Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 231/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes default judgment due to failure to serve summons on prisoner via substitute service.

Numero d'incarto IV KK 231/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed a default judgment against a defendant who was incarcerated in Austria at the time of trial. The lower court erroneously accepted substitute service of the summons to the defendant's wife as valid service to the prisoner, violating procedural rules regarding service to persons in custody. The court found this error deprived the defendant of the right to defense and ordered the case to be retried with proper service.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 k.p.k.; Art. 132 § 2 k.p.k.; Art. 479 § 1 k.p.k.: Substitute service to a spouse is invalid when the addressee is known to be in prison, depriving them of the right to defense and requiring retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
substitute service prisoner custody right to defense default judgment criminal procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 k.p.k.
Natomiast rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego (art. 6 k.p.k.) nastąpiło przez to, że nie otrzymał on aktu oskarżenia (wtedy pierwszy raz wadliwie zinterpretowano art.
Art. 132 § 2 k.p.k.
Brak było jednak podstaw do uznania, że doręczenie nastąpiło w trybie art. 132 § 2 k.p.k., albowiem M.
Art. 479 § 1 k.p.k.
i art. 479 § 1 k.p.k., polegające na błędnym uznaniu, że podjęte przez M.
art. 278 § 1 k.k
za winnego 9 czynów wypełniających dyspozycję art. 278 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 21 sierpnia 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 5 września 2012 r.
art.91 § 1 k.k
art. 6 k.p.k
Natomiast rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego (art. 6 k.p.k.) nastąpiło przez to, że nie otrzymał on aktu oskarżenia (wtedy pierwszy raz wadliwie zinterpretowano art.
art. 139 § 1 k.p.k
6 k.p.k., art. 139 § 1 k.p.k.
art. 479 § 1 k.p.k
i art. 479 § 1 k.p.k., polegające na błędnym uznaniu, że podjęte przez M.
art. 475 k.p.k
do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna.W wykonaniu dyspozycji art. 475 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 231/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)‎SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca)‎SSN Józef SzewczykProtokolant Danuta Bratkrajc w sprawie K. W.‎skazanego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 21 sierpnia 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 5 września 2012 r. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEWyrokiem zaocznym z dnia 5 września 2012 r., Sąd Rejonowy w B. uznał K. W. za winnego 9 czynów wypełniających dyspozycję art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art.91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności.Wyrok ten został doręczony oskarżonemu w dniu 26 marca 2013 r., zaś uprawomocnił się w dniu 3 kwietnia 2013 r.Kasację na korzyść oskarżonego złożył Prokurator Generalny zarzucając wyrokowi „rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 k.p.k., art. 139 § 1 k.p.k. i art. 479 § 1 k.p.k., polegające na błędnym uznaniu, że podjęte przez M.

W. (żonę oskarżonego – przyp. SN) w dniu 30 lipca 2012 r. w terminie wezwanie do stawienia się na rozprawę, wysłane na adres oskarżonego – zostało mu doręczone i że zaistniały warunki do rozpoznania sprawy pod nieobecność oskarżonego, a następnie wydania wyroku zaocznego, w sytuacji gdy oskarżony przebywał w tym czasie w zakładzie karnym, co w konsekwencji pozbawiło go prawa do obrony.”Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna.W wykonaniu dyspozycji art. 475 k.p.k. wysłano na wskazany przez oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym adres: odpis aktu oskarżenia i wezwanie na rozprawę w dniu 28 marca 2012 r.

Dokumenty te odebrał dorosły domownik (kuzynka oskarżonego) w dniu 3 lutego 2012 . (k. 214). Brak było jednak podstaw do uznania, że doręczenie nastąpiło w trybie art. 132 § 2 k.p.k., albowiem M. W. – żona oskarżonego powiadomiła Sąd w dniu 13 lutego 2012 r., że od dnia 5 października 2011 r. przebywa on w zakładzie karnym w Austrii (k. 207). Dysponując tą wiedzą oraz wynikającą z faktu, że jeden z zarzutów dotyczył przestępstwa popełnionego w lipcu 2011 r. w Wiedniu, Sąd Rejonowy zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji w J. o doręczenie oskarżonemu wezwania na rozprawę w dniu 5 lipca 2012 r. ale również o ustalenie, czy przebywa on nadal w zakładzie karnym w Austrii.

Sąd wyznaczając kolejny termin rozprawy na 5 września 2012 r. (poprzednia rozprawa nie doszła do skutku z powodu wyłączenia sędziego) nie miał żądanej informacji z Komendy ani dowodu doręczenia przez Policję wezwania oskarżonemu na dzień 5 lipca 2012 r. Mimo to wezwanie na rozprawę w dniu 5 września 2012 r. zostało wysłane na adres podany w dochodzeniu przez oskarżonego, odebrane przez żonę – M. W. (k. 237) i uznane przez Sąd za odebrane , który na podstawie art. 479 § 1 k.p.k. postanowił „prowadzić postępowanie bez udziału oskarżonego, albowiem oskarżony nie stawił się na rozprawę główną, któremu doręczono wezwanie na rozprawę główną, (…) nie przedłożył usprawiedliwienia i nie wniósł o odroczenie rozprawy”.

Dopiero w dniu 21 grudnia 2012 r. w toku czynności wykonawczych Sąd stwierdził, że oskarżony jest pozbawiony wolności w Polsce od dnia 16 maja 2012 r., odbywając kary w innych sprawach do dnia 8 lutego 2014 r. w Areszcie Śledczym w S. (k. 268 – 269).Z przytoczonych okoliczności, a zwłaszcza z informacji uzyskanej przez Sąd od żony oskarżonego – M. W., oraz czynności poleconych Komendzie Policji w J., a niewykonanych przez nią, wynikało, że nie mógł mieć zastosowania przepis art. 132 § 2 k.p.k., ponieważ nie wchodziła w grę „chwilowa nieobecność adresata”.W kasacji omyłkowo wskazano jako naruszony art. 139 § 1 k.p.k., co wynika z treści zarzutu, w którym mowa o podjęciu wezwania przez żonę oskarżonego, bez poczynienia na nim przez doręczyciela adnotacji naprowadzających na przesłanki z powołanego przepisu, oraz nieodwołania się Sądu Rejonowego do jego treści.

Sąd słusznie tego nie uczynił, skoro art. 139 § 1 k.p.k. ma zastosowanie, gdy strona zmieniła miejsce zamieszkania lub pobytu w następstwie swobodnie podejmowanych przez nią decyzji. Doszło więc do rażącego uchybienia dyspozycji art. 132 § 2 k.p.k., ale też wskazanego w skardze art. 479 § 1 k.p.k., bo w rzeczywistości nie doręczono oskarżonemu wezwania w formie zastępczej (art. 132 § 2 k.p.k.) ani za pośrednictwem administracji zakładu karnego (art. 134 § 2 k.p.k.). Natomiast rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego (art. 6 k.p.k.) nastąpiło przez to, że nie otrzymał on aktu oskarżenia (wtedy pierwszy raz wadliwie zinterpretowano art. 132 § 2 k.p.k.) nie mógł wziąć udziału w rozprawie, gdyż nie wiedział o jej terminie i nie został na nią doprowadzony, nie mógł więc złożyć wyjaśnień i oświadczeń co do przeprowadzonych dowodów.Wobec zaistniałego rażącego naruszenia wskazanych wyżej przepisów (art. 6 k.p.k., 132 § 2 k.p.k. i 479 § 1 k.p.k.), prawidłowo opisanego w zarzucie kasacji i jej uzasadnieniu, co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, i oceny o oczywistej zasadności kasacji, uwzględniono ją w całości na posiedzeniu.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd zapewni udział oskarżonego w rozprawie głównej, jeżeli będzie pozbawiony wolności i wyrazi wolę uczestnictwa w niej.