Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 214/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal verdict for violating ne bis in idem regarding double conviction of same act.

Numero d'incarto IV KK 214/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's appeal verdict because it failed to recognize a violation of the principle of ne bis in idem. The defense argued that the lower court arbitrarily analyzed evidence and imposed disproportionate penalties without addressing mitigating circumstances. The court ruled that convicting the defendant twice for the same act within a single proceeding violated Article 439 § 1(8) of the Code of Criminal Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; The principle of ne bis in idem prohibits a final judgment on the same act from being re-evaluated in a subsequent proceeding within the same criminal process.

Parole chiave

Generato dall'IA
ne bis in idem double jeopardy finality of judgment criminal procedure conviction of same act appeal verdict procedural violation procedura a più fasi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
na podstawie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.
art. 7 k.p.k.
obrazie przepisów postępowania a to art. 7 k.p.k. i art.
art. 410 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. i art.
art. 433 § 2 k.p.k.
i art. 433 § 2 k.p.k. mające wpływ na treść rozstrzygnięcia odnośnie do oskarżonej J.
art. 440 k.p.k.
naruszenie art. 440 k.p.k. poprzez utrzymanie w mocy rażąco niewspółmiernej kary wymierzonej oskarżonej J.
art. 297 § 1 k.k
‎skazanej z art. 297 § 1 k.k., 271 § 3 k.k.
art. 271 § 1 k.k
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k
na podstawie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
art. 7 k.p.k
obrazie przepisów postępowania a to art. 7 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 214/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Siuchniński‎SSN Jacek BłaszczykProtokolant Agnieszka Murzynowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga,‎w sprawie J. D. ‎skazanej z art. 297 § 1 k.k., 271 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 19 maja 2022 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej‎od wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt VI Ka (…)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T. ‎z dnia 31 marca 2020 r., sygn. akt II K (…), 1. na podstawie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T. w zakresie skazania za czyn opisany w pkt III.12;

2. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

3. zarządza zwrot opłaty od kasacji na rzecz skazanej;

4. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża skazaną.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt VI Ka (…), utrzymał w mocy skazujący J. D. wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 31 marca 2020 r., sygn. akt II K (…).Z kasacją od tego wyroku wystąpił obrońca skazanej, zaskarżając prawomocny wyrok w całości. Skarżący zarzucił mu rażące uchybienia prawa mające wpływ na treść wyroku polegające na:1. obrazie przepisów postępowania a to art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. mające wpływ na treść rozstrzygnięcia odnośnie do oskarżonej J.

D. polegającej na mało wnikliwej, dowolnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podczas rozpoznania zarzutów środka odwoławczego i brak rzeczowego odniesienia się do wszystkich zarzutów, argumentów i wniosków dowodowych podniesionych w apelacji; w tym w szczególności:a) wyprowadzeniu niesłusznych wniosków wynikających z zeznań świadków i wyjaśnień współoskarżonych, na które to dowody w apelacji powoływała się obrona, przede wszystkim świadków pracowników spółki B. S.A., H P., A. S. , a także B. P. D., nie dostrzegając argumentacji przedstawionej przez obronę w środku odwoławczym;b) sporządzeniu uzasadnienia w sposób ogólnikowy, ustosunkowując się do zarzutów apelacji arbitralnie, tym samym naruszając zasadę bezstronności, czyniąc niemożliwym przeprowadzenie merytorycznej kontroli podstaw wnioskowania Sądu Okręgowego;c) odrzuceniu jako kłamliwych wyjaśnień oskarżonej, podczas, gdy żaden wiarygodny dowód skutecznie ich nie podważył;2. naruszenie art. 440 k.p.k. poprzez utrzymanie w mocy rażąco niewspółmiernej kary wymierzonej oskarżonej J.

D. poprzez zaniechanie dokonania precyzyjnych ustaleń dotyczących wysokości i rozmiarów szkody wyrządzonej przestępstwami oraz nieuwzględnienie i niedocenienie w dostatecznym stopniu istotnych okoliczności, które winny łagodząco wpływać na wymiar kary, takich jak motywacja sprawczyni, okoliczności zdarzenia, upływ czasu od dnia zdarzenia do dnia wydania wyroku.W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w K. i wyroku Sądu Rejonowego w T. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T., ewentualnie o uchylenie powyższego wyroku Sądu Okręgowego w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.W odpowiedzi na tę skargę, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy okazała się oczywiście bezzasadna, a powody takiej jej oceny zostały szczegółowo przedstawione na rozprawie kasacyjnej, co zwalnia Sąd Najwyższy od ich prezentacji w niniejszym uzasadnieniu. Poniższe wywody dotyczyć będą jedynie stwierdzonej z urzędu bezwzględnej przyczyny odwoławczej, która ujawniła się w przedmiotowej sprawie.Otóż Sąd Najwyższy na podstawie art. 536 k.p.k. rozpoznaje co do zasady kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Jednocześnie przepis te obliguje do wyjścia poza powyższe granice m.in. w wypadkach określonych w art. 439 k.p.k.

Tym samym, nawet w sytuacji, gdy w kasacji nie podniesiono zarzutu zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, rozpoznający tę skargę Sąd Najwyższy zobligowany jest do sprawdzenia, czy w danej sprawie przyczyna ta nie zachodzi. W sprawie niniejszej tego rodzaju kontrola kasacyjna doprowadziła do ujawnienia uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., albowiem Sąd Rejonowy zarzucany J. D. czyn z pkt 51 aktu oskarżenia przypisał oskarżonej po pierwsze w ramach ciągu przestępstw z pkt I części dyspozytywnej wyroku (pkt 28), a po wtóre w ramach ciągu przestępstw z pkt III części dyspozytywnej (pkt 12).

Wskazanego tu uchybienia nie dostrzegł Sąd odwoławczy i utrzymał w mocy zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonej wyrok. Rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego musi dziwić, skoro Sąd Rejonowy wyraźnie wskazał na omawiane uchybienie w uzasadnieniu swego wyroku. Tym samym utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego co do skazania J. D. w ramach ciągu przestępstw opisanego w pkt III, który obejmował też przypisane oskarżonej przestępstwo, o którym mowa w pkt 51 aktu oskarżenia, spowodowało, że o czynie tym rozstrzygnięto po raz drugi, skoro był on już uprzednio objęty przypisanym oskarżonej ciągiem przestępstw w pkt I.28 wyroku Sądu Rejonowego.

Innymi słowy, utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia zawartego w pkt I.28 spowodowało prawomocne zakończenie postępowania w zakresie czynu, o jakim mowa w pkt 51 aktu oskarżenia, a więc stan określany jako powaga rzeczy osądzonej. W tych okolicznościach utrzymanie przez Sąd odwoławczy w mocy powtórnego orzeczenia o czynie opisanym w pkt 51 aktu oskarżenia, które zawarto w pkt III.12 wyroku Sądu Rejonowego spowodowało więc naruszenie zasady ne bis in idem wynikającej z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Nic tu nie zmienia bowiem fakt, że miało to miejsce w ramach jednego wyroku i w jednym postępowaniu.

Wprawdzie Sąd Rejonowy sygnalizując wadliwość, jakiej się dopuścił, stwierdził, że zasadnym było jednak przypisanie oskarżonej omawianego przestępstwa w ramach pkt III.12, gdyż brak było jednoznacznych dowodów na to, iż w tym wypadku do zawarcia umowy posłużono się dowodem osobistym, to jednak okoliczność ta nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego a to z tego powodu, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt III.12 zapadło jako chronologicznie późniejsze. Sąd Najwyższy nie dysponuje zaś procesowymi możliwościami ingerencji w orzeczenie poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów w wypadkach innych niż wymienione w art. 536 k.p.k.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w zakresie skazania J.

D. za czyn opisany w pkt 51 aktu oskarżenia w ramach ciągu przestępstw, o którym mowa w pkt III rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego bez wydawania orzeczenia następczego, albowiem jest to wystarczające do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia. Nie jest bowiem konieczne umorzenie postępowania co do tego czynu, skoro z uwagi łączność podmiotową wszystkie zarzucane oskarżonej czyny rozpoznane zostały w jednym postępowaniu karnym. Kierując się powyższym, orzeczono jak w wyroku.