Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 223/21 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; Supreme Court held expert opinion unnecessary for battery charge and video evidence request properly rejected.

Numero d'incarto IV KK 223/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, upholding the lower court's conviction for battery. The defense argued that a forensic medical opinion was required to prove the specific danger of injury, but the Court ruled that the type of assault inherently created such a risk without needing specialized knowledge. Additionally, the Court rejected the claim that the lower court erred in denying a request for audio-visual evidence, noting the recording was authentic and consistent with witness testimony.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 158 § 1 k.k.; Art. 167 k.p.k.; Art. 193 § 1 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 458 k.p.k.; Art. 458 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.; Art. 170 § 3 k.p.k.; Art. 98 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k. The court established that proving the specific danger of injury in a battery charge does not require a forensic medical opinion if the nature of the assault makes the risk obvious, and that a lower court's refusal of evidence is not an error if the evidence is unnecessary or its admission would not affect the verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
battery charge forensic medical opinion danger of injury evidence request video recording criminal appeal Supreme Court partecipazione al reato

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 158 § 1 k.k.
K.‎skazanego z art. 158 § 1 k.k. i in.‎kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 17 lipca 2020 r., sygn.
Art. 57a § 1 k.k.
Art. 64 § 1 k.k.
Art. 7 k.p.k.
Zaskarżając wyrok w całości podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego, a to:1.art. 7 k.p.k., art.
Art. 366 § 1 k.p.k.
7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art.
Art. 410 k.p.k.
Art. 458 k.p.k.
z art. 458 k.p.k. oraz art.
Art. 167 k.p.k.
458 k.p.k., art. 167 k.p.k. i art.
Art. 193 § 1 k.p.k.
i art. 193 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 170 § 3 k.p.k.
Zgodnie z dyspozycją art. 170 § 3 k.p.k. oddalenie wniosku dowodowego następuje w formie postanowienia, które powinno zawierać uzasadnienie (art.
Art. 98 § 1 k.p.k.
oddalenie wniosku dowodowego następuje w formie postanowienia, które powinno zawierać uzasadnienie (art. 98 § 1 k.p.k.).
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 223/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 czerwca 2021 r.,‎w sprawie D.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 223/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 czerwca 2021 r.,‎w sprawie D. K.‎skazanego z art. 158 § 1 k.k. i in.‎kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. akt IX Ka (…),‎utrzymującego w stosunku do skazanego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt IX K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego;

3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata I.S., Kancelaria Adwokacka w K., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K., wyrokiem z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt IX (…), uznał D.K. winnym tego, że w dniu 6 września 2015 r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu z A.M., w sposób umyślny, działając publicznie, bez powodu, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego wziął udział w pobiciu, poprzez użycie wobec P. Z. przemocy polegającej na uderzaniu pięścią w twarz, duszeniu, szarpaniu na skutego czego doznał on obrażeń ciała w postaci otarć naskórka na twarzy, sińców na lewym ramieniu, sińca z otarciami naskórka na lewym przedramieniu, a powyższe obrażenia spowodowały u P. Z. naruszenie czynności narządów ciała na okres czasu trwający poniżej dni siedmiu, czym narazili w/w na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary pozbawienia wolności, wymierzonej za umyślne przestępstwo podobne, co zostało uznane za przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 57a §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. i za co wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności, jednocześnie zasądzając od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwotę 500 zł tytułem nawiązki.Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k.

Na tej podstawie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.Wyrokiem z dnia 17 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w K., sygn. akt IX Ka (…), w stosunku do oskarżonego D. K., utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając wyrok w całości podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego, a to:1.art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., art. 167 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez wadliwą kontrolę instancyjną w zakresie oceny kluczowej okoliczności w sprawie, tj. spowodowania przez oskarżonego po stronie P.Z. bezpośredniego niebezpieczeństwa nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k., co w okolicznościach niniejszej sprawy wymagało wykazania dowodem z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej w kontekście zakresu doznanych obrażeń (lekki uszczerbek na zdrowiu), braku potrzeby korzystania z pomocy medycznej przez pokrzywdzonego, zwlekania z obdukcją oraz obrażeń doznanych przez jednego z oskarżonych (A.

M.), świadczących o sile, z jaką działał P. Z. wobec oskarżonych;2.art. 6 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak należytego rozważenia wniosku oskarżonego D. K. o odroczenie rozprawy z dnia 8 czerwca 2020 r., (k. 669-671 akt sprawy) i zamknięcie przewodu sądowego oraz wydanie wyroku, skutkujące zaniechaniem wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych przebiegiem zdarzenia z dnia 6 września 2015 r., w tym okoliczności związanych ze sprawstwem czynu, i pozbawieniem skazanego D.K. prawa do rzeczywistej i skutecznej obrony, pomimo że celem odroczenia rozprawy było przygotowanie przez skazanego D.K. wniosków dowodowych (odnośnie dokumentu prywatnego - ekspertyzy kryminalistycznej nagrania przebiegu zdarzenia z dnia 6 września 2015 r. pochodzącego z telefonu komórkowego bezpośredniego świadka zdarzenia, pozyskanego na etapie postępowania odwoławczego) służących wykazaniu jego niewinności, a przyczyn pominięcia tego wniosku apelacyjnego nie zawarto w uzasadnieniu wyroku.

Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Odpowiedź na kasację złożył prokurator, wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasację należało uznać za oczywiście bezzasadną i jako taką oddalić. Podniesione zarzuty, jakkolwiek formalnie odnoszące się do naruszeń procedury, w istocie zmierzały do podważenia prawidłowych ustaleń faktycznych, poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, a zaaprobowanych przez Sąd odwoławczy.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów kasacji Sąd Najwyższy pragnie wskazać, że – wbrew twierdzeniom obrony – to, czy w danej sytuacji doszło do narażenia życia i zdrowia na konkretne niebezpieczeństwo stanowi przedmiot decyzji Sądu, a nie biegłego. Oczywiście, w niektórych przypadkach, w szczególności dotyczących błędów medycznych, możliwe przebiegi przyczynowo skutkowe mogą pozostać nierozpoznawalne dla osób nieposiadających wiedzy specjalnej. Nie dotyczy to jednak realiów niniejszej sprawy. Oskarżony brał udział w pobiciu ochroniarza, wspólnie i porozumieniu z inna osobą zadając ciosy pięściami w newralgiczne części ciała, w tym także w głowę.

Nie potrzeba żadnych wiadomości specjalnych, by ocenić, że zachowanie takie może – choć nie musi - spowodować uszczerbek na zdrowiu. Właśnie owa możliwość wystąpienia uszczerbku stanowi znamię typu, o którym mowa w art. 158 § 1 k.p.k., a nie samo jego wystąpienie. Co więcej, dla przypisania odpowiedzialności karnej za udział w bójce lub pobiciu nie jest konieczne wykazanie jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu. Posługując się przykładem: jeśli atakujący rzuciłby w ofiarę cegłówką, to doszłoby do narażenia na ciężki uszczerbek na zdrowiu – nawet, gdyby ofiara wyszła z takiego zdarzenia bez szwanku.

Z powyższych względów pierwszy z zarzutów uznać należy za niezasadny – Sąd nie miał obowiązku przeprowadzić dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny, ponieważ dokonanie oceny okoliczności sprawy pod kątem realizacji znamion nie wymagało wiadomości specjalnych. Drugi z zarzutów kasacji odnosił się do niezasadnego – zdaniem obrony – oddalenia wniosku dowodowego dotyczącego ekspertyzy z zakresu nagrań audiowizualnych, tak bowiem należy traktować zarzut nieuwzględnienia wniosku o odroczenie rozprawy odwoławczej celem umożliwienia oskarżonemu przedstawienia jako dowodu ekspertyzy sporządzonej na jego zlecenie.

Dowód miał na celu zweryfikowanie autentyczności nagrania, na którym zarejestrowano zdarzenie będące przedmiotem niniejszej sprawy. W ocenie Sądu Najwyższego Sąd odwoławczy zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku, a skarżący nie wykazał istotnego wpływu tej decyzji na treść zaskarżanego wyroku. Pamiętać przy tym trzeba, że zakres postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym jest wyznaczany granicami prowadzonej kontroli odwoławczej, a w toku postępowania dowodowego żadna ze stron nie kwestionowała rzetelności nagrań, kwestia ta nie stanowiła również przedmiotu zarzutu apelacyjnego.

Treść nagrania koresponduje także z treścią zeznań świadków. Nie istniały zatem powody, by – na końcowym etapie postępowania odwoławczego – przeprowadzać w tym zakresie dodatkową weryfikację. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem kasacji. Prawdą jest, że Sąd odwoławczy nie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów swojej decyzji, lecz okoliczność ta nie może stanowić podstawy skutecznego zarzutu. Zgodnie z dyspozycją art. 170 § 3 k.p.k. oddalenie wniosku dowodowego następuje w formie postanowienia, które powinno zawierać uzasadnienie (art. 98 § 1 k.p.k.).

Sąd odwoławczy wywiązał się z tego obowiązku. Postanowienie oddalające wniosek oskarżonego zostało wydane na rozprawie w dniu 3 lipca 2020 r. i zostało zamieszczone w protokole rozprawy wraz z uzasadnieniem (k. 682). Mając na względzie powyższe argumenty, kasacje należało oddalić, jako oczywiście bezzasadną.