Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 220/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless for procedural and sentencing arguments.

Numero d'incarto IV KK 220/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting both procedural violations and excessive sentencing claims. The defense argued for procedural errors under the Code of Criminal Procedure and a disproportionately harsh sentence, while the prosecutor supported dismissal. The court ruled that the appeal was inadmissible because the defendant could not raise new sentencing arguments in cassation and the cited procedural violations were either inapplicable to the second instance or lacked specific factual basis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 53 k.k.: In cassation proceedings, only grave procedural violations affecting the verdict's substance are admissible, and claims of excessive sentencing are strictly prohibited.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obviously groundless excessive sentencing procedural violation second instance court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Tymczasem kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym zgodnie z art. 519 k.p.k., od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych i swoim polem zaskarżenia obejmować może tylko taki wyrok.
Art. 535 § 3 k.p.k.
Przedstawione wyżej względy zdecydowały, iż Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.
Art. 53 k.k.
Tego zakazu wynikającego z ustawy, nie da się też „obejść” poprzez podniesienie zarzutu rażącego naruszenia art. 53 k.k., tak jak to uczynił autor kasacji w zarzucie oznaczonym jako pkt 2.
Art. 457 § 3 k.p.k.
W kasacji obrońca skazanego zarzucił:1)rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a zwłaszcza:a)art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 2 k.p.k.,b)art.
Art. 7 k.p.k.
433 § 2 k.p.k.,b)art. 7 k.p.k.,c)art.
Art. 410 k.p.k.
7 k.p.k.,c)art. 410 k.p.k. w zw.
Art. 4 k.p.k.
z art. 4 k.p.k.;2)rażącą niewspółmierność kary, poprzez wymierzenie skazanemu kary rażąco surowej, tj.
art. 280 § 1 k.k
art. 457 § 3 k.p.k
W kasacji obrońca skazanego zarzucił:1)rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a zwłaszcza:a)art. 457 § 3 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 220/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie Ł. P.‎skazanego z art. 280 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 8 sierpnia 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 31 stycznia 2013 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 23 sierpnia 2012 r., oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

W kasacji obrońca skazanego zarzucił:1)rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a zwłaszcza:a)art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.,b)art. 7 k.p.k.,c)art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.;2)rażącą niewspółmierność kary, poprzez wymierzenie skazanemu kary rażąco surowej, tj. 3 lat pozbawienia wolności, nieuwzględniającej dyrektyw wymiaru kary ujętych w art. 53 k.k., jak i okoliczności przemawiającej na korzyść skazanego, w tym stanowiących podstawę do zastosowania wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zaniżenia wykonywania kary pozbawienia wolności.W pisemnej odpowiedzi na tę kasację Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, wniósł o oddalenie wymienionej kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Rację ma Prokurator Prokuratury Apelacyjnej gdy w pisemnej odpowiedzi na kasację wskazuje, że kasacja obrońcy skazanego Ł.

P. jest oczywiście bezzasadna. Sąd Najwyższy w pełni akceptuje to stanowisko, które zostało w pisemnej odpowiedzi szeroko uargumentowane (pisemna odpowiedź na kasację liczy 10 stron). Pisemna odpowiedź na kasację została doręczona skazanemu i jego obrońcy. Nie widząc potrzeby powtarzania w uzasadnieniu niniejszego postanowienia trafnej argumentacji co do zarzutów kasacji, które zostały zawarte w pisemnej odpowiedzi, na kasację, Sąd Najwyższy do lektury tego dokumentu.Dodatkowo tylko podkreślić należy, że przedmiotem kasacji może być jedynie rażące naruszenie prawa i to takie które, w istotny sposób mogło wpłynąć na treść wyroku.

W przedmiotowej sprawie na treść wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r. Wysuwanie w kasacji zarzutu obrazy art. 433 § 2 k.p.k., jest niezasadne, jako, iż jego obraza może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy sąd odwoławczy nie odniósł się w ogóle do zarzutów podniesionych w apelacji. Tymczasem w niniejszej sprawie, co jasno wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego, sporządzonego zgodnie z wymogami art. 457 § 3 k.p.k., takiego zarzutu zasadnie nie można podnieść. Podniesiony w kasacji zarzut obrazy art. 7 k.p.k. jest również oczywiście bezzasadny.

W realiach niniejszej sprawy, tak jak został uzasadniony w kasacji, może być odniesiony jedynie do orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Tymczasem kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym zgodnie z art. 519 k.p.k., od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych i swoim polem zaskarżenia obejmować może tylko taki wyrok. Gdyby zaś zarzut z pkt 1 lit. b. odczytać w ten sposób, iż Sąd Apelacyjny naruszył przepis art. 7 k.p.k. przez to, że podzielił, mimo zaskarżenia apelacją, wadliwą ocenę dowodów dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, to w realiach sprawy takie twierdzenie obrońcy nie zasługiwałoby na akceptację z powodów trafnie przedstawionych w uzasadnieniu pisemnej odpowiedzi na kasację.

Wskazać też należy, iż niejednokrotnie Sąd Najwyższy podnosił, że przepis art. 4 k.p.k. zawiera normę o charakterze ogólnym, i odwołanie się do naruszenia dyrektywy ujętej w art. 4 k.p.k., bez wskazania konkretnych naruszeń nakazów lub zakazów postępowania, sprzyjających zachowaniu zasady obiektywizmu określonej w tym przepisie, nie może okazać się skuteczne. W realiach niniejszej sprawy takim konkretnym przepisem nie jest przecież przepis art. 410 k.p.k. (por. trafny wywód z odpowiedzi na kasację).Należy przypomnieć autorowi kasacji, że w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, jakim jest kasacja, nie można podnosić zarzutu rażącej niewspółmierności kary.

Tego zakazu wynikającego z ustawy, nie da się też „obejść” poprzez podniesienie zarzutu rażącego naruszenia art. 53 k.k., tak jak to uczynił autor kasacji w zarzucie oznaczonym jako pkt 2. Przedstawione wyżej względy zdecydowały, iż Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.