Supreme Court dismissed appeal on child sexual abuse charges, upholding lower court's conviction and sentencing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously groundless, rejecting arguments regarding the definition of child pornography and the procedural handling of prior charges. The defendant was convicted of multiple offenses including sexual acts with a minor, attempting sexual acts via telecommunication, and possessing and displaying child pornography, resulting in a combined sentence of two years and ten months imprisonment. The court ruled that the lower courts correctly applied the statutory definition of child pornography and that the cassation proceedings did not serve the purpose of reviewing facts already decided in the appellate stage.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 200 § 1, 200a § 1-2, 202 § 4a k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; The court established that the definition of child pornography in the Criminal Code must be interpreted in light of EU directives and that cassation proceedings cannot be used to re-litigate facts already determined in the appellate instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 251/20 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie karnej w 18 stycznia 2021 r. sprawy D. S.,skazanego z art. 200 § 1 k.k. i in.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt IX Ka (…),zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 marca 2019 r., sygn. II K (…), D. S. został uznany za winnego tego, że:1.w dniu 31 sierpnia 2018 r. w miejscu nieustalonym w okolicach C. doprowadził małoletnią poniżej lat 15 A. W. do obcowania płciowego odbywając z nią stosunek oralny, tj. przestępstwa z art. 200 § 1 k.k., za które wymierzona mu została kara 2 lat pozbawienia wolności;2.w okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. w miejscu nieustalonym za pośrednictwem systemu teleinformatycznego małoletniej poniżej lat 15 A.
W. składał propozycje obcowania płciowego i zmierzał do ich realizacji, tj. przestępstwa z art. 200a § 2 k.k., za które wymierzona została kara roku pozbawienia wolności;3.w okresie od 31 sierpnia 2018 r. do 30 września 2018 r. w miejscu nieustalonym, w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 200 § 1 kk za pomocą systemu teleinformatycznego nawiązał kontakt z małoletnią poniżej lat 15 A. W. zmierzając przy użyciu groźby bezprawnej do spotkania z nią, tj. przestępstwa z art. 200a § 1 k.k., za które wymierzona została kara roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;4.w okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 2 października 2018 r. w O. przechowywał zapisane w telefonie komórkowym treści pornograficzne z udziałem małoletniej A.
W. w postaci jej nagich zdjęć, tj. przestępstwa z art. 202 § 4a k.k., za które wymierzona została kara 6 miesięcy pozbawienia wolności;5.w okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 2 października 2018 r. w O. za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej prezentował małoletniej poniżej lat 15 A. W. treści pornograficzne w postaci zdjęć swojego członka, tj. przestępstwa z art. 200 § 3 k.k., za które wymierzona została kara 8 miesięcy pozbawienia wolności;powyższe kary zostały połączone i orzeczono karę łączną w wymiarze 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczony został obowiązek uiszczenia na rzecz pokrzywdzonej kwoty 25.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę za czyn z pkt II; na podstawie art. 41 § 1a k.k. orzeczony został zakaz zajmowania wszelkich stanowisk, wykonywania wszelkich zawodów oraz prowadzenia wszelkiej działalności, związanych z wychowywaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, na okres 3 lat za czyn z pkt I wyroku; na podstawie art. 41 a § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z małoletnimi poniżej lat 15, za wyjątkiem krewnych i powinowatych, na okres 3 lat, za czyn z pkt II wyroku; na podstawie art. 41a § 1 i § 4 k.k. orzeczony został wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do osób małoletnich na odległość 50 metrów na okres 3 lat, za wyjątkiem małoletnich krewnych i powinowatych, za czyn z pkt I wyroku.
W wyroku zawarto nadto niezbędne rozstrzygnięcia w zakresie zaliczenia rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet kary (pkt VII), w przedmiocie dowodów rzeczowych (pkt. XII i XIII) oraz kosztów sądowych (pkt XIV). Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 2 października 2019 r., sygn. IX Ka (…) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w pkt VI; w ramach czynów z pkt. I i II uznał go za winnego tego, że w okresie od 23 sierpnia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. w miejscu nieustalonym, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego składał propozycję obcowania płciowego małoletniej poniżej lat 15 A.
W. i zmierzał do jej realizacji, przy czym w dniu 31 sierpnia 2018 r. w okolicach C., woj. (…), doprowadził do obcowania płciowego odbywając z pokrzywdzoną stosunek oralny, co stanowi przestępstwo z art. 200 § 1 kk i za to na mocy tego przepisu wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności; karę tę połączył z karami orzeczonymi w pkt III, IV, V zaskarżonego wyroku i jako karę łączną wymierzył karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; orzeczone zadośćuczynienie od oskarżonego na rzecz małoletniej pokrzywdzonej połączył ze skazaniem z pkt.
III wyroku; zmienił orzeczone w pkt X i XI zakazy, uznając, iż odnoszą się one wyłącznie do osoby małoletniej pokrzywdzonej A. W.; a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od tego wyroku kasację wniosła obrońca skazanego, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 202 § 4a k.k. poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do zachowania oskarżonego D. S., podczas gdy zarówno ustalenia faktyczne Sądu oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dają podstaw do przyjęcia, iż zostały wyczerpane jakiekolwiek znamiona czynu, polegającego na przechowywaniu treści pornograficznych małoletniej poniżej lat 15 oraz art. 200 § 3 k.k. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do zachowania skazanego, podczas gdy prezentowanie małoletniej zdjęcia pornograficznego z jego udziałem stanowiło jedynie fazę stadialną przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. W konsekwencji postawionych zarzutów obrońca złożyła wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zasadne było stanowisko oskarżyciela publicznego co do oczywistej bezzasadności kasacji. W sprawie nie doszło do obrazy art. 202 § 4a k.k., który penalizuje przechowywanie, posiadanie lub uzyskiwanie dostępu do treści pornograficznych z udziałem małoletniego. Pojęcie pornografii jest terminem semantycznie niedookreślonym, jednak w świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie można uznać by doszło do wadliwej subsumpcji prawnej poprzez błędną wykładnię tego znamienia i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przepisu.
Pamiętać należy, że na określenie tego, czy dane treści stanowią pornografię, a nie są to pozostające poza zakresem kryminalizacji treści erotyczne, wpływ ma wiele czynników charakterystycznych dla szerszego kontekstu każdej indywidulanej sprawy, stąd automatyczne odwoływanie się do tez sformułowanych w innych orzeczeniach nie zawsze pozostaje trafne i skuteczne. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, nie można tracić z pola widzenia, że nagie zdjęcia przedstawiające czternastoletnią pokrzywdzoną A.W. zostały zrobione i wysłane za namową skazanego.
Nakłonienie pokrzywdzonej do tych czynności składało się na całą sekwencję działań skazanego, dążącego od samego początku i w konsekwencji realizującego zamiar nawiązania z pokrzywdzoną kontaktu seksualnego. Propozycja takiego kontaktu została przez skazanego skierowana do pokrzywdzonej po raz pierwszy w dniu, w którym otrzymał przedmiotowe zdjęcia. Miały one więc charakter stricte seksualny, ukazując funkcję seksualną organów płciowych małoletniej. Pozbawione były ponadto warstwy intelektualno-personalistycznej i miały na celu pobudzenie seksualne skazanego.
Ich wymowa i znaczenie wykraczały zatem dalece poza zwykłe treści erotyczne. Żadna definicja pornografii nie może być stosowana w oderwaniu od realiów sprawy, które in casu wyraźnie wskazywały na kontekst treści ujawnionych w telefonie skazanego. Autor odpowiedzi na kasację trafnie zauważył, że skarżąca odwołała się między innymi do definicji zawartej w Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości, sporządzonej w Budapeszcie 23 listopada 2001 r. Pominęła natomiast definicję pornografii dziecięcej wyrażoną w art. 2 lit. c Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawach zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującą decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.
U. UE.L. 2011 poz. 335.1), zgodnie z którą pornografia dziecięca oznacza m.in. wszelkie materiały ukazujące dziecko uczestniczące w rzeczywistych lub symulowanych zrachowaniach o wyraźnie seksualnym charakterze, a także wszelkie przedstawianie organów płciowych dziecka (wg dyrektywy jest to każda osoba poniżej 18 lat) w celach głównie seksualnych. Kwestionowane treści, oceniane kompleksowo, w perspektywie całokształtu okoliczności sprawy, stanowiły pornografię w rozumieniu art. 202 § 4a k.k., jak to przyjęły Sądy obu instancji.
Drugi zarzut, dotyczący naruszenia art. 200 § 3 k.k. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zachowania oskarżonego polegające na prezentowaniu małoletniej pokrzywdzonej treści pornograficznych w postaci zdjęcia intymnych miejsc stanowiło jedynie fazę stadialną przestępstwa określonego w art. 200 § 1 k.k. podniesiony został już uprzednio w apelacji (pkt 2). Jak wynika z pisemnych motywów orzeczenia Sąd odwoławczy kwestię powyższą badał (s. 9). Abstrahując już od tego, że zarzut dotyczył ustaleń pozostających w znacznym stopniu poza kognicją kasacyjną - obrońca bowiem przyjęła nie znajdujące potwierdzenia w poczynionych ustaleniach twierdzenie, że to nadesłane pokrzywdzonej zdjęcie miało wpłynąć na sferę wolicjonalną pokrzywdzonej w zakresie czynu z art. 200 § 1 k.k. - stwierdzić należy, że postępowanie kasacyjne nie służy dublowaniu zarzutów apelacyjnych w sytuacji, gdy strona nie jest usatysfakcjonowana wynikami kontroli odwoławczej.
Zauważyć trzeba, że zarzut powyższy nie został powiązany z naruszeniem art. 433 § 2 k.p.k. Wskazywałoby to wówczas, że autorka kasacji stawia zarzut, iż został on w toku postępowania nienależycie i z naruszeniem tej regulacji rozpoznany. Jego dosłowne powtórzenie i prezentowanie ponowne własnej koncepcji subsumpcji prawnej zachowania skazanego nie spełniało wymogów określonych w art. 519 oraz 523 § 1 k.p.k.Kierując się wyrażonymi powyżej zapatrywaniami Sad Najwyższy uznał kasację za bezzasadną w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., co stanowiło podstawę do jej oddalenia na posiedzeniu bez udziału stron.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.