Supreme Court quashes lower court's combined sentence for exceeding statutory maximum limits under Polish Criminal Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the Regional Court's judgment regarding the combined sentence imposed on the defendant. The lower court erroneously sentenced the defendant to two years of restricted freedom, exceeding the statutory maximum allowed for combining four individual sentences totaling 20 months. The court ruled that the Regional Court violated Article 86 of the Criminal Code by issuing a sentence beyond the legal sum of the individual penalties, necessitating a remand for a corrected decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 86 § 1 k.k.; The combined sentence must not exceed the sum of individual sentences, and exceeding this limit constitutes a flagrant violation of law requiring the quashing of the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 21/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Przemysław KalinowskiSSN Andrzej RyńskiProtokolant Małgorzata Gierczak w sprawie A. B. skazanego z art. 207 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 6 lutego 2019 r. kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości–Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego w T.z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II K […], uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej ograniczenia wolności (pkt V wyroku) i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II K […], A. B. został skazany za przestępstwo określone:- w art. 207 § 1 k.k. na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym;- w art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym;- w art. 190 § 1 k.k. na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym;- w art. 217 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym.Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 i 3 k.k. w miejsce ww. kar jednostkowych Sąd Rejonowy wymierzył skazanemu karę łączną w wymiarze 2 lat ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym.Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 27 kwietnia 2018 r.Od tego orzeczenia kasację na korzyść skazanego, w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej ograniczenia wolności, wniósł Minister Sprawiedliwości–Prokurator Generalny, który podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisu prawa karnego materialnego – art. 86 § 1 k.k., sprowadzającego się do orzeczenia wobec A.
B. kary łącznej 2 lat ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym w sytuacji, gdy sąd objął węzłem kary łącznej cztery kary jednostkowe ograniczenia wolności w wymiarze 8 miesięcy, 6 miesięcy, 3 miesięcy i 3 miesięcy, a tym samym orzekł karę łączną poza granicami określonymi w wyżej wskazanym przepisie, powyżej górnego progu wyznaczonego wymiarem sumy orzeczonych kar jednostkowych.Na podstawie tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.Sad Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak – w wypadku kary ograniczenia wolności – 2 lat.
Wobec wymierzenia skazanemu kar jednostkowych ograniczenia wolności w wymiarze: 8 miesięcy, 6 miesięcy, 3 miesięcy i 3 miesięcy, dopuszczalne było wymierzenie w niniejszej sprawie kary łącznej ograniczenia wolności od 8 miesięcy (wymiar najsurowszej kary jednostkowej) do roku i 8 miesięcy (suma tych kar). Tymczasem Sąd Rejonowy w T. orzekł karę łączną 2 lat ograniczenia wolności, wykraczając poza wysokość sumy kar jednostkowych podlegających łączeniu, czyli ponad górną granicę kary łącznej, wynikającą z dyspozycji art. 86 § 1 k.k. Doszło zatem do oczywistej i rażącej obrazy tego przepisu, która dodatkowo niewątpliwie miała istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Rejonowego w T., co implikuje konieczność jego uchylenia w zakresie rozstrzygnięcia o karze łącznej i przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.Powyższej konstatacji w niczym nie zmienia fakt, że skazany A.
B. złożył na rozprawie, w trybie art. 387 § 1 k.p.k., wniosek o wymierzenie mu kary łącznej ograniczenia wolności w wymiarze 2 lat, a prokurator i pokrzywdzone temu wnioskowi się nie sprzeciwili. Sąd Rejonowy nie powinien był jednak przychylić się do tego wniosku, skoro sprzeczny był on z przepisem prawa materialnego. Skoro jednak tak postąpił, to w sposób oczywisty dopuścił się wskazanej w kasacji oczywistej i rażącej obrazy prawa. Mając przedłożony tego rodzaju wniosek Sąd Rejonowy winien był uzależnić jego ewentualną akceptację od zmiany, która uwzględniałaby obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa materialnego.
Temu obowiązkowi orzekania zgodnie w obowiązującymi przepisami prawa Sąd Rejonowy w T. jednak nie sprostał. Na marginesie wskazać również należy, że o pewnego rodzaju niefrasobliwości tego Sądu świadczy także to, że z treści wyroku nie sposób odczytać, jaka była rzeczywista podstawa prawna wymiaru kary za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., skoro w punkcie drugim wyroku wskazano jedynie przepis art. 288 k.k., a który przecież ma kilka paragrafów.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.