Supreme Court dismisses appeal due to statute of limitations despite procedural errors regarding mental health defense.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the Ombudsman for the benefit of the defendant. Although the appellate court failed to address the defendant's argument regarding his mental health status, violating procedural rights, the Supreme Court ruled that the statute of limitations for prosecution had already expired. Consequently, the court quashed the lower court judgments and ordered the proceedings to be terminated due to the expiration of the limitation period for prosecution.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 45 § 1 k.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.: The expiration of the limitation period for prosecution mandates the termination of criminal proceedings, regardless of procedural errors or violations of the right to defense.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 241/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)SSN Krzysztof CesarzSSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)Protokolant Danuta Bratkrajc na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r., sprawy E. G.obwinionego z art. 92 § 1 kw i innychz powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 27 marca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 4 października 2011 r., I. uchyla zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowego i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw umarza postępowanie wobec przedawnienia orzekania; II. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wyrokiem zaocznym z dnia 4 października 2011 r. uznał E. G. za winnego tego, że w dniu 26 października 2010 r. w K. przy ulicy F. na terenie przeznaczonym do użytku publicznego zniszczył trawnik, przejeżdżając po nim samochodem marki Volvo XC90 oraz w tym samym miejscu i czasie nie zastosował się do znaku drogowego pionowego B- 1 „zakaz ruchu w obu kierunkach” i wjechał bez uprawnienia kierowanym przez siebie pojazdem na teren objęty tym znakiem, a nadto w tym samym miejscu i czasie prowadził po drodze publicznej pojazd marki Volvo XC 90 nie mając przy sobie wymaganego dokumentu w postaci polisy obowiązkowego ubezpieczenia OC, to jest popełnienia czynu wyczerpującego znamiona wykroczeń z art. 144 § 1 k.w., art. 92 § 1 k.w. oraz art. 95 k.w.Za powyższy czyn, na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. oraz art. 24 § 1 i 3 k.w.
Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 1000 zł. Wyrok Sądu pierwszej instancji zawiera także orzeczenie dotyczące zwrotu Sądowi Okręgowemu w K. płyty CD znajdującej się w aktach sprawy oraz obciążenia obwinionego kosztami postepowania.Od wyroku Sądu Rejonowego obwiniony wniósł apelację, w której zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Autor apelacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub jego zmianę przez uniewinnienie.Na skutek apelacji Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że złagodził wymierzoną obwinionemu karę grzywny do kwoty 600 zł.W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, obciążając obwinionego kosztami sądowymi postępowania odwoławczego.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w K. kasację wywiódł Rzecznik Praw Obywatelskich.Na podstawie art. 110 k.p.w. zaskarżył orzeczenie w całości na korzyść obwinionego E. G.Powołując się na przepis art. 111 k.p.w. wyrokowi zarzucił:rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 107 § 3 k.p.w., poprzez brak rozważenia jednego z zarzutów apelacji obwinionego oraz nieustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz „utrzymanego” nim w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w., z powodu przedawnienia orzekania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, chociaż w jej wniosku znajduje się pomyłka, gdyż Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok, czyli nie utrzymał w mocy jak podano we wniosku.Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, iż granice rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym prowadzonym na korzyść obwinionego (oskarżonego) wyznacza treść całego środka odwoławczego.W petitum apelacji obwiniony E. G. nie wskazał, że cierpi na chorobę psychiczną, jednakże w uzasadnieniu środka odwoławczego podał, iż leczy się psychiatrycznie i wywiódł, że Sąd Rejonowy powinien być świadom jego choroby, ponieważ w toku postępowania przedstawił odpowiednie zaświadczenie lekarza sądowego.
Obwiniony także w trakcie postępowania odwoławczego złożył dwa kolejne zaświadczenia lekarskie dotyczące stanu zdrowia psychicznego.W przedstawionej sytuacji, zdaniem obwinionego, Sąd Rejonowy powinien powziąć wątpliwości co do poczytalności, dopuścić dowód z opinii biegłego lekarza psychiatry celem ustalenia czy E. G. nie cierpi na zaburzenia psychiczne, które mogły mieć wpływ na jego poczytalność.Sąd Odwoławczy rozważył argumenty podniesione w apelacji obwinionego, w tym również te podniesione tylko w uzasadnieniu, pomijając jedynie zarzut dotyczący zaniechania przez Sąd Rejonowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry.Nieodniesienie się do powyższego zarzutu rażąco obraża art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 107 § 3 k.p.w., co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, gdyż bezpośrednio dotyczy kwestii możliwości przypisania winy E. G. i realizacji jego prawa do obrony.Czyn został popełniony przez obwinionego w dniu 26 października 2010 r., stosownie do treści art. 45 § 1 k.w. z dniem 26 października nastąpiło przedawnienie jego karalności.
W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu I instancji i na podstawie art. 5 § 1 pkt. 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umorzył postępowanie przeciwko E. G. wobec przedawnienia orzekania.Na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.