Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 222/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded for procedural violations and factual re-examination.

Numero d'incarto IV KK 222/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling it inadmissible for violating procedural rules regarding the scope of cassation. The defense argued for factual re-examination and sentencing proportionality, but the court noted these were already addressed by the appellate court. Consequently, the appeal was rejected, and the defendant was exempted from court costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: Cassation is inadmissible for challenging factual findings or sentencing proportionality; it is also inadmissible if it merely repeats appellate arguments without specific grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal procedural admissibility factual re-examination sentencing proportionality obviously unfounded motivi di cassazione ricorso per cassazione difetto di legittimazione del ministero pubblico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
– współmierności wymierzonej kary, a zatem należało go ocenić jako niedopuszczalny (art. 523 § 1 in fine k.p.k.).Na marginesie można tylko dodać, że Sąd Odwoławczy odniósł się na stronie 7 uzasadnienia do kwestii rzekomego naruszenia art.
Art. 5 § 2 k.p.k.
279 § 1 kk i inne po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn.
Art. 53 § 1 k.k.
279 § 1 kk i inne po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn.
Art. 438 pkt 4 k.p.k.
53 § 1 k.k., gdyż zarzut dotyczący wymierzenia kary nieodpowiadającej dyrektywom sądowego wymiaru kary, jest zarzutem odnoszącym się do uchybień z art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 519 k.p.k
Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art.
art. 523 § 1 k.p.k
– współmierności wymierzonej kary, a zatem należało go ocenić jako niedopuszczalny (art. 523 § 1 in fine k.p.k.).Na marginesie można tylko dodać, że Sąd Odwoławczy odniósł się na stronie 7 uzasadnienia do kwestii rzekomego naruszenia art.
art. 433 § 2 k.p.k
Co zaś najistotniejsze, nie wskazuje, by którykolwiek z zarzutów apelacyjnych nie został rozpoznany lub omówiony w uzasadnieniu Sądu II instancji (brak zarzutów naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.
art. 7 k.p.k
lub 457 § 3 k.p.k.).Przechodząc zatem do oceny poszczególnych zarzutów stwierdzić należy, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k.
art. 5 § 2 k.p.k
279 § 1 kk i inne po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 222/18 POSTANOWIENIE Dnia 25 lipca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie R.N.‎oskarżonego z art. 279 § 1 kk i inne po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II Ka […]/17‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt II K […]/17 p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.H. - Kancelaria Adwokacka w K. - kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote 80/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego jest oczywiście bezzasadna.Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Okręgowy w K., gdy w istocie jest ona skierowana przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I instancji oraz współmierności kary.

Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523 § 1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych oraz wymiaru kary.Nadto wskazać trzeba, że podniesione w kasacji zarzuty wprost stanowią powielenie zarzutów apelacyjnych, a także przywołanej na ich poparcie argumentacji. Jednocześnie skarżący nie podaje w sposób konkretny na czym polegają wady uzasadnienia Sądu Odwoławczego poprzestając na powtórzeniu prezentowania własnego stanowiska w sprawie.

Co zaś najistotniejsze, nie wskazuje, by którykolwiek z zarzutów apelacyjnych nie został rozpoznany lub omówiony w uzasadnieniu Sądu II instancji (brak zarzutów naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. lub 457 § 3 k.p.k.).Przechodząc zatem do oceny poszczególnych zarzutów stwierdzić należy, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k. adresowany do orzeczenia sądu odwoławczego nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy albowiem Sąd ten nie prowadził samodzielnego postępowania dowodowego, a zatem nie mógł obrazić wskazanego wyżej przepisu.Zawarte w uzasadnieniu kasacji wywody stanowią dosłowne powtórzenie uzasadnienia apelacji i kwestionują poczynione w sprawie ustalenia faktyczne oraz ocenę poszczególnych źródeł dowodowych w tym zeznań świadka P.P.W istocie już na tej konkluzji Sąd Najwyższy mógłby zakończyć swoje rozważania, a to z uwagi na fakt, że jego rolą nie jest dublowanie kontroli odwoławczej, a tym samym odnoszenie się do zarzutów skierowanych przeciwko rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji.

Niemniej należy stwierdzić, że z uzasadnienia wyroku Sądu II instancji wynika jasno, że rozważał wszystkie zarzuty podniesione w apelacji, w tym kwestię wiarygodności zeznań świadków P.P. oraz P.N. i odniósł się do nich na stronie 5 i 6 uzasadnienia. Wywody zawarte w części motywacyjnej wyroku Sądu ad quem pozwalają na stwierdzenie, że kontrola odwoławcza została przeprowadzona prawidłowo. Wprawdzie Sąd Okręgowy nie uczynił tego w sposób zbyt obszerny, nie mniej jednak, treść sporządzonego uzasadnienia wyroku, umożliwia zapoznanie się z argumentami, jakimi kierował się ten Sąd utrzymując zaskarżone orzeczenie w mocy, a zwięzłość wywodów koresponduje z lakonicznością wniesionego środka zaskarżenia.Nie mogło również dojść w niniejszej sprawie, jak podnosi obrońca skazanego, do obrazy art. 5 § 2 k.p.k.

Pomijając kwestię, że stawiany zarzut – co wynika z jego uzasadnienia – sprowadza się w swej istocie do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, a więc jest niedopuszczalny w postepowaniu kasacyjnym, to przepis ten zawsze dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia tego sądu.Oczekiwanego skutku nie mogło też przynieść podniesienie zarzutu naruszenia art. 53 § 1 k.k., gdyż zarzut dotyczący wymierzenia kary nieodpowiadającej dyrektywom sądowego wymiaru kary, jest zarzutem odnoszącym się do uchybień z art. 438 pkt 4 k.p.k.

– współmierności wymierzonej kary, a zatem należało go ocenić jako niedopuszczalny (art. 523 § 1 in fine k.p.k.).Na marginesie można tylko dodać, że Sąd Odwoławczy odniósł się na stronie 7 uzasadnienia do kwestii rzekomego naruszenia art. 53 k.k.Poza zakresem rozpoznania Sądu Najwyższego pozostaje natomiast zarzut z pkt 3 kasacji, w którym wprost wskazano na rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności, skoro w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, jakim jest kasacja, nie można podnosić takiego rodzaju zarzutu.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.ał