Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 231/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses prosecutor's appeal against conviction as inadmissible due to lack of statutory grounds for appeal against conviction.

Numero d'incarto IV KK 231/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court declared the prosecutor's cassation appeal inadmissible and dismissed it without further consideration. The defendant had been lawfully convicted and sentenced, and the prosecutor attempted to appeal solely on grounds of a material law violation. The court ruled that such appeals are only permissible if they cite specific statutory exceptions, which were absent here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 3 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: An appeal against conviction is inadmissible unless it is based on specific statutory grounds such as acquittal, dismissal, or violations enumerated in Art. 439 § 1 k.p.k.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal against conviction inadmissible cassation prosecutor appeal statutory grounds material law violation criminal procedure code costs of proceedings modifica della sentenza

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 3 k.p.k.
i art. 523 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 439 § 1 k.p.k.
artykułu ustawodawca ustanowił wyjątek polegający na tym, że przewidziane w § 3 ograniczenia nie dotyczą kasacji wniesionej z powodu zaistnienia jednej z bezwzględnych przyczyn odwoławczych wyartykułowanych w art. 439 k.p.k.
Art. 531 § 1 k.p.k.
X K (...), na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 530 § 2 k.p.k.
z art. 530 § 2 k.p.k. i art.
Art. 429 § 1 in fine k.p.k.
z art. 429 § 1 in fine k.p.k. p o s t a n o w i ł:
Art. 637 § 1 k.p.k.
— pozostawić ją bez rozpoznania.Konsekwencją wydania takiego rozstrzygnięcia było orzeczenie o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 637 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k., obciążając nimi Skarb Państwa.
art. 244 k.k
skazanego z art. 244 k.k.
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r.
art. 531 § 1 k.p.k
X K (...), na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 202/10
II KK 202/10, SIP «Legalis» nr 451408; z dnia 14 marca 2019 r., sygn.
V KK 61/19
Supreme Court dismisses prosecutor's appeal as inadmissible because defendant was convicted, not acquitted.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 231/21 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie S. Z. skazanego z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w przedmiocie dopuszczalności kasacji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. III Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. X K (...), na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 523 § 3 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. kasację prokuratora pozostawić bez rozpoznania;

2. obciążyć Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r. (sygn. X K (…)) uznał oskarżonego S. Z. za winnego popełnienia czynu z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 37a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym, a ponadto orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku (art. 42 § 1a pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz rozstrzygnął w przedmiocie kosztów sądowych i wydatków.Na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w R., Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r. (sygn.

III Ka (…)) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:- podwyższył wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego S. Z. do wysokości 18 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, przyjmując wymiar 40 godzin w stosunku miesięcznym (pkt I. lit. a);- podwyższył wymiar orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do wysokości 2 lat (pkt I. lit. b). W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od powyższego wyroku złożył Prokurator Rejonowy w R..

Zaskarżył go na niekorzyść skazanego S. Z. w części dotyczącej orzeczenia o karze i zarzucił „rażące naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, które miało istotny wpływ na treść tego orzeczenia to jest art. 34 § 1 k.k., poprzez wymierzenie wyżej wymienionemu kary 18 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, przyjmując wymiar 40 (czterdziestu) godzin w stosunku miesięcznym, pomimo iż wyżej wskazany przepis stanowi, że karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach”.

W konkluzji rzecznik oskarżenia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Zarządzeniem z dnia 22 marca 2021 r., sędzia Sądu Okręgowego w R. - III Wydziału Karnego Odwoławczego przyjął kasację prokuratora na podstawie art. 530 § 1 k.p.k., jako odpowiadającą warunkom formalnym. Została ona przedstawiona wraz z aktami sprawy do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W przedmiotowej sprawie zaistniała potrzeba rozważenia, czy wniesiona przez prokuratora kasacja była dopuszczalna i —w związku z tym — czy została prawidłowo przyjęta przez prezesa sądu (upoważnionego sędziego sądu odwoławczego).W myśl dyspozycji przepisu art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść wolno wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k. oraz z powodu niepoczytalności sprawcy.

Niedopuszczalne jest zatem wniesienie kasacji na niekorzyść, gdy osoba, na rzecz której wniesiono nadzwyczajny środek zaskarżenia, została prawomocnie skazana. Z kolei w § 4 ww. artykułu ustawodawca ustanowił wyjątek polegający na tym, że przewidziane w § 3 ograniczenia nie dotyczą kasacji wniesionej z powodu zaistnienia jednej z bezwzględnych przyczyn odwoławczych wyartykułowanych w art. 439 k.p.k. lub w przypadku kasacji wywiedzionej przez tzw. „podmiot szczególny” wymieniony w art. 521 k.p.k., tj. Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, jak również Rzecznika Praw Dziecka (o ile przez wydanie orzeczenia doszło do naruszenia praw dziecka).

Z powyższego zatem wynika, że strony postępowania są uprawnione do wniesienia kasacji na niekorzyść także od wyroku skazującego oskarżonego, jednak wyłącznie wówczas, gdy w nadzwyczajnym środku zaskarżenia artykułuje się uchybienia wymienione w treści art. 439 § 1 k.p.k. Oparcie zatem w takim układzie kasacji na wskazaniu naruszeń innych niż te, które zostały stypizowane w przepisie art. 439 § 1 k.p.k. skutkuje koniecznością uznania jej za niedopuszczalną (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2010 r., sygn.

II KK 202/10, SIP «Legalis» nr 451408; z dnia 14 marca 2019 r., sygn. V KK 61/19, SIP «Legalis» nr 1885175).W przedmiotowej sprawie S. Z. został prawomocnie skazany na karę ograniczenia wolności (w wyniku rozpoznania apelacji sąd ad quem zaostrzył wymiar orzeczonej wobec skazanego kary i środka karnego). S. Z. nie został zatem ani uniewinniony, ani nie umorzono wobec niego postępowania karnego z przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k. czy też z powodu niepoczytalności sprawcy. Jednocześnie Prokurator Rejonowy w R. nie jest „podmiotem szczególnym”, wymienionym w art. 521 § 1 i 2 k.p.k., a co za tym idzie regulacja zawarta w art. 523 § 3 k.p.k. nie dawała mu podstaw do wniesienia kasacji na niekorzyść S. Z., opartej jedynie na zarzucie naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 34 § 1 k.k.).

W kasacji nie podniesiono zarzutu uchybienia kwalifikowanego w pryzmacie uchybień wskazanych w treści przepisu art. 439 § 1 k.p.k. Biorąc pod uwagę powyższe, kasacja wywiedziona przez prokuratora w toku postępowania okołokasacyjnego nie powinna zostać przyjęta przez prezesa (przewodniczącego wydziału, upoważnionego sędziego) Sądu Okręgowego w R. — jako niedopuszczalna z mocy ustawy. Ponieważ została jednak przyjęta przez upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w R. i przedstawiona wraz z aktami sprawy do rozpoznania sądowi kasacyjnemu, Sąd Najwyższy postanowił — na podstawie art. 523 § 3 k.p.k. i art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k.

— pozostawić ją bez rozpoznania.Konsekwencją wydania takiego rozstrzygnięcia było orzeczenie o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., obciążając nimi Skarb Państwa.