Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 27/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously groundless due to lack of procedural defect in lower court's review.

Numero d'incarto IV KK 27/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ruling that the lower court properly reviewed the evidence. The defense argued for procedural violations and factual errors regarding the robbery, but the Supreme Court found these arguments were merely disputes over evidence evaluation. Consequently, the court determined no procedural defect occurred that would justify overturning the second-instance judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal based on the 'transfer of defect' doctrine is inadmissible if the appellant fails to specify the lower court's procedural error and its impact on the final judgment, as such appeals are limited to procedural defects, not re-evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of defect doctrine cassation appeal dismissal procedural defect requirement evidence evaluation review obviously groundless appeal inutilizzabilità delle prove illecite testimonianza inattendibile procedura di revisione penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
IV KK 27/23 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2023 r., w sprawie R.
art. 624 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k., bezprzedmiotowe było rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
IV KK 27/23 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 18 § 3 k.k
S.‎skazanego z art. 18 § 3 k.k.
art. 280 § 1 k.k
za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 2 k.k., art.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k.‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 września 2023r., sygn.akt II AKa 177/22‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach‎z dnia 23 lutego 2022 r., sygn.
art. 280 § 2 k.k
za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 2 k.k., art.
art. 275 § 1 k.k
280 § 2 k.k., art. 275 § 1 k.k., art.
art. 276 k.k
275 § 1 k.k., art. 276 k.k., art.
art. 11 § 2 k.k
przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 27/23 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2023 r., w sprawie R. S.‎skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 września 2023r., sygn.akt II AKa 177/22‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach‎z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt IV K 146/21, postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2 zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i wydatkami tego postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2022 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, sygn. akt IV KK 146/21, uznał R. S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 2 k.k., art. 275 § 1 k.k., art. 276 k.k., art. 278 § 1 i 5 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. i skazał go na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Apelację od wyroku wniósł obrońca skazanego, zarzucając rozstrzygnięciu: 1)mającą istotny wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, a to art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego - wyjaśnień oskarżonego, zeznań oskarżyciela posiłkowego, zeznań świadków K.

W., M. D. i A. K., wydruku wiadomości z komunikatora […], informacji z Banku, informacji od teleoperatora oraz informacji z Urzędu Miejskiego w Z.,2.mający istotny wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia, polegający na wadliwym przyjęciu przez Sąd, że oskarżony R. S. miał w dniu 17 października 2020 r. w Z. działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi, nieustalonymi osobami, wziąć udział w rozboju na K. W., a jego rola miała polegać na wskazaniu ofiary (K. W.) sprowadzeniu jej w ustronne miejsce,3.mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, a to art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości,4.rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego, w stosunku do okoliczności sprawy, celów jakie kara powinna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, jak również mając na względzie cele zapobiegawcze i wychowawcze kary.Stawiając powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o złagodzenie kary orzeczonej wobec oskarżonego wyrokiem Sądu I instancji.Wyrokiem z dnia 8 września 2022 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach, sygn. akt II AKa 177/22 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od ww. rozstrzygnięcia wniósł obrońca skazanego i zarzucił rozstrzygnięciu: rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k. W treści uzasadnienia kasacji jej autor wskazał, że wniosek ten wyciągany jest z następujących faktów:1.umówienie przez oskarżonego spotkania z pokrzywdzonym w miejscu, gdzie doszło do rozboju; jednakże jak wskazał apelujący:

„nie sposób ustalić, iż ponad wszelką wątpliwość R. S. był w zmowie z dwoma nieustalonymi osobami, które dokonały rozboju”; żaden dowód wersji takowej nie potwierdza. Nie można wniosku takiego wysnuć z samego faktu rozmowy telefonicznej oskarżonego z M. D. i A. K., którym nie postawiono zarzutu udziału w przedmiotowym rozboju, nie ustalono co robili w czasie, gdy doszło do popełniania czynu, a ustalono że byli znajomymi oskarżonego co czyniło prawdopodobnym wykonywanie rozmów telefonicznych, ale nie w związku ze zdarzeniem,2.zatajenie przez oskarżonego faktu odnalezienia jego telefonu, jak wskazano w apelacji było logiczne z punktu widzenia postrzegania przez oskarżonego swojej osoby w kontekście zajścia; oskarżony będąc osobą wielokrotnie karaną za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym przestępstwo rozboju prawidłowo zakładał, że trudno będzie uwierzyć w porzucenie przez sprawców jego telefonu i następnie odnalezienie go.

Stąd samo tłumaczenie oskarżonego jakkolwiek nieudolne nie powinno przesądzać o jego odpowiedzialności za przestępstwo,3.wypłaty środków za pomocą karty bankomatowej zabranej pokrzywdzonemu w wyniku zdarzenia; sąd meriti wskazał, że: „z racji znajomości, w tym przebywania z pokrzywdzonym podczas robienia przez niego zakupów i wypłat z podejrzeć i przekazać go osobom, które dokonały wypłaty 1300 zł,Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu. Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja obrońcy skazanego jest oczywiście bezzasadna, dlatego została oddalona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Dotyczy to uchybień sądu odwoławczego.Zamknięty katalog podstaw kasacyjnych wskazanych w art. 523 § 1 k.p.k. wyłącza spośród nich zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie jest uprawniony dokonywać w ramach postępowania kasacyjnego ponownej oceny dowodów i na tej podstawie kontrolować prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych. Postępowanie kasacyjne nie może bowiem polegać na ponownej apelacyjnej kontroli orzeczenia i nie może być traktowane jako trzecia instancja.Również, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, niedopuszczalne jest w kasacji skuteczne kierowanie zarzutów przeciwko orzeczeniu sądu pierwszej instancji. Rolą Sądu Najwyższego nie jest bowiem ponowna kontrola orzeczenia sądu meriti, a więc rozpoznawanie kolejny raz zarzutów stawianych temu rozstrzygnięciu.

Zarzuty podniesione w kasacji pod adresem orzeczenia sądu pierwszej instancji podlegają rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego. W orzecznictwie Sądy Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym możliwe jest powtórzenie w kasacji zarzutów wywiedzionych uprzednio w apelacji w przypadku wystąpienia tzw. efektu przeniesienia, czyli sytuacji kiedy sąd odwoławczy nienależycie rozpozna apelację, jednak w takim wypadku skarżący musi w kasacji sformułować zarzut dotyczący wadliwego procedowania instancji odwoławczej, w następstwie którego doszło do przeniknięcia uchybienia sądu a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji.

W takim wypadku to na skarżącym ciąży obowiązek podniesienia i wykazania wadliwości procedowania przez sąd odwoławczy, w następstwie, którego doszło do owego przeniknięcia uchybienia do orzeczenia drugoinstancyjnego.Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że autor kasacji nie wskazał na czym polegało uchybienie sądu odwoławczego w toku kontroli instancyjnej i dlaczego stanowi tak rażące naruszenie przepisów, że można je przyrównywać w swych skutkach do uchybienia w postaci bezwzględnej podstawy odwoławczej.

Skarżący zarzucając Sądowi Apelacyjnemu nierozważenie zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k. zmierza do tego, aby Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym przeprowadził ponowną kontrolę odwoławczą orzeczenia sądu meriti i dokonał odmiennej oceny materiału dowodnego, w sposób zgodny ze stanowiskiem przedstawionym w nadzwyczajnym środku zaskarżenia. W ocenie Sądu Najwyższego, argumenty autora kasacji stanowią jedynie polemikę z ustaleniami wynikającymi z przeprowadzonych dowodów, ukierunkowaną na wyciagnięcie odmiennych od sądów obu instancji wniosków.

I tak, w pkt 1, i 3 kasacji skarżący ponownie powołuje się na ustalone już przez sąd I Instancji elementy stanu faktycznego. Z treści uzasadnienia wynika, że zdaniem sądu odwoławczego przeanalizowane poszlaki świadczą nieodparcie, iż R. S. działając wspólnie i w porozumieniu z dwiema nieustalonymi osobami realizując swoją rolę - wskazania ofiary i sprowadzenia jej w ustronne miejsce - wziął udział w rozboju na K. W.. W kontekście wypłaty z bankomatu sąd ad quem wskazał, że oskarżony był jedyną osobą, która miała sposobność podpatrzenia kodu PIN do tej karty.

Sąd Apelacyjny odniósł się również do wywiedzionego w apelacji zarzutu dotyczącego rzekomego zaboru telefonu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd odwoławczy rozważył należycie wszystkie zarzuty obrazy przepisów postępowania podniesione w zwykłym środku zaskarżenia, co wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku. Również niezasadny okazał się zarzut, w którym skarżący wskazał, że dotychczasowa karalność skazanego wpłynęła na przypisanie mu sprawstwa. Z treści tego zarzutu nie wynika bowiem na czym polega naruszenie sądu odwoławczego, zaś sama jego treść wskazuje, że stanowi on jedynie polemikę z oceną materiału dowodowego dokonaną w niniejszej sprawie oraz próbę przeforsowania własnej wykładni przepisów i ustaleń faktycznych.Z uwagi na rozpoznanie kasacji w trybie art. 535 § 3 k.p.k., bezprzedmiotowe było rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalniając skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążając Skarb Państwa.[SOP][ł.n]