Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 245/20 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding apparent intent to defraud in bankruptcy fraud case.

Numero d'incarto IV KK 245/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, rejecting the prosecutor's claim that the lower court erred in finding no intent to defraud. The appellant argued that the appellate court improperly re-evaluated evidence and ignored facts suggesting a direct intent to defraud the victim. The court held that the second-instance judge was fully entitled to reach different factual conclusions based on the complete evidence file and logical reasoning.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 k.p.k.; Art. 286 § 1 k.k.: The second-instance court is empowered to reform judgments based on a new assessment of evidence and must explicitly justify its reasoning; an appeal is inadmissible if the lower court's reasoning is logically sound and adequately supported by the evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal intent to defraud bankruptcy fraud reformatory judgment evidence assessment logical reasoning obvious lack of merit difetto di legittimazione dell'azionista

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 k.p.k.
rażące naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść na treść tego wyroku, a mianowicie art. 4 k.p.k., art.
Art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7,410, 424 § 1 pkt 1 w zw.
Art. 286 § 1 k.k.
został uznany winnym czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw.
Art. 12 k.k.
z art. 12 k.k. oraz z art.
Art. 586 k.s.h.
oraz z art. 586 k.s.h., za który wymierzono mu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 245/20 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 lipca 2020 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
został uznany winnym czynów z art. 286 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k.nadto z ostrożności procesowej:2.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku jw.
art. 586 k.s.h
oraz z art. 586 k.s.h., za który wymierzono mu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby.
art. 4 k.p.k
rażące naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść na treść tego wyroku, a mianowicie art. 4 k.p.k., art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 245/20 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 lipca 2020 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy A. T. uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu zabronionego z art. 586 k.h.s., z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego C. Z. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt I X Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 czerwca 2018 r, sygn. akt II K (…), p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć oskarżyciela posiłkowego C. Z. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego . UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 czerwca 2018 r. (sygn. akt II K (…)) A. T. został uznany winnym czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 586 k.s.h., za który wymierzono mu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 października 2019 r. (sygn. akt IX Ka (…)) w ten sposób, że oskarżony został uniewinniony od pierwszego zarzutu, a w stosunku do drugiego umorzono postępowanie.

Od powyższego wyroku kasację wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, zarzucając przedmiotowemu orzeczeniu:„1. rażące naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść na treść tego wyroku, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 7,410, 424 § 1 pkt 1 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej przez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, zwłaszcza błędną ocenę opinii biegłej z zakresu rachunkowości i finansów dr E. P. z pominięciem istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygniecie, co w konsekwencji doprowadziło do zmiany wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II K (…0 przez uniewinnienie oskarżonego A.

T. , przy zmianie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego apelacjami, wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II K (…), która to zmiana polega na tym, że Sąd Okręgowy ustala, że oskarżony:-w okresie od 28 listopada 2010 r. do 3 grudnia 2010 r. działając w krótkich odstępach czasu w K. doprowadził C. Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 42.490,00 zł - nie miał zamiaru oszukania kontrahenta, a skoro po stronie oskarżonego nie wystąpił bezpośredni, z góry powzięty zamiar oszukania pokrzywdzonego, co jest warunkiem sine qua non przyjęcia sprawstwa oskarżonego co do czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia - Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.nadto z ostrożności procesowej:2.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku jw. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 286 § 1 k.k. polegające na błędnym uznaniu, że oskarżony w okresie od 28 listopada 2010 r. do 3 grudnia 2010 r. działając w krótkich odstępach czasu w K. doprowadził C.

Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 42.490,00 zł - nie miał zamiaru oszukania kontrahenta, co jest sprzeczne z faktem, iż Sąd Okręgowy uchylił orzeczenie zawarte w pkt. II wyroku Sądu I instancji co do czynu z art 586 k.s.h. z uwagi na przedawnienie karalności, czyli uznał, że doszło do jego popełnienia, a zatem istniały przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki oskarżonego, co z kolei sprawia, że swym działaniem oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa z art, 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk bowiem po stronie oskarżonego wystąpił bezpośredni, z góry powzięty zamiar oszukania pokrzywdzonego, co jest warunkiem sine qua non przyjęcia sprawstwa oskarżonego co do czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia.”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K.

IX Wydział Kamy Odwoławczy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Kasacja sprowadza się właściwie do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd II instancji i wyciągniętych z nich wniosków. Nie formułuje skarżący w sposób wymagany dla kasacji przekonywujących argumentów dotyczących rażącego naruszenia konkretnych norm procesowych. Faktycznie, Sąd II instancji doszedł do całkowicie odmiennych wniosków niż Sąd I instancji, ale pamiętać należy, że był do tego uprawniony.

Sąd odwoławczy orzekając reformatoryjnie w oparciu o całkowicie odmienną ocenę dowodów i dokonane na nowo - odmienne od poczynionych przez sąd I instancji - ustalenia faktyczne jest zobligowany do wykazania błędów w rozumowaniu sądu meriti oraz przedstawienia własnej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku dotychczasowego procesu i wskazania, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym odmówił waloru wiarygodności z konkretnie sprecyzowanych powodów.Wskazać należy, że argumentacja Sądu przekonuje i faktycznie (dodatkowo wyposażony w opinię biegłego), stanowisko odmienne do tego zaprezentowanego na bazie materiału dowodowego zebranego przez Sąd I instancji zostało adekwatnie uargumentowane.

Poza ogólnikami zawartymi w kasacji trudno doszukać się jakiegoś skonkretyzowanego zarzutu wobec poszczególnych elementów rozumowania Sądu. Uznał on wszak, że skoro sytuacja ekonomiczna spółki oskarżonego nie była w czasie zawierania inkryminowach umów bardzo zła, a ponadto współpraca w 2010 roku pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym układała się dobrze – nie jest uzasadnione twierdzenie, że oskarżony nagle w stosunku do 4 faktur podjął decyzję by oszukać stałego kontrahenta, zwłaszcza na kwotę stanowiącą ułamek rocznego obrotu pomiędzy spółkami.

Uzasadnienie zamiaru bezpośredniego szczególnie zabarwionego z art. 286 k.k. wymaga nie tylko ustalenia obiektywnego ekonomicznego kontekstu podejmowania decyzji gospodarczych, ale wykazania in concreto, że sprawca miał zamiar wprowadzić w błąd drugą stronę i działał celem uzyskania korzyści majątkowej i temu podporządkował wszystkie swoje działania. Tego, zdaniem Sądu II instancji nie dokonano, a wręcz przeciwnie – dowody i zasady logiki świadczą wręcz o czymś odwrotnym. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.