Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 268/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal claiming mandatory drug possession law violation during another crime. Court ruled appeal inadmissible and facts correct.

Numero d'incarto IV KK 268/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense lawyer against a second-instance judgment convicting the defendant of drug possession and another crime. The defense argued that the lower court erred in applying the drug possession statute by failing to dismiss the case due to the lack of direct connection between the crimes. The court rejected this, stating the appeal was obviously groundless and that the lower court's assessment of facts and social harm was legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 62a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; Art. 439 § 1 k.p.k.: The Supreme Court may not re-examine factual determinations or the necessity of punishment in a second-instance judgment; cassation appeals challenging such assessments as mandatory dismissal violations are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
drug possession law cassation appeal mandatory dismissal second instance judgment factual determinations social harm assessment inadmissible appeal alleggerimento della pena

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 k.p.k.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 268/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 września 2022 r.
§ 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 268/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 244 k.k
o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 244 k.k.
art. 439 § 1 k.p.k
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KK 124/04
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 268/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 września 2022 r. sprawy M. N.skazanego za czyn z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 244 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 1 marca 2022 roku, sygn. akt VII Ka […]utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.z dnia 27 października 2021 roku, sygn. akt IX K […] p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego M. N. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa;

3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. B., Kancelaria Adwokacka w B., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt IX K […], oskarżonego M. N. uznano za winnego popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, za co wymierzono mu karę 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz czynu z art. 244 k.k., za co orzeczono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto, Sąd wymierzył skazanemu karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczył okres tymczasowego aresztowania na poczet kary, orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 5 lat i przepadek dowodów rzeczowych.Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 1 marca 2022 roku, w sprawie o sygn. akt VII Ka […], utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, który zaskarżył ww. orzeczenie w całości na jego korzyść i zarzucił:

„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego materialnego a mianowicie art. 62a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez przyjęcie przez Sąd odwoławczy, że wymierzenie wobec skazanego kary za posiadanie nieznacznej ilości narkotyków jest uzasadnione z uwagi na okoliczności posiadania tego środka, podczas popełnienia innego przestępstwa.”Podnosząc powyższy zarzut, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w B. oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w B. i umorzenie postępowania karnego wobec skazanego, ewentualnie o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Ponadto, wniósł o przyznanie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w B. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, o czym przesądził zakres podniesionych w niej zarzutów. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zarzut kasacyjny – naruszenia przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 62a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.o.p.n.) – stanowi powtórzenie zarzutu apelacji, przy czym obrońca podnosił kwestię umorzenia postępowania za czyn z art. 62 ust. 1 i 3 u.o.p.n. już przed Sądem I instancji.

Tymczasem jak wynika ze stanowiska prezentowanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego i w piśmiennictwie prawa karnego procesowego, powtórzenie w skardze kasacyjnej zarzutów zawartych w zwykłym środku odwoławczym, może być skuteczne jedynie wówczas, gdy Sąd odwoławczy nie rozpozna zarzutów w ogóle, bądź rozpozna je nienależycie i nie odniesie się do poszczególnych argumentów w uzasadnieniu orzeczenia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt V KK 124/04). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, podkreślenia wymaga, że Sąd Okręgowy w B. odniósł się do tego zarzutu w sposób zwięzły, ale w pełni wystarczający, wskazując wyraźnie, że w jego ocenie okoliczności posiadania środka odurzającego, podczas popełnienia innego przestępstwa, sprzeciwiają się umorzeniu postępowania.

Okoliczność, że oba przestępstwa, zgodnie z tym co wskazano w kasacji, nie pozostawały ze sobą w bezpośrednim związku, nie pozbawia tej oceny logiki i transparentności.Ponadto, zarzut obrazy prawa materialnego należy ocenić we wskazanym przypadku jako chybiony, skoro norma art. 62a u.o.p.n. nie ma charakteru stanowczego. Jak wskazuje się w doktrynie, wskazany przepis stanowi samoistną podstawę mechanizmu redukcji karania, ale o fakultatywnym charakterze. Co istotne, wobec ujęcia przesłanek zawartych w komentowanym przepisie, w założeniu miał on przede wszystkim pozwolić organom ściągania na niepodejmowanie w ogóle postępowania lub jego umorzenie jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego.

Natomiast zagadnienia niecelowości ukarania związane są z przesłankami zawartymi w art. 53 i 54 k.k. i są zarezerwowane systemowo (i konstytucyjnie) dla niezawisłego sądu. Tylko Sąd jest uprawniony do wymierzenia kary czy także do zadecydowania o braku konieczności jej wymierzenia lub jej wymiaru w oparciu o przesłanki związane nie tylko z samym czynem i obiektywnymi kryteriami jego tyczącymi, ale i cechami sprawcy. Obrońca, zarzucając naruszenie wskazanego przepisu „poprzez przyjęcie przez Sąd odwoławczy, że wymierzenie wobec skazanego kary za posiadanie nieznacznej ilości narkotyków jest uzasadnione z uwagi na okoliczności posiadania tego środka, podczas popełnienia innego przestępstwa” w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności czynu i stopnia jego społecznej szkodliwości w zakresie przesłanki niecelowości karania.

Redakcja zarzutu kasacji, jak również jego rozwinięcie zawarte w uzasadnieniu środka zaskarżenia, stoi w sprzeczności z istotą skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia i wskazuje na próbę poddania prawomocnego wyroku Sądu I instancji ponownej kontroli odwoławczej, którą tym razem miałby przeprowadzić Sąd Najwyższy, co w świetle obowiązujących przepisów o postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne. Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy M.

N., jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy postanowił zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, mając na uwadze postanowienie o jego zwolnieniu od opłaty od kasacji, a także fakt zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na etapie postępowania rozpoznawczego przed Sądami obu instancji i przyznanie mu obrońcy z urzędu.O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18).Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.[as]