Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 269/13 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit due to improper direct appeal to first-instance verdict.

Numero d'incarto IV KK 269/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the appellant to pay court costs. The appellant directly challenged the first-instance verdict's factual findings regarding intent to kill, bypassing the requirement to appeal the appellate court's judgment first. The court held that such direct appeals violate procedural rules and that the evidence supported the finding of intent to kill.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: Criminal appeals must be directed against the appellate court's judgment; direct appeals to the first-instance verdict are inadmissible unless the appellate court's decision is explicitly challenged.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal procedure obvious lack of merit direct appeal inadmissibility intent to kill freedom of evidence evaluation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 5 § 2 k.p.k.
Ustalenia i wnioskowanie Sądów obu instancji pozostają więc pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów, a wobec faktu, że to jedynie strona zgłasza w dalszym ciągu wątpliwości w zakresie przeprowadzonych ustaleń faktycznych, w sprawie nie zaszła też obraza zasady z art. 5 § 2 k.p.k.
Art. 366 § 1 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
Ujawniona zaś rana kłuta szyi o głębokości 8 cm na ciele pokrzywdzonego została w pełni zgodnie z dyrektywą wyrażoną w art. 7 k.p.k. przyjęta jako podstawa wnioskowania o zamiarze pozbawienia życia pokrzywdzonego.
Art. 410 k.p.k.
7 i art. 410 w kasacji jest nieuprawnione.
Art. 433 § 1 and 2 k.p.k.
Nie został on powiązany z obrazą art. 433 § 1 i 2 w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. W realiach rozpoznawanej sprawy, gdy Sąd drugiej instancji nie wydał wyroku reformatoryjnego w zakresie winy (sprawstwa) oskarżonego, lecz jedynie w zakresie wymiaru kary, formułowanie samoistnego zarzutu obrazy art.
Art. 148 § 1 k.k.
S.‎skazanego za przestępstwo z art. 148 § 1 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 28 marca 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 17 października 2012 r.
art.535 § 3 k.p.k
akt IV KK 269/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art.535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r.‎sprawy J.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 269/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art.535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r.‎sprawy J. S.‎skazanego za przestępstwo z art. 148 § 1 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 28 marca 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 17 października 2012 r. p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. J. – Kancelaria Adwokacka kwotę 738,00 zł, w tym 23% podatku VAT, 3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono następujące zarzuty:1. rażącą obrazę art. 148 § 1 k.k. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że zachowanie skazanego wyczerpuje dyspozycję normy wyrażonej tym przepisem;2. rażącą obrazę prawa procesowego, a to art. 5 § 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nie dających usunąć się wątpliwości na niekorzyść skazanego, co doprowadziło do przyjęcia, że działał on z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego, podczas gdy materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie pozwalał na przyjęcie takiego ustalenia;3. rażącą obrazę prawa procesowego, a to art. 7 i art. 410 k.p.k. poprzez dopuszczenie w toku prowadzonej kontroli odwoławczej naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że skazany działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego, podczas gdy okoliczności sprawy i brak motywu wskazuje na brak możliwości jednoznacznego przypisania mu sprawstwa.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i znajduje się na granicy dopuszczalności.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że treść oraz rodzaj podniesionych w skardze zarzutów w zestawieniu z wnoszoną pierwotnie apelacją wyraźnie dowodzi, że skarżący w żadnej mierze nie respektuje podstawowego wymogu postępowania kasacyjnego, który nakłada na wnoszącego obowiązek zaskarżania wyroku sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.). Zgodnie z regułami obowiązującej procedury karnej, orzeczenie sądu pierwszej instancji może być przedmiotem zarzutów kasacyjnych jedynie pośrednio. Skarżący powinien więc wykazać jakie uchybienia o charakterze rażącym i mającym istotny wpływ na treść wyroku (art. 523 § 1 k.p.k.) zapadły na etapie postępowania odwoławczego, czego skutkiem było przeniesienie ewentualnych uchybień tej rangi na ten etap procesu karnego z fazy rozpoznawczej postępowania judykacyjnego.

Jednakże tych wymogów wniesiona kasacja w żadnej mierze nie spełnia. Skarżący bowiem bezpośrednio odwołuje się do wyroku sądu pierwszej instancji, jedynie w niewielkim zakresie modyfikując treść zarzutów podnoszonych uprzednio w apelacji, celem spełnienia warunków do wniesienia kasacji.Oczywiście bezzasadny jest zarzut określony w skardze jako obraza prawa materialnego (art. 148 § 1 k.k.). Stylizacja tego zarzutu wyraźnie dowodzi, że skarżący w istocie kwestionuje poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Z obrazą prawa materialnego mamy do czynienia w sytuacji błędnej wykładni przepisu prawa materialnego lub jego wadliwym zastosowaniem.

Skarżący zarzucił w kasacji, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie pozwalał na zakwalifikowanie zachowania oskarżonego jako przestępstwa zabójstwa i przedstawił rozważania dotyczące kwestii zamiaru sprawcy, elementów motywacyjnych oraz okoliczności przedmiotowych związanych z popełnionym czynem. Jednak w takiej sytuacji skarżący de facto sformułował zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, a nie obrazy prawa materialnego ujmowanej jako błąd subsumcji. Jednak taki zarzut jest niedopuszczalny w kasacji. Niezależnie od tego skarżący pomija rozważania Sądu odwoławczego, który odniósł się do ustaleń poczynionych w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji.

W uzasadnieniu kasacji skarżący ponownie przeprowadza rozważania o możliwości zakwalifikowania działania oskarżonego w warunkach zamiaru ewentualnego, jednak pomija kwestię odpowiedzialności oskarżonego w ramach współsprawstwa. Trzeba bowiem zaznaczyć, że w mieszkaniu oskarżonego odnaleziono liczne ślady biologiczne (krwi) pokrzywdzonego. Obaj oskarżeni przyznali się do pobicia A. Z. Ujawniona zaś rana kłuta szyi o głębokości 8 cm na ciele pokrzywdzonego została w pełni zgodnie z dyrektywą wyrażoną w art. 7 k.p.k. przyjęta jako podstawa wnioskowania o zamiarze pozbawienia życia pokrzywdzonego.

Kwalifikacja pobicia ze skutkiem śmiertelnym, co w trakcie postępowania usiłowała wywieść obrona, nie mogła więc zostać przyjęta w realiach niniejszej sprawy, gdyż - niewątpliwie - charakter obrażeń, których A. Z. doznał od oskarżonych, w/w rana kłuta oraz pozostawienie jeszcze żyjącego pokrzywdzonego bez udzielenia mu pomocy, pozwalało na przyjęcie zamiaru ewentualnego przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. Ustalenia i wnioskowanie Sądów obu instancji pozostają więc pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów, a wobec faktu, że to jedynie strona zgłasza w dalszym ciągu wątpliwości w zakresie przeprowadzonych ustaleń faktycznych, w sprawie nie zaszła też obraza zasady z art. 5 § 2 k.p.k.

Niniejsza gwarancja procesowa dotyczy sytuacji, w której to organ procesowy ujawnia określone wątpliwości i nie rozstrzyga ich na korzyść oskarżonego. Podnoszenie zaś zarzutu obrazy art. 366 § 1 k.p.k., który stanowi, że przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w miarę możności także okoliczności sprzyjające popełnieniu przestępstwa, jawi się jako zupełnie niecelowe i niezrozumiałe.Bezzasadny jest również zarzut obrazy art. 7 i art. 410 k.p.k.

Nie został on powiązany z obrazą art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. W realiach rozpoznawanej sprawy, gdy Sąd drugiej instancji nie wydał wyroku reformatoryjnego w zakresie winy (sprawstwa) oskarżonego, lecz jedynie w zakresie wymiaru kary, formułowanie samoistnego zarzutu obrazy art. 7 i art. 410 w kasacji jest nieuprawnione. Ponieważ skarżący powiela w nim rozważania dotyczące przyjętej w sprawie postaci zamiaru, jego rozpoznanie i ocena są tożsame jak dotyczące zarzutu obrazy art. 148 § 1 k.k.Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.