Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 21/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding procedural control of appeal judgment.

Numero d'incarto IV KK 21/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claim of procedural error. The defense argued that the lower court failed to properly assess whether the defendant's assets were seized or threatened, a key element of the crime. The court found the appellate court's reasoning logical and detailed, noting that the assets were indeed threatened, thus validating the conviction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the appellate court's review of the lower court's factual findings and legal characterization is logical, detailed, and supported by the case realities, thereby meeting the standard of reliable appellate control.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal appellate control standard procedural error claim criminal offense elements asset seizure threat

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 440 k.p.k.
z art. 440 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej i utrzymanie w mocy rażąco niesprawiedliwego wyroku wydanego z naruszeniem:1.przepisów prawa materialnego z art.
Art. 300 § 2 k.k.
skazana została za występek z art. 300 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., albowiem opis czynu w wyroku Sądu I instancji pomijał znamiona przestępstwa określone w art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
ani art. 457 § 3 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 21/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 300 § 2 k.k
skazana została za występek z art. 300 § 2 k.k.
art. 433 § 2 k.p.k
Przede wszystkim trzeba zauważyć, że nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.
art. 440 k.p.k
z art. 440 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej i utrzymanie w mocy rażąco niesprawiedliwego wyroku wydanego z naruszeniem:1.przepisów prawa materialnego z art.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., albowiem opis czynu w wyroku Sądu I instancji pomijał znamiona przestępstwa określone w art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 21/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy D. M., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej‎od wyroku Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt II Ka (…)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. ‎z dnia 25 kwietnia 2016 r., sygn. akt II K (…), 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. na podstawie § 11 ust. 7 w zw. z ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) zasądza od skazanej D. M. na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. B. kwotę 720 złotych (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, 3. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazaną D. M..

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 25 kwietnia 2016 r. sygn. II K (…) D. M. skazana została za występek z art. 300 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Od wyroku tego apelację wywiodła obrońca oskarżonej D. M., po rozpoznaniu której, wyrokiem z dnia 9 września 2016 r., sygn. II Ka (...), Sąd Okręgowy w T. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji.Kasację od wyroku Sądu II instancji wywiódł obrońca oskarżonej D. M. i zarzucił temu wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej i utrzymanie w mocy rażąco niesprawiedliwego wyroku wydanego z naruszeniem:1.przepisów prawa materialnego z art. 300 § 2 k.k., poprzez uznanie, że oskarżona D.

M. jest winna dopuszczenia się przestępstwa w tym artykule określonego, podczas gdy w opisie zarzucanego jej czynu brak było wszystkich znamion występku z art. 300 § 2 k.k., tj. znamienia wykazującego, że sprzedane składniki majątkowe oskarżonej były zajęte lub zagrożone zajęciem,2.przepisów postępowania, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., albowiem opis czynu w wyroku Sądu I instancji pomijał znamiona przestępstwa określone w art. 300 § 2 k.k. i w ten sposób nie wskazał, że przedmiot czynności sprawczej jako składnik majątku dłużnika był zajęty lub zagrożony zajęciem.Obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego tym orzeczeniem wyroku Sądu Rejonowego w B. i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Jedyny zarzut zawarty w kasacji, tj. dotyczący nienależytej kontroli odwoławczej nie mógł być skuteczny. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. przez Sąd odwoławczy. Trzeba zauważyć, że kwestia pominięcia w opisie przypisanego skazanej czynu jednego ze znamion przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. została rozważona przez Sąd odwoławczy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Jeśli zaś chodzi o jakość tych rozważań (s. 3-5 uzasadnienia wyroku SO), to trzeba stwierdzić, że ich treściowa zawartość wskazuje na poprawne rozważenie wspomnianego zarzutu. Sąd Odwoławczy trafnie zwrócił uwagę, że przedmiotem postepowania jest odpowiedzialność karna za czyn rozumiany jako jednolite i niepodzielne zdarzenie historyczne. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych nie ma wątpliwości, że składniki majątku skazanej, których dotyczyło jej przestępne zachowanie, było zagrożone zajęciem. Rozważania Sądu odwoławczego są więc poprawne, logiczne, a przy tym szczegółowe i wnikliwe, wsparte argumentacją odwołującą się do realiów sprawy.

W takim stanie rzeczy nie można dopatrywać się naruszenia standardów rzetelnej kontroli odwoławczej określonych w art. 433 § 2 k.p.k. ani art. 457 § 3 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. l.n