Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 261/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless, rejecting procedural and substantive legal errors regarding expert opinions and intent.

Numero d'incarto IV KK 261/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claims of procedural violations and material law errors. The defense argued that non-judicial experts and a non-appointed sexologist violated procedural rules, while also contesting the factual findings regarding the defendant's intent. The court held that the lower courts correctly interpreted the law on expert qualifications and that cassation cannot challenge factual determinations made by the first-instance court.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 202 § 1, 2, 3 k.p.k.; Art. 193 § 2, 194, 195 k.p.k.; Art. 523 § 1, 535 § 3 k.p.k.; Art. 207 § 1, 157 § 2, 202 § 2 k.k. Cassation is inadmissible if it merely repeats lower court arguments or attempts to re-evaluate facts, and procedural violations must be 'serious' and affect the verdict's content.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal procedural law violations expert opinion admissibility judicial expert qualification material law error factual findings review intent requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 202 § 1 k.p.k.
podniesiono zarzuty:„1) rażącego naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść wydanego wyroku, to jest:- art. 202 § 1 k.p.k. przez dopuszczenie dowodu, a następnie przeprowadzenie dowodu z opinii psychiatrycznej przez dwóch lekarzy psychiatrów z których jeden nie był biegłym sądowym (lek.
Art. 202 § 2 k.p.k.
podniesiono zarzuty:„1) rażącego naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść wydanego wyroku, to jest:- art. 202 § 1 k.p.k.
Art. 202 § 3 k.p.k.
podniesiono zarzuty:„1) rażącego naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść wydanego wyroku, to jest:- art. 202 § 1 k.p.k.
Art. 193 § 2 k.p.k.
„Nie sposób bowiem zgodzić się z obrońcą skazanego, że Centrum Zdrowia Psychicznego i Terapii Uzależnień- Poradnia Seksuologiczna i Patologii Współżycia nie jest instytucją specjalistyczną w rozumieniu art. 193 § 2 k.p.k.
Art. 194 k.p.k.
z art. 194 k.p.k.,2) rażącego naruszenia prawa materialnego, a to art.
Art. 195 k.p.k.
Z kolei art. 195 k.p.k. stanowi, iż biegłym może być każda osoba o której wiadomo, że ma odpowiednią wiedzę w danej dziedzinie, przy czym nie musi to być osoba z listy biegłych sądowych.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak na wstępie.
Art. 207 § 1 k.k.
K.‎skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zb.
Art. 157 § 2 k.k.
z art. 157 § 2 k.k. i art 202 § 2 k.k.
Art. 202 § 2 k.k.
i art. 202 § 2 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 29 kwietnia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 261/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz na posiedzeniu po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 września 2013 r., sprawy M. K.‎skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. i art 202 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 29 kwietnia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 24/12, oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIEW kasacji obrońcy skazanego M. K. podniesiono zarzuty:„1) rażącego naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść wydanego wyroku, to jest:- art. 202 § 1 k.p.k. przez dopuszczenie dowodu, a następnie przeprowadzenie dowodu z opinii psychiatrycznej przez dwóch lekarzy psychiatrów z których jeden nie był biegłym sądowym (lek. med. A. M.-M.),- dopuszczenie dowodu z opinii sądowo-seksuologicznej Centrum Zdrowia Psychicznego i Terapii Uzależnień- Poradnia Seksuologiczna i Patologii, która jako placówka służby zdrowia nie jest instytucją naukową lub specjalistyczną w rozumieniu art. 193 § 2 k.p.k., a następnie przed Sądem, bez zmiany postanowienia dowodowego, przeprowadzenie dowodu z opinii sądowo-seksuologicznej sporządzonej przez dr med. W.

Ś., któremu nie zlecono wykonania opinii seksuologicznej i który nie był biegłym sądowym to jest obrazę art. 202 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 194 k.p.k.,2) rażącego naruszenia prawa materialnego, a to art. 207 k.k. i 202 § 2 k.k. mającego wpływ na treść wyroków przez przyjęcie zachowań skazanego, które pomimo subiektywnej oceny pokrzywdzonych i braku poprawności zachowań, nie mają cech uzasadniających zarzut popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 k.k., i 202 § 2 k.k. i są następstwem z braku rozważań czy zachowanie oskarżonego nacechowane było zamiarem pokrzywdzenia fizycznego, lub psychicznego każdego z pokrzywdzonych”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Trafnie wskazuje Prokurator Prokuratury Okręgowej w T., w pisemnej odpowiedzi na kasację, że podniesione w kasacji zarzuty stanowią, cyt.

„powielenie zarzutów podnoszonych przez obrońcę w apelacji od orzeczenia Sądu I instancji i w istocie mają na celu doprowadzenie do rozpoznania przez Sąd Najwyższy niniejszej sprawy jako organu III instancji. Kasacja skarżącego zmierza bowiem do ponownego przeanalizowania orzeczenia Sądu Rejonowego w B. i poczynienia przez Sąd Najwyższy odmiennych ustaleń faktycznych, zgodnych z zapatrywaniami skarżącego”.Przypomnieć należy, że podstawą kasacji mogą być jedynie, poza uchybieniami z art. 439 § 1 k.p.k. – tylko takie naruszenia prawa, które po pierwsze mają charakter „rażący”, a po wtóre tylko te z nich, które mogły mieć „istotny” wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.), a więc albo uchybienia naruszające reguły nakazujące zapewnienie oskarżonemu rzetelnego procesu albo wykazane będzie, że bez przywołanych innych rażących naruszeń orzeczenie mogłoby być odmienne.

W żadnym przy tym wypadku nie można w kasacji zarzucać błędu w ustaleniach faktycznych, nawet pod pozorem obrazy przepisów prawa procesowego lub materialnego. Tymczasem wprawdzie autor kasacji formalnie zarzuca sądowi odwoławczemu obrazę przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, ale w istocie, co wynika z uzasadnienia kasacji kwestionuje ustalenie faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy.Należy podnieść, iż Sąd Okręgowy w T. odnosząc się do apelacyjnego zarzutu obrazy art. 202 § 1 k.p.k., przez powołanie do opiniowania jednego z lekarzy psychiatrów niebędącego biegłym sądowym stwierdził, że z treści art. 202 § 1 k.p.k. zakaz taki nie wynika.

Z kolei art. 195 k.p.k. stanowi, iż biegłym może być każda osoba o której wiadomo, że ma odpowiednią wiedzę w danej dziedzinie, przy czym nie musi to być osoba z listy biegłych sądowych. Przekonuje ten pogląd Sądu Okręgowego w T., jak też i dalszy wywód Sądu co do tej kwestii zawarty na stronie 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Prokurator w odpowiedzi na kasację słusznie podnosi, że również nie można dopatrzeć się w realiach sprawy obrazy art. 202 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 194 k.p.k. „Nie sposób bowiem zgodzić się z obrońcą skazanego, że Centrum Zdrowia Psychicznego i Terapii Uzależnień- Poradnia Seksuologiczna i Patologii Współżycia nie jest instytucją specjalistyczną w rozumieniu art. 193 § 2 k.p.k.

Autor kasacji wydaje się nie zauważać, że specjalistyczny charakter tej instytucji zdrowia wynika nie tylko z faktu, iż pracują tam lekarze, ale przede wszystkim lekarze specjaliści z określonych dziedzin medycyny zdrowia. Ten zawężony zakres świadczonych przez tenże podmiot prawa usług medycznych wprost wskazuje, że jest to jednostka specjalistyczna. Dalej podnieść należy, że wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego w aktach sprawy na karcie 376 (tom II) zalega postanowienie z dnia 15 czerwca 2012 roku o zmianie postanowienia o zasięgnięciu opinii, co dyskwalifikuje zarzut jakoby biegły lekarz seksuolog W.

Ś. sporządził opinię sądowo-seksuologiczną pomimo, iż nie został powołany do jej wydania. Prawidłowym i koniecznym było wskazanie w postanowieniu o zmianie postanowienia o zasięgnięciu opinii imiennie biegłego lekarza seksuologa W. Ś., albowiem jest to wymóg o którym mowa w art. 194 k.p.k. Okoliczność, że wyżej wymieniony biegły nie był biegłym sądowym bynajmniej nie miała wpływu na rzetelność wydanej opinii seksuologicznej. Ustawa bowiem w art. 202 § 3 k.p.k. nie wymaga, aby opiniował biegły sądowy lekarz seksuolog, a jedynie biegły lekarz seksuolog, zaś biegłym jest nie tylko osoba wpisana na listę biegłych, ale każda, o której wiadomo, że ma odpowiednia wiedzę w danej dziedzinie”.W kasacji obrońca skazanego, przedstawia także obszerny wywód na uzasadnienie podniesionego zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego (por. strony 4 – 7 kasacji).

Sąd Najwyższy odnosząc się do owego zarzutu stwierdza, że sprowadza się on w istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w B., czyli przez sąd I instancji, tymczasem kasację wnosi się od orzeczenia sądu odwoławczego i nie można w niej podnosić zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Czyn przypisany M. K. w wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 grudnia 2012 r., wypełnia znamiona występku określonego w art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 202 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a zatem kwalifikacja prawna jest prawidłowa i nie można zasadnie wywodzić, że doszło do rażącej obrazy prawa materialnego.

Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak na wstępie.