Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 224/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless for questioning factual findings instead of procedural errors.

Numero d'incarto IV KK 224/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The appellant, representing the subsidiary prosecutor, alleged procedural violations regarding the evaluation of evidence and the consideration of circumstances under Articles 4 and 7 of the Criminal Procedure Code. The court ruled that the appeal was a disguised attempt to conduct a third-instance factual review, which falls outside the Supreme Court's jurisdiction to re-evaluate facts established by lower courts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: The Supreme Court does not review factual findings or conduct a third-instance substantive control; cassation complaints challenging factual determinations are inadmissible if they do not constitute a clear procedural violation affecting the verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal factual findings review subsidiary prosecutor appeal procedural violation claim third instance control

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 k.p.k.
oraz art. 4 k.p.k. sprowadzają się w kasacji jedynie do prostej polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji (zaakceptowanymi przez Sąd odwoławczy).
Art. 7 k.p.k.
Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 224/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 lipca 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy J.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 224/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 lipca 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 190 § 1 k.k
H.‎uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k.,‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 11 marca 2016 r., sygn.
art. 12 k.k
art. 4 k.p.k
art. 7 k.p.k
Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 r. V KK 125/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 r. V KK 125/12, LEX nr 1277781).
V KK 125/12
Supreme Court dismisses cassation appeal for theft conviction, upholding lower court's factual findings and legal qualification.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 224/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 lipca 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy J. H.‎uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k.,‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt VI Ka […],‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt III K […], p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć oskarżycielkę subsydiarną, S.K–K., kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 listopada 2015 r. (sygn. akt III K […]) J.H. został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wyrok ten został utrzymany następnie w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 marca 2016 r. (sygn. akt VI Ka […]).Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu:„- naruszenie art. 4 k.p.k., poprzez niezbadanie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego,- naruszenie art. 7 k.p.k., prowadzące do poczynienia ustaleń faktycznych, które w rzeczywistości stanowią zbyt dowolną ocenę dowodów, w tym w szczególności mocy dowodowej materiału przedstawianego przez oskarżycielkę subsydiarną, które dodatkowa jawi się jako arbitralne oraz pomijające istotne treści wynikające z przedstawionych w sprawie dowodów.”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazałą się bezzasadna w stopniu pozwalającym na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Zarzuty sformułowane przez skarżącego tylko pozornie dotyczą sposobu procedowania przez Sąd odwoławczy i ewentualnych rażących błędów proceduralnych, jakie tenże Sąd miałby popełnić. Lektura kasacji utwierdza w przekonaniu, że autor kasacji de facto kwestionuje ustalenia faktyczne, przez co kieruje wszelkie swoje zarzuty, co do zasady w kierunku orzeczenia pierwszoinstancyjnego. Prowadzi to do jednoznacznego wniosku, że zarzuty kasacyjne stanowią zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej merytorycznej instancji kontroli orzeczenia.

Nie jest rolą Sądu Najwyższego czynienie własnych ustaleń faktycznych w przekazywanych mu do rozpoznania sprawach, do czego dąży skarżący w taki, a nie inny sposób formułując kasację. Pamiętać należy, a zwłaszcza na uwadze winien mieć to profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 r. V KK 125/12, LEX nr 1277781).

Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. sprowadzają się w kasacji jedynie do prostej polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji (zaakceptowanymi przez Sąd odwoławczy). Trudno doszukać się w nich merytorycznych zarzutów przekonywujących o rażącym naruszeniu przepisów procedury, które dodatkowo miałyby mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Nie jest rolą Sądu Najwyższego odnoszenie się do zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom faktycznym poczynionym przez Sąd I instancji. Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji. l.n