Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of mandatory defense and factual review errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claims regarding the lack of mandatory defense and procedural errors. The defense argued that the defendant lacked a lawyer due to doubts about his sanity, but expert opinions confirmed his capacity to participate in proceedings. Furthermore, the court found that the appellate court adequately addressed the factual disputes and that the cassation could not challenge the first-instance court's fact-finding.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; Art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless if the defendant had no valid reason for mandatory defense and the appellate court properly reviewed the facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 229/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 9 września 2015 r. sprawy R. K. skazanego z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt IX Ka 969/14, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt IX K 183/13 oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
W kasacji obrońca skazanego R. K. zarzucił:1.wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w przepisie art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., tj. oskarżony w postępowaniu sądowym przed Sądem pierwszej instancji nie miał obrońcy, pomimo, że zaistniały uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności – art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.2.rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 i 410 k.p.k. polegającą na powierzchownym, ogólnikowym odniesieniu się do zarzutu wadliwej oceny zeznań świadka E. J. oraz M.
J. w zakresie dotyczącym przebiegu zdarzenia i uczestniczenia w nim R. K., a także do zarzutu niewłaściwej oceny zeznań N. M., D. B. i K. K., i zeznań G. S. w zakresie dotyczącym uczestniczenia R. K. w popełnieniu zarzuconego mu czynu, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy przez błędne uznanie, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał R. K. winnym zarzuconego mu czynu i co w konsekwencji skutkowało utrzymaniem zaskarżonego wyroku w mocy.Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszym zarzucie obrońca skazanego wskazał na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., jako że, jego zdaniem, R.
K. nie miał obrońcy w trakcie postępowania przed Sądem I instancji, zaś zachodziły uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności w rozumieniu art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. Należy zauważyć, że Sąd Okręgowy w Kielcach przeprowadził na tę okoliczność dowód z opinii biegłych psychiatrów. Z opinii wynika, iż skazany R.K. jest osobą uzależnioną od alkoholu lecz poczytalną i mogącą uczestniczyć we wszystkich czynnościach procesowych (k. 915 – 917). W tej sytuacji nie istniały sugerowane przez obrońcę przesłanki obrony obligatoryjnej w postępowaniu przed Sądem I instancji.
Nadto należy przypomnieć, iż R. K. w swoich wyjaśnieniach składanych w postępowaniu przygotowawczym oraz przed Sądem I instancji nie podawał, że był leczony psychiatrycznie (twierdził, że cierpi na schorzenia narządu jamy brzusznej – k. 360). Dopiero w apelacji od wyroku Sądu I instancji podał, iż był badany przez lekarza psychiatrę w związku z uzależnieniem alkoholowym.Drugi zarzut z kasacji jest wprost skierowany przeciwko orzeczeniu Sąd I instancji, gdyż Autor kasacji, pod pozorem naruszenia wskazanych w zarzucie przepisów prawa procesowego, kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji.
Przedmiotem zaś kasacji, zgodnie z art. 519 k.p.k., może być jedynie prawomocny i kończący postępowanie wyrok Sądu II instancji. Wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd Okręgowy w Kielcach nie naruszył dyspozycji art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Dowodzi tego uzasadnienie zaskarżonego wyroku z którego wynika, iż Sąd Okręgowy w Kielcach odniósł się w wystarczającym zakresie do zarzutów apelacji (por. s. 4 – 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).Przedstawione wyżej motywy zdecydowały, że Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w postanowieniu. l.n