Supreme Court dismisses cassation appeal as obviously unfounded regarding inadmissible procedural complaints.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The appellant challenged the appellate court's decision to reject a supplementary expert opinion and deny evidence, arguing procedural violations. The court ruled these complaints inadmissible at this stage because the appellate court merely reviewed the first-instance record without conducting new fact-finding or evidence collection.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 167 k.p.k.: Complaints alleging violations of these provisions are inadmissible in cassation if the appellate court did not make new factual findings or conduct new evidence collection.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 240/25 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie G.K. skazanego z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 14 listopada 2024 r. sygn. akt II AKa 478/24 utrzymującego w mocy zasadniczą część wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku z 21 marca 2024 r. sygn. akt III K 24/22, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. [WB]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Rybniku wyrokiem z 21 marca 2024 r. sygn. III K 24/22 uznał oskarżonego G.K. za winnego czynów zabronionych:1.z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za które na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności (pkt I wyroku);2.z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k., za które na mocy art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności (pkt IV wyroku);3.art. 124 § 1 k.w., za które na mocy tego przepisu wymierzył mu karę aresztu w wymiarze 10 (dziesięciu) dni (pkt V wyroku);4.art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności (pkt VI wyroku);5.art. 245 k.k. za które na mocy tego przepisu i przy zastosowaniu 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności (pkt VIII wyroku).Sąd ten na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec tegoż oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności w pkt I, IV, VI, VIII i wymierzył mu karę 12 lat pozbawienia wolności (pkt IX wyroku).Sąd I instancji zasądził od oskarżonego na podstawie art. 46 § 1 k.k. tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonej kwotę 10 000 (dziesięciu tysięcy) złotych (pkt II wyroku) oraz na mocy art. 41a § 1 i 4 k.k. w zw.
z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec G.K. za czyn przypisany w pkt 1 środek karny w postaci zakazu bezpośredniego kontaktowania się z pokrzywdzoną oraz zakaz intencjonalnego zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów na okres 6 (sześciu) lat (pkt III wyroku).Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 14 listopada 2024 r. sygn. akt II AKa 478/24 na skutek apelacji obrońcy uchylił zaskarżone orzeczeniu w punkcie V i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umorzył postępowanie w tym zakresie, obciążając w tej części kosztami Skarb Państwa (pkt 1 wyroku) oraz orzekł o zmianie wynagrodzenia przyznanego na rzecz obrońcy z urzędu (pkt 2 wyroku).
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt 3 wyroku). Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wywiódł obrońca skazanego, który zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenia prawa mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, mianowicie: 1.w zakresie czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. i przy zastosowaniu 11 § 2 k.k.:1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez niedostateczne rozważenie istoty zarzutów odwoławczych podnoszących dowolną a nie swobodną ocenę kluczowych dowodów osobowych i w konsekwencji tychże błędne dokonanie niewszechstronnych ustaleń faktycznych przez sąd I instancji oraz na przekroczeniu przez sąd II instancji zasady swobodnej oceny dowodów, a mianowicie pominięciu zasad prawidłowego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego, skutkiem czego dowolnie i wbrew bezpośrednim dowodom zgromadzonym w sprawie (tj. wyjaśnieniom skazanego, zeznaniom świadków w szczególności C.B., J.B., M.K., A.W.) ustalone zostało, iż skazany dokonał usiłowania bezpośredniego pozbawienia życia pokrzywdzonej;2.art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez błędne inkorporowanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań pokrzywdzonej, w odniesieniu do których zaniechano przeprowadzenia z opinii biegłego psychologa celem ustalenia psychologicznej wiarygodności ww. depozycji;3.art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii;4.w zakresie czynu z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i art. 4 k.k.1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.
w zw. z art. 7 k.p.k. polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez niedostateczne rozważenie istoty zarzutów odwoławczych podnoszących dowolną a nie swobodną ocenę kluczowych dowodów osobowych i w konsekwencji tychże błędne dokonanie niewszechstronnych ustaleń faktycznych przez sąd I instancji oraz na przekroczeniu przez sąd II instancji zasady swobodnej oceny dowodów, a mianowicie pominięciu zasad prawidłowego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego skutkiem czego dowolnie i wbrew bezpośrednim dowodom zgromadzonym w sprawie (tj. wyjaśnieniom skazanego, zeznaniom świadków, w szczególności J.K., P.K., A.W.) ustalone zostało, iż skazany podejmował zachowania w zakresie fizycznego i psychicznego znęcania nad pokrzywdzoną; 2.art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez błędne inkorporowanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań pokrzywdzonej, w odniesieniu do których zaniechano przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa celem ustalenia psychologicznej wiarygodności ww. depozycji;3.art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu ze znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Rybniku Wydziału Rodzinnego i Opiekuńczego dokumentów tj. notatek z interwencji funkcjonariuszy Policji, sprawozdań kuratora sądowego, informacji z przedszkola, opinii psychologicznej, pisma OPS, protokołów zeznań świadków oraz postanowienia kończącego sprawę;4.w zakresie zarzutu z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii:1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez niedostateczne rozważenie istoty zarzutów odwoławczych podnoszących dowolną a nie swobodną ocenę kluczowych dowodów osobowych i w konsekwencji tychże błędne dokonanie niewszechstronnych ustaleń faktycznych przez sąd I instancji oraz na przekroczeniu przez sąd II instancji zasady swobodnej oceny dowodów, a mianowicie pominięciu zasad prawidłowego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego skutkiem czego dowolnie i wbrew bezpośrednim dowodom zgromadzonym w sprawie (tj. wyjaśnieniom skazanego, zeznaniom świadków, w szczególności J.K. i A.W.) ustalone zostało, iż skazany posiadał środki odurzające w postaci 3,531 g marihuany, co nadto nastąpiło z pominięciem okoliczności, iż skazany nie był jedyną osobą z dostępem do pomieszczenia w jakim znaleziono marihuanę;2.art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez błędne inkorporowanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań pokrzywdzonej, w odniesieniu do których zaniechano przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa celem ustalenia psychologicznej wiarygodności ww. depozycji;3.w zakresie czynu z art. 245 k.k.;1.1) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez niedostateczne rozważenie istoty zarzutów odwoławczych podnoszących dowolną, a nie swobodną ocenę kluczowych dowodów osobowych i w konsekwencji tychże błędne dokonanie niewszechstronnych ustaleń faktycznych przez sąd I instancji oraz na przekroczeniu przez sąd II instancji zasady swobodnej oceny dowodów, a mianowicie pominięciu zasad prawidłowego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego skutkiem czego dowolnie i wbrew bezpośrednim dowodom zgromadzonym w sprawie (tj. wyjaśnieniom skazanego, zeznaniom świadków w szczególności J.K., A.W.) ustalone zostało, iż skazany podejmował zachowania zakresie kierowania gróźb bezprawnych celem wywarcia wpływu na pokrzywdzoną;2.art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez błędne inkorporowanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań pokrzywdzonej, w odniesieniu do których zaniechano przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa celem ustalenia psychologicznej wiarygodności ww. depozycji.Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz utrzymanego w mocy ww. wyrokiem wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku z 21 marca 2024 r. sygn. akt III K 24/22 i w konsekwencji uniewinnienie skazanego oraz zasądzenie na rzecz skazanego kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów udzielonej obrony.W odpowiedzi prokurator wniósł o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadną i jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Podniesione w kasacji obrońcy zarzuty okazały się oczywiście bezzasadne, co skutkowało rozpoznaniem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia przez Sąd Najwyższy w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k. Oczywiście bezzasadna jest bowiem kasacja kwestionująca jedynie ustalenia faktyczne, jednak nie pod zarzutem błędu w ich ustaleniu, a pod pozornym zarzutem rażącego naruszenia prawa procesowego bądź materialnego, sprowadzającym się do polemiki z zebranym i prawidłowo ocenionym przez sądy obu instancji materiałem dowodowym, a w sprawie nie wystąpiły uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k.
Dopuszczalność dokonywania w postępowaniu kasacyjnym przez Sąd Najwyższy własnych ustaleń faktycznych i własnej oceny dowodów, wykluczają ograniczenia przewidziane w art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k., które sprowadzają zadania sądu kasacyjnego jedynie do sprawdzenia sposobu ich dokonania, w szczególności, czy sądy orzekające w obu instancjach nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł postępowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji więc i na treść wyroku (zob. postanowienie SN z 24 stycznia 2023 r. sygn.
II KK 598/22 i cyt. tam orzecznictwo). Kontrola ta realizowana jest, co do zasady tylko przez pryzmat zarzutów kasacji. Z tym jednak oczywistym zastrzeżeniem, iż chodzi o zarzuty mające rzeczywiście kasacyjny charakter (art. 523 k.p.k.), a nie tylko określone tak przez autora kasacji, a będące, w istocie zarzutami apelacyjnymi (postanowienie SN z 27 lutego 2007 r. sygn. akt II KK 310/06). O tym, iż zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego mają charakter pozorny, gdyż faktycznie zmierzają do podważenia dokonanych ustaleń faktycznych, świadczy to, iż z zarzutem z art. 438 pkt 3 k.p.k. mamy do czynienia zawsze, gdy skarżący uważa, że oskarżony winien być uniewinniony od dokonania zarzuconego mu czynu, a brak takiego rozstrzygnięcia jest wynikiem nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 27 maja 2002 r. sygn. akt V KKN 314/01].
In concreto tak właśnie jest. Wszystkie zarzuty z kasacji obrońcy jednoznacznie zmierzają do zakwestionowania ustaleń w zakresie sprawstwa i winy skazanego. Zdaniem skarżącego błędy w tym zakresie wynikają z jednej strony z wadliwości dowodów, zaś z drugiej z dowolności w ich ocenie pod pozorem nieprawidłowości w kontroli odwoławczej. Skarżący nie ma jednak racji. Co więcej, obrońca w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym powiela zarzuty podnoszone już uprzednio w apelacji, w odniesieniu do których Sąd II instancji wypowiedział się w uzasadnieniu swojego orzeczenia.Przystępując do omówienia ww. zarzutów, powierzchownie kwestionujących prawidłowość kontroli odwoławczej, Sąd Najwyższy przypomina, iż zaistnienie obrazy art. 433 § 2 k.p.k. może nastąpić wskutek braku rozważenia wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, bądź w sytuacji, w której staną się przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.).
Zachowanie owej rzetelności należy badać jednak przez pryzmat argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a nie subiektywnego odczucia niezadowolenia z treści tego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 24 stycznia 2024 r. sygn. akt V KK 485/23).Lektura uzasadnienia wyroku sądu II instancji wskazuje jednoznacznie, iż w postępowaniu odwoławczym doszło do rozpoznania wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji. Zauważyć należy również, iż sąd ad quem nie przeprowadzał własnego postępowania dowodowego i nie dokonywał zmian w ustaleniach faktycznych, a jedynie weryfikował ich prawidłowość, przez pryzmat zarzutów i wniosków skarżącego.
Zestawiając kasacyjne zarzuty uchybienia standardom prowadzenia kontroli odwoławczej z wywodami Sądu Apelacyjnego, zauważyć należy, iż Sąd ten odniósł się do zakwestionowanej przez skarżącego oceny zeznań poszczególnych świadków oraz wyjaśnień skazanego, a także do powziętych w sprawie ustaleń faktycznych, prowadzących do przypisania G. K. czterech czynów zabronionych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w kasacji w związku z utrzymaniem przez sąd odwoławczy rozstrzygnięcia przypisującego skazanemu popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., zauważyć należy, iż zostały wszystkie zawarte w apelacji twierdzenia i wnioski obrońcy zostały rzetelnie a przede wszystkim wyczerpująco zbadane i omówione.
Sąd II instancji szczegółowo przedstawił, z jakich przyczyn ustalony przez sąd meriti stan faktyczny zasługiwał na aprobatę, wyszczególniając przy tym konkretne wnioski płynące z zeznań świadków: J.S., J.B., C.B., B.W., M.K. oraz opinii biegłego z zakresu chirurgii i ortopedii, których to logiczna analiza oparta na doświadczeniu życiowym uniemożliwiała uznanie wersji wypływającej z wyjaśnień G.K. za wiarygodną, co również obnażyło wybiórczość ocen zeznań świadków przedstawianych przez obrońcę (s. 5-6 formularza uzasadnienia wyroku).
Ustalenie zatem, iż skazany dokonał usiłowania bezpośredniego pozbawienia życia pokrzywdzonej, w świetle wywodów zawartych w uzasadnieniu sądu odwoławczego jawi się jako kompletne.W odniesieniu do twierdzeń z pkt II ppkt 1 kasacji, dotyczących uchybienia standardom prowadzenia kontroli odwoławczej w zakresie rozpoznania zarzutów apelacyjnych związanych z przypisaniem skazanemu czynu z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i art. 4 k.k., stwierdzić należy, iż sąd odwoławczy przekonująco uzasadnił, dlaczego ustalenie, że skazany podejmował zachowania w zakresie fizycznego i psychicznego znęcania nad pokrzywdzoną, zasługiwało na aprobatę.
Jak wynika z treści rozważań towarzyszących rozpoznaniu zarzutów dotyczących tego czynu, sąd ad quem wskazał, iż nie tylko zeznania pokrzywdzonej przyczyniły się do powzięcia ustaleń w zakresie omawianego czynu i przypisania go skazanemu. Nie sposób za nierzetelne bowiem uznać rozważania, w których sąd II instancji, odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, wyszczególnia szereg korelujących ze sobą dowodów w tym depozycji konkretnych świadków, dokumentacji medycznej oraz dokumentacji policyjnej, dokonując przy tym szczegółowej analizy wersji wydarzeń ustalonej przez sąd I instancji w oparciu o zeznania pokrzywdzonej poparte także zeznaniami A.W., M.R., K.C., funkcjonariusza Policji, historii choroby pokrzywdzonej, kartę leczenia pokrzywdzonej, opinie sądowo lekarskie, informacje z NFZ, wydruk z bazy Komendy Policji w Z., odpisy z notatników służbowych funkcjonariuszy Policji (s. 6-7 formularza uzasadnienia).
Dysponując tak szerokim i przede wszystkim obiektywnym materiałem dowodowym, nie sposób uznać, iż forsowana przez obronę wiarygodność wyjaśnień oskarżonego i świadków J.K. i P.K., a także wybiórcza interpretacja zeznań A.W., mogłaby jakkolwiek podważać ustalenia poczynione przez sąd. Brak jest również podstaw, by uznać za zasadny zarzut z pkt III ppkt 1 kasacji obrońcy skazanego. Otóż ustalenie prowadzące do przypisania skazanemu przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii zostało oparte o szereg dowodów, co do kompletności i wiarygodności, nie miał żaden z sądów orzekających w przedmiotowej sprawie.
Podnosząc w kasacji, iż ustalenie to zawiera błędy z uwagi na pominięcie okoliczności, iż skazany nie był jedyną osobą z dostępem do pomieszczenia, w jakim znaleziono marihuanę, skarżący wprost kwestionuje zeznania P.W., uznane przez sądy obu instancji za wiarygodne. Niemniej formułując swoją argumentację w tym zakresie, skarżący zdaje się ignorować okoliczności pozyskania przez organy ścigania tejże informacji, a także stwierdzony przez biegłych lekarzy psychiatrów fakt zażywania marihuany przez oskarżonego przy jednoczesnym braku dowodów wskazujących na istnienie takich zachowań po stronie P.W. (s. 7 formularza uzasadnienia).
W świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego i towarzyszącej mu oceny sądów, na tle podniesionych przez skarżącego zarzutów, nie sposób uznać, iż sąd odwoławczy rozpoznając apelację obrońcy, mógł w tym zakresie dopuścić się rażącego uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na treść wyroku.Za niezasadny uznać należy także zarzut z pkt IV ppkt 1 kasacji. Sąd odwoławczy wywiązał się z ciążących na nim obowiązków dotyczących prowadzenia kontroli instancyjnej, także w zakresie rozważenia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do czynu z art. 245 k.k. Obrońca w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym, podobnie jak w przypadku omówionych powyżej zarzutów dąży do podważenia powziętych w sprawie ocen i wniosków związanych z brakiem przypisania wyjaśnieniom skazanego waloru wiarygodności i oparciu rozstrzygnięcia o inne dowody.
Stanowisko skarżącego jakoby to sąd błędnie ustalił, iż skazany podejmował zachowania w zakresie kierowania gróźb bezprawnych celem wywarcia wpływu na pokrzywdzoną, nie wytrzymuje konfrontacji z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i podobnie, jak pozostałe zarzuty, stanowi polemikę z ocenami i ustaleniami sądu i instancji, które to ustalenia zostały zweryfikowane i ostatecznie zaaprobowane przez sąd odwoławczy wskutek rozpoznania zarzutu z pkt 6 apelacji. Sąd odwoławczy wyszczególnił szereg dowodów, w tym zeznania świadka B.W., wyniki oględzin rozmów telefonicznych przychodzących na numer telefonu pokrzywdzonej oraz zeznania samej pokrzywdzonej, które przy uwzględnieniu zaistniałych po jej stronie zachowań, związanych z wycofaniem oskarżenia, uzasadniają aprobatę ustaleń faktycznych także w zakresie czynu z art. 245 k.k. (s. 7-8 formularza uzasadnienia).Dopełnieniem powyższych rozważań jest utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, dotyczący wykonania obowiązku z art. 457 § 3 k.p.k.
w odniesieniu do zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.). Z jednej strony sposób realizacji tegoż obowiązku jest pochodną jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, z drugiej zaś treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty. Jeżeli bowiem sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału dowodowego, jak i w sposób pełny przedstawił argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez sąd pierwszej instancji, uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie oraz odesłania do argumentacji przedstawionej przez sąd I instancji, a która dotyczyła kwestii stanowiącej podstawę zarzutu apelacji (postanowienie SN z 11 października 2022 r. sygn. akt V KK 332/22).
Zestawiając więc uzasadnienia sporządzone przez sądy obu instancji - traktowanych w zaistniałej sytuacji procesowej jako integralną całość - z zarzutami odwoławczymi w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się braku rzetelności w przeprowadzonej kontroli apelacyjnej. Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 457 § 3 k.p.k.Sformułowane przez skarżącego w pkt I ppkt 2, pkt II ppkt, pkt III ppkt 2 oraz pkt IV ppkt 2 kasacji zarzuty, wobec ukształtowania i przebiegu postępowania odwoławczego, uznać należy za niedopuszczalne, na tym etapie postępowania.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie podkreślano bowiem, iż sąd odwoławczy nie może naruszyć art. 7 k.p.k. ani art. 410 k.p.k., gdy tylko kontroluje zastosowanie tych przepisów, ale sam ich nie stosuje. Art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. mogą zostać naruszone przez sąd odwoławczy w sytuacji, gdy sąd ten poczynił własne ustalenia faktyczne, odmienne od tych, które stanowiły podstawę orzeczenia pierwszoinstancyjnego i w konsekwencji, wydał orzeczenie reformatoryjne. Może to mieć miejsce, gdy sąd odwoławczy ocenia odmiennie zgromadzone w sprawie dowody albo gdy uzupełnia przewód sądowy i przeprowadza dowody.
Wtedy wówczas dokonuje on własnej oceny dowodów na podstawie art. 7 k.p.k., zaś gdy przeprowadza dowody, to zobowiązany jest do ujawnienia wszystkich istotnych okoliczności na rozprawie apelacyjnej - art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. (postanowienie SN z 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt IV KK 340/21). Zasadność oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii również została dogłębnie omówiona w toku postępowania odwoławczego. Skarżący w zarzucie z pkt I ppkt 3 kasacji, choć powierzchownie zarzuca zaistnienie uchybienia przepisom postępowania dotyczących postępowania dowodowego, w istocie polemizuje ustaleniami faktycznymi powziętymi w oparciu o ujawnioną w sprawie opinię biegłego, której to stwierdzenia przywołał sąd odwoławczy, obnażając dowolność ocen i wniosków forsowanych przez obrońcę (s 5-6 formularza uzasadnienia), a która to opinia została uprzednio już uznana za jasną, wyczerpująco i rzetelną.
Zauważyć należy także, iż choć autor kasacji kwestionuje stanowisko o niedopuszczeniu opinii uzupełniającej w przedmiotowej materii, jednakowoż nie stara się nawet wykazać, jak okoliczność ta mogła wpływać na kwestionowany wyrok.Mając na uwadze stanowisko obrońcy zawarte w pkt II ppkt 3 zauważyć zaś należy, iż naruszenie art. 167 k.p.k. może nastąpić jedynie, gdy przeprowadzenie przez sąd dowodu jest niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a tym samym konieczne dla prawidłowego wyrokowania (postanowienie SN z 5 lutego 2025 r. sygn. akt IV KK 539/24 i cyt. tam orzecznictwo), co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, albowiem sądy obu instancji wykazały kompleksowość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyczerpująco uzasadniając swoje rozstrzygnięcia, co już zostało podkreślone przy okazji omawiania wcześniejszych zrzutów.
Do naruszenia tej regulacji może dojść zatem jedynie w przypadku uzasadnionego przekonania sądu, że materiał dowodowy w sprawie jest niepełny, nasuwa wątpliwości i wymaga uzupełnienia, a czego to analiza wywodów i stanowisk sądów obu instancji nie wykazała.Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [WB][r.g.]