakresie nie dokonania przez Sąd Odwoławczy rzetelnej i pełnej kontroli instancyjnej w zakresie odnoszącym się do zarzutów apelacji wskazujących na naruszenie przez Sąd Rejonowy:-art.
art. 6 k.p.k
457 § 3 k.p.k., w zakresie nie dokonania przez Sąd Odwoławczy rzetelnej i pełnej kontroli instancyjnej w zakresie odnoszącym się do zarzutów apelacji wskazujących na naruszenie przez Sąd Rejonowy:-art. 6 k.p.k.
art. 390 § 1 k.p.k
z dnia 9 marca 2011 r., podniesiono zarzuty obrazy przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku:1.art. 390 § 1 k.p.k.
art. 374 § 1 k.p.k
poprzez uniemożliwienie oskarżonemu osobistego uczestnictwa we wszystkich czynnościach postępowania dowodowego sądowego, czym naruszono prawo oskarżonego do obrony,-art. 374 § 1 k.p.k.
art. 404 § 2 k.p.k
poprzez przeprowadzenie rozpraw pod nieobecność oskarżonego, pomimo tego, że jego obecność była obowiązkowa, a oskarżony każdorazowo usprawiedliwiał swoją nieobecność na rozprawie i wnosił o odroczenie rozprawy,-art. 404 § 2 k.p.k.
art. 401 § 2 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 277/12 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 października 2012 r.,‎sprawy D. P.‎skazanego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk i inne‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 18 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w J.‎z dnia 9 marca 2011 r, oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego D.

P. UZASADNIENIEW kasacji adw. A. J. – obrońca skazanego D. P. zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegające na obrazie przepisu:1) art. 433 § 1 i § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., w zakresie nie dokonania przez Sąd Odwoławczy rzetelnej i pełnej kontroli instancyjnej w zakresie odnoszącym się do zarzutów apelacji wskazujących na naruszenie przez Sąd Rejonowy:-art. 6 k.p.k. w zw. z art. 390 § 1 k.p.k. poprzez uniemożliwienie oskarżonemu osobistego uczestnictwa we wszystkich czynnościach postępowania dowodowego sądowego, czym naruszono prawo oskarżonego do obrony,-art. 374 § 1 k.p.k. poprzez przeprowadzenie rozpraw pod nieobecność oskarżonego, pomimo tego, że jego obecność była obowiązkowa, a oskarżony każdorazowo usprawiedliwiał swoją nieobecność na rozprawie i wnosił o odroczenie rozprawy,-art. 404 § 2 k.p.k. w zw. z art. 401 § 2 k.p.k. polegającego na błędnym przyjęciu przez Sąd II Instancji, że prowadzenie rozprawy głównej przez Sąd I Instancji w dalszym ciągu, pomimo tego, iż przerwy w rozprawie przekraczały 35 dni, było prawidłowe, przy czym nie zachodziły wyjątkowe okoliczności pozwalające na prowadzenie rozprawy w dalszym ciągu.-art. 410 k.p.k., w którym podnoszono, że wyrok Sądu Rejonowego został wydany na podstawie materiału dowodowego nie zebranego w toku rozprawy głównej, a wzięcie za podstawę wyroku materiału dowodowego ustalonego w postępowaniu przygotowawczym lub w toku innego postępowania, a w szczególności na podstawie akt sprawy Sądu Rejonowego w J., sygn. akt […] oraz sygn. akt […], czym naruszono zasadę bezpośredniości oraz prawo do obrony oskarżonego;2)art. 368 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez nie rozstrzygnięcie przez Sąd Odwoławczy odrębnym postanowieniem wniosku złożonego przez oskarżonego w zakresie dopuszczenia opinii wykonanej przez inny zespół biegłych na okoliczność stanu zdrowia oskarżonego D.

P. i faktu czy mógł on uczestniczyć w postępowaniu sądowym, przez uznanie, że treść nieprzeprowadzonego dowodu pozostaje bez wpływu na treść poczynionych ustaleń faktycznych, co miało w sposób oczywisty wpływ na ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz argumentów podnoszonych w apelacji obrońcy oskarżonego;3)art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym poprzez pominięcie istotnych dla oskarżonego okoliczności tj. zarzutów zgłoszonych do wydanej przed Sądem Odwoławczym opinii biegłych, która miała ma celu ustalenie czy oskarżony D.

P. mógł uczestniczyć w postępowaniu sądowym. Sąd odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów złożonych przez oskarżonego do opinii dopuszczonej przez Sąd Odwoławczy, zwłaszcza do zarzutu związanego z faktem iż tylko biegły S. jest biegłym uprawnionym do wydawania opinii oraz iż pozostali lekarze nie są biegłymi sądowymi. Pominął również istotny z punktu widzenia oskarżonego fakt iż specjalność biegłego S. jest zupełnie inna niż winna być wymagana przy wydawaniu opinii w tej sprawie;4)art. 410 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym poprzez wprowadzenie do okoliczności mających istotny wpływ na wyrokowanie, w zakresie wymiaru kary, okoliczności nieprawdziwych, w postaci bezzasadnego i nieuprawnionego twierdzenia, iż skazany był przed wydaniem wyroku w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w . uprzednio karany za przestępstwa podobne oraz że jego dotychczasowy sposób życia miał wpływ na wymiar kary (str. 55 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K.).

Fakt taki nie miał miejsca, na co wskazuje karta karna zalegająca w aktach do Sądu Rejonowego w J. Wskazać należy iż w momencie kierowania aktu oskarżenia do Sądu skazany nie był w ogóle karany, a świadczy o tym str. 3 aktu oskarżenia, gdzie wśród danych dotyczących oskarżonego widnieje zapis, iż oskarżony nie był karany i jest to potwierdzone kartą karną k. 1267. Natomiast jedyny wyrok jaki widnieje w karcie karnej tuż przed wydaniem wyroku to wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 4 kwietnia 2008 r., który dotyczy materiałów wyłączonych do odrębnego postępowania ze sprawy sygn. akt II K […];5)rażącym naruszeniu art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez wadliwe, powierzchowne i niewystarczające uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego zapadłego, w niniejszej sprawie, przejawiające się brakiem odniesienia do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego.Obrońca skazanego podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy, że w apelacji obrońcy od wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 9 marca 2011 r., podniesiono zarzuty obrazy przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku:1.art. 390 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez uniemożliwienie oskarżonemu osobistego uczestnictwa we wszystkich czynnościach postępowania dowodowego sądowego, czym naruszono prawo oskarżonego do obrony,2.art. 374 § 1 k.p.k. poprzez przeprowadzenie rozpraw pod nieobecność oskarżonego, pomimo tego, że jego obecność była obowiązkowa, a oskarżony każdorazowo usprawiedliwiał swoją nieobecność na rozprawie i wnosił o odroczenie rozprawy,3.art. 404 § 2 k.p.k. w zw. z art. 401 § 2 k.p.k. poprzez nieprowadzenie rozprawy od początku pomimo tego, iż przerwy w rozprawie przekraczały 35 dni, przy czym nie zachodziły wyjątkowe okoliczności pozwalające na prowadzenie rozprawy w dalszym ciągu,4.art. 391 § 1 k.p.k. i art. 392 § 1 k.p.k.. poprzez poprzestanie na odczytaniu na rozprawie zeznań świadków pomimo braku przesłanek ku temu, a zaniechaniu bezpośredniego ich przesłuchaniu na rozprawie, oraz art. 410 k.p.k.. poprzez wzięcie za podstawę wyroku materiału dowodowego nie zebranego w toku rozprawy głównej, a wzięcie za podstawę wyroku materiału dowodowego ustalonego albo w postępowaniu przygotowawczym albo w toku innego postępowania sądowego, a szczególności znajdujących się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w J. o sygn.

II K […] oraz II K […], czym naruszono zasadę bezpośredniości oraz naruszono prawo oskarżonego do obrony,5. art. 7 k.p.k.. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji iż oskarżony D. P. był pomysłodawcą i inicjatorem tego przestępczego procederu, oraz art. 5 § 2 k.p.k., poprzez tłumaczenie nie dających się usunąć wątpliwości wynikających z rozbieżności zeznań oskarżonego R. G. i świadków /../, na niekorzyść oskarżonego D. P.Obrońca wyrokowi temu zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku polegający na uznaniu, że oskarżony D.

P. dopuścił się przypisanych mu czynów, pomimo tego, iż materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy, nie uzasadnia przypisania oskarżonemu winy.W apelacji obrońca wniósł o:zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego D. P. za od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.W pierwszej kolejności należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty stanowią w istocie powielenie treści zwyczajnego środka odwoławczego.

Sąd Najwyższy zaś wielokrotnie podkreślał, że „przenoszenie” treści zarzutów z apelacji do nadzwyczajnego środka zaskarżenia – jedynie formalnie ujęte jako zarzut uchybienia reguły z art. 457 § 3 w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. – stanowi wyraz niedopuszczalnej w postępowaniu kasacyjnym powielenia kontroli apelacyjnej. Tak postępując Autor kasacji nie dostrzega rozróżnienia między kontrolą zwyczajną, prowadzoną w szerszym zakresie przedmiotowym, a kontrolą nadzwyczajną, kasacyjną, istotnie zawężoną zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k.Kasacja może być wnoszona przez strony jedynie od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych kończących postępowanie.

Nie mogą zaś być w drodze kasacji kwestionowane wyroki pierwszoinstancyjne. Sąd Najwyższy już od wielu lat prezentuje stanowisko, że zarzuty podniesione pod adresem orzeczenia sądu pierwszej instancji podlegają rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych zaskarżonemu kasacją orzeczeniu sądu odwoławczego. Nie można więc ich rozpatrywać w oderwaniu od zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego, nie jest bowiem funkcją kontroli kasacyjnej ponowne - niejako „dublujące" kontrolę apelacyjną - rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu sądu pierwszej instancji.

Ewentualne stwierdzenie zaś ich zasadności ma znaczenie tylko i wyłącznie jako racja ewentualnego stwierdzenia zasadności i uwzględnienia zarzutów podniesionych wobec orzeczenia sądu odwoławczego, gdyż jedynie to ostatnie może zostać zaskarżone kasacją.Ten kierunek orzecznictwa Sądu Najwyższego, zgodnie z którym niedopuszczalne jest w skardze kasacyjnej zmierzanie do powtórnego, „dublującego" kontrolę apelacyjną, rozpoznawania zarzutów stawianych w istocie orzeczeniu sądu pierwszej instancji, zwalnia Sąd Najwyższy od szerszych wywodów dotyczących skargi kasacyjnej w tych jej częściach, w których Autor tej skargi formułuje zarzuty, które ewentualnie odnoszą się jedynie do orzeczenia sądu pierwszej instancji.Skarżący jedynie formalnie podnosi uchybienia związane z naruszeniem przez Sąd Okręgowy normy z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., przy czym nie zawsze precyzyjnie rozróżnia, czy ten Sąd danego zarzutu – według Autora – nie rozpoznał w ogóle (art. 433 § 2 k.p.k.), czy też uczynił to w sposób nierzetelny (art. 457 § 3 k.p.k.).

Nadto Autor kasacji nie wykazuje w jaki sposób zaistniało podnoszone przezeń, konkretne uchybienie, w kontekście wymogów wynikających z art. 523 § 1 k.p.k., a jedynie prezentuje argumenty wcześniej podniesione w apelacji. Tak postępując skarżący całkowicie pomija wywody Sądu Okręgowego, gdyż w nadzwyczajnym środku zaskarżenia nie odnosi się w odpowiednim zakresie do treści uzasadnienia Sądu Okręgowego.Analizując kasację i jej uzasadnienie, to w zamyśle Autora, Sąd Okręgowy w K. miał nie odnieść się, mówiąc skrótowo, do dwóch kwestii:

1. problematyki związanej z prowadzeniem postępowania przed sądem pierwszej instancji pod nieobecność D. P., czym naruszone miało zostać prawo do obrony tego skazanego (art. 6 k.p.k.) oraz 2. oceny dowodów z opinii biegłych co do stanu zdrowia D. P.Wbrew temu stanowisku skarżącego nawet pobieżna analiza treści uzasadnienia Sądu Okręgowego dowodzi, że do tej problematyki ten Sąd odniósł się w wystarczającym zakresie.Przecież do zarzutu obrazy art. 6 k.p.k. w zw. z art. 390 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy odniósł się na samym wstępie części argumentacyjnej uzasadnienia – por. s. 35, zaś w odniesieniu do następnych zarzutów: art. 374 § 1 k.p.k.

– s. 35 – 36, art. 404 § 2 k.p.k.– s. 43, art. 410 k.p.k.– s. 44, art. 368 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. (opinie biegłych) – s. 41 – 43, art. 410 k.p.k. (jako zarzut nr 4) – s. 45 i nast.Zwraca uwagę, że sposób konstrukcji zarzutów kasacyjnych, formułowanych jako brak należytego rozpoznania określonych zarzutów apelacyjnych jak i pozostałych kwestii podnoszonych w kasacji, stanowi niemal chronologiczne odwzorowanie wywodu uzasadnienia Sądu Okręgowego.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, iż Sąd Okręgowy nie naruszył przepisów art. 457 § 3 w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., gdy w sposób poprawny dokonał kontroli apelacyjnej zaskarżonego apelacją wyroku Sądu Rejonowego w J.Przedstawione względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak w postanowieniu.aw