Supreme Court dismisses appeal claiming electronic monitoring time does not count for recidivism under Art. 64 § 1 Penal Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense attorney against a final judgment convicting the defendant of recidivism. The defendant argued that time served under electronic monitoring does not satisfy the six-month imprisonment requirement for recidivism under Article 64 § 1 of the Penal Code. The court rejected this claim, ruling that the lower appellate court correctly applied established precedent confirming that electronic monitoring time counts toward the statutory period.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 64 § 1 k.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Time served under electronic monitoring constitutes fulfillment of the six-month imprisonment prerequisite for recidivism under Article 64 § 1 of the Penal Code.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 230/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy M. B., skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 244 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w R., z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R., z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt III K (…) postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego M. B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
M. B. wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 października 2021 r. w sprawie III K (…) został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, a na mocy art. 42 § 1a pkt 2 k.k. orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 15 lat. Po rozpoznaniu wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji, Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Obrońca skazanego, w kasacji od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego zarzucił:1.„inne rażące naruszenie prawa tj. art. 64 § 1 k.k. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dotychczasowe odbycie co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności w formie dozoru elektronicznego jest równoznaczne z odbyciem tej kary w ramach zakładu karnego i stanowi podstawę do uznania, że skazany działał w ramach powrotu do przestępstwa, podczas gdy odbycie kary w dozorze elektronicznym nie spełnia przesłanki odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności opisanej w art. 64 § 1 k.k.”.Podnosząc taki zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego M.
B. jest oczywiście bezzasadna. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zarzut podniesiony w kasacji jest jedynie powieleniem zarzutu apelacyjnego obrońcy i zmierza do poddania ponownej ocenie orzeczenia Sądu I instancji i zasadności przyjęcia działania skazanego w warunkach art. 64 § 1 k.k. Sąd odwoławczy, jak wynika z treści uzasadnienia, rozpoznał natomiast ten zarzut apelacji oraz wskazał czym kierował się wydając swoje orzeczenie, postąpił więc zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Obrońca jednak nie podnosi w kasacji zarzutu naruszenia tych przepisów, a z treści uzasadnienia tego środka odwoławczego trudno jest również wyinterpretować zarzut ich obrazy, nawet posługując się dyrektywą z art. 118 § 1 k.p.k.
Oceniając ten zarzut nie można również nie zauważyć tego, że nie tylko zarzut kasacyjny jest powtórzeniem zarzutu podniesionego w apelacji, ale także uzasadnienie jest dosłownym powieleniem uzasadnienia zwykłego środka zaskarżenia i zawiera tylko i wyłącznie przytoczenie fragmentu komentarza jednego z komentatorów do kodeksu karnego, bez próby wykazania trafności takiej wykładni przepisu art. 64 § 1 k.k. oraz, co równie istotne, jaki wpływ na treść zapadłego orzeczenia mogło mieć naruszenie tego przepisu. Słusznie natomiast Sąd odwoławczy odwołał się w tym zakresie do wyroku Sąd Najwyższego z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt III KK 16/14, w którym przyjęto, że odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego w wymiarze co najmniej 6 miesięcy stanowi podstawę do przyjęcia recydywy z art. 64 § 1 k.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego M.
B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.