Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 212/12 Generato dall'IA

Cassation dismissed for obvious lack of merit regarding civil compensation standards and statutory scope.

Numero d'incarto IV KK 212/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that the lower courts failed to properly assess damages and exceeded statutory limits for compensation. The court rejected these claims, noting that the cassation process does not allow for re-evaluating the free judicial assessment of damages unless there is a clear violation of legal principles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 322 k.p.c.; Art. 7 k.p.k.; Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego: The cassation procedure does not permit interference with the free judicial assessment of damages unless the judgment clearly violates the principles of such assessment, and compensation is limited to direct consequences of the internment decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal free judicial assessment civil compensation standards statutory compensation scope direct consequences of internment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k.
dotyczący obrazy art. 7 k.p.k. zmierza do podważenia dokonanych w postępowaniu ustaleń faktycznych leżących u podstaw określenia wysokości przyznanego odszkodowania i zadośćuczynienia, co leży poza zakresem kontroli kasacyjnej.
Art. 322 k.p.c.
Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 212/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 7 k.p.k
dotyczący obrazy art. 7 k.p.k.
art. 322 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r., II KK 321/06
Zarzut niewłaściwego ustalenia zadośćuczynienia może być jednak, tak w jednym, jak i drugim postępowaniu, skuteczny, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania takiego zadośćuczynienia” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r., II KK 321/06).
wyrok SN z dnia 8 kwietnia 2011 r., II CNP 53/10
wyrok SN z dnia 8 kwietnia 2011 r., II CNP 53/10).
wyrok SA w Katowicach z dnia 30 grudnia 2010 r., II AKa 422/10, KZS 2011/5/120
wyrok SA w Katowicach z 28 maja 2009 r., II AKa 138/09
II KK 321/06
Zarzut niewłaściwego ustalenia zadośćuczynienia może być jednak, tak w jednym, jak i drugim postępowaniu, skuteczny, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania takiego zadośćuczynienia” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r., II KK 321/06).
II CNP 53/10
Supreme Court dismisses appeal regarding civil procedure law article 322 interpretation and evidence rules.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 212/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 października 2012 r., sprawy K. R., o odszkodowanie i zadośćuczynienie za internowanie z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 marca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 31 października 2011 r., p o s t a n o w i ł :

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego wnioskodawcę.

UZASADNIENIE

Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Zarzuty zawarte w kasacji pełnomocnika wnioskodawcy nie zasługują na uwzględnienie. Warto też zauważyć, że kasacja sformułowana jest niedbale, a jej konstrukcja i sposób przedstawienia zarzutów nie ułatwiły Sądowi Najwyższemu rozpoznania niniejszej sprawy.Zacząć trzeba od tego, że pierwszy zarzut kasacji, tj. dotyczący obrazy art. 7 k.p.k. zmierza do podważenia dokonanych w postępowaniu ustaleń faktycznych leżących u podstaw określenia wysokości przyznanego odszkodowania i zadośćuczynienia, co leży poza zakresem kontroli kasacyjnej.

Z kolei zarzuty dotyczące niedostatecznej aktywności dowodowej sądu są chybione – sąd podejmował w sprawie inicjatywę dowodową, nie można było jednakże oczekiwać, że wyręczy w tym względzie wnioskodawcę, na którym spoczywał ciężar dowodu co do wysokości poniesionych szkód i rozmiaru krzywd. Zarzut naruszenia standardów kontroli instancyjnej przez sąd odwoławczy również nie może być uznany za zasadny. Uzasadnienie wyroku II instancji, choć lakoniczne, odnosi się do treści zarzutów i przekonuje, że ustalenie wysokości odszkodowania nastąpiło z zachowaniem reguł prawa cywilnego.

Nieprawdą jest też powołane w kasacji rzekome ograniczenie zakresu wyrokowania wynikające z poprzedniego brzmienia przepisów ustawy uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Takiego ograniczenia żądania we wniosku nie było, a postępowanie w tej sprawie wznowione było właśnie skutkiem wyroku TK, stwierdzającego niekonstytucyjność norm wprowadzających takie ograniczenia. Co więcej, sąd orzekający wyszedł poza granice tej kwoty, nie można zatem sensownie mówić o naruszeniu prawa w tym względzie.

Jako oczywiście bezzasadny trzeba ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego, sprowadzający się do podważenia podstaw ustalenia wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia. W tym względzie Sąd Najwyższy pragnie powołać się na utrwalone w sprawie orzecznictwo, zgodnie z którym „w ramach kontroli kasacyjnej (tak samo zresztą jak apelacyjnej) nie jest możliwe wkraczanie w sferę swobodnego uznania sędziowskiego. Zarzut niewłaściwego ustalenia zadośćuczynienia może być jednak, tak w jednym, jak i drugim postępowaniu, skuteczny, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania takiego zadośćuczynienia” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r., II KK 321/06).

W ocenie Sądu Najwyższego o takim rażącym pogwałceniem zasad ustalania odszkodowania czy zadośćuczynienia nie może być w sprawie mowy. Nie można też czynić skutecznego zarzutu z niezastosowania przez sąd norm art. 322 k.p.c., który to przepis daje jedynie możliwość, a nie obowiązek uznania pewnych okoliczności za udowodnione, ponieważ przepis ten nie ma charakteru nakazu, a jego niezastosowanie nie może być traktowane jako naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku (zob. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 2011 r., II CNP 53/10).

Jeśli chodzi o zarzuty kasacji odnoszące się do odszkodowania za skutki i dalszy ciąg represji po opuszczeniu ośrodka dla internowanych, trzeba zauważyć, że brzmienie wspomnianej ustawy nie pozostawia w tej kwestii wątpliwości – możliwe jest zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wykonania decyzji o internowaniu. W ocenie Sądu Najwyższego nie jest możliwe uwzględnianie wszelkich, także odległych bądź pośrednich skutków internowania dla stanu majątkowego osoby internowanej.

W orzecznictwie sformułowano trafny pogląd, że „straty, jakie zdaniem wnioskodawcy poniósł on, przygotowując się do wyjazdu z Polski, nie są szkodą mającą bezpośredni związek z faktem internowania i jako takie nie mogą być zrekompensowane w trybie przewidzianym ustawą z dnia 23 lutego 1991 r.” (wyrok SA w Katowicach z dnia 30 grudnia 2010 r., II AKa 422/10, KZS 2011/5/120). „Treść art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, nie pozostawia wątpliwości, że w aktualnym stanie prawnym odszkodowanie i zadośćuczynienie na podstawie tego przepisu przysługuje wyłącznie za wykonanie orzeczenia, którego nieważność stwierdzono w trybie tejże ustawy, lub za wykonanie decyzji o internowaniu.

Poza odpowiedzialnością odszkodowawczą Skarbu Państwa w tym trybie pozostają natomiast inne przejawy represji za działalność związaną z walką o niepodległy byt Państwa Polskiego, takie jak zwolnienie z pracy, czy zmuszenie przez pracodawcę do przejścia na gorzej płatne stanowisko” (wyrok SA w Katowicach z 28 maja 2009 r., II AKa 138/09, LEX nr 553857). Niezasadna jest zatem argumentacja kasacji domagająca się uwzględnienia szkód i krzywd wynikających z faktu wyjazdu na emigrację, bo choć niewątpliwie miało to związek z działalnością opozycyjną wnioskodawcy, to nie było bezpośrednią konsekwencją internowania.

W końcu trzeba stwierdzić, że niezrozumiały jest zarzut nieuwzględnienia przy ustalaniu odszkodowania czy zadośćuczynienia zmiany siły nabywczej pieniądza, jaka nastąpiła od czasu internowania. Wszak sądy orzekające w tej sprawie dokonywały ustalenia tych kwot wg kryteriów aktualnych na czas wyrokowania, tj. parytetu wynagrodzenia wnioskodawcy do przeciętnego wynagrodzenia w czasie powstania szkody i obecnie.Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.