Supreme Court dismissed cassation against robbery conviction, upholding appellate court's evidence assessment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against the second-instance court's robbery conviction. The defense argued that the appellate court improperly assessed evidence and failed to apply probationary obligations, but the court found these claims contradicted the record. The court ruled that the appellate court correctly evaluated the victim's testimony and facts, making the cassation groundless.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 523 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.: The appellate court must consider all appeal arguments; cassation complaints challenging factual findings or misapplying substantive law regarding evidence assessment are inadmissible if the lower court properly addressed the appeal grounds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 209/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 kwietnia 2019 r.sprawy P. B.skazanego z art. 280 § 2 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II AKa […],zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt III K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt III K […], Sąd Okręgowy w K. I.uznał oskarżonych P. B., A. G., P. K. i Z. K. za winnych tego, że „w dniu 13 maja 2017 r. w K., działając wspólnie i w porozumieniu, posługując się nożem, grożąc J. S. jego natychmiastowym użyciem, a nadto używając przemocy w postaci szarpania za odzież, popychania i jednokrotnego uderzenia w tył głowy, dokonali na szkodę pokrzywdzonego kradzieży portfela o wartości 20 złotych oraz pieniędzy w kwocie 40 złotych”, tj. przestępstwa w odniesieniu do P. B. i P. K. z art. 280 § 2 k.k., a w odniesieniu do Z.
K. i A. G. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 2 k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzył oskarżonym: P. B. karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, P. K. karę roku pozbawienia wolności, Z. K. karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a A. G. karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;II.na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego P. K. warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata;III.na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył oskarżonemu P. K. karę grzywny w wysokości 350 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych;IV.na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec wszystkich oskarżonych środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego po 10 złotych przez każdego oskarżonego;V.na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. B.
środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa stanowiącego dowód rzeczowy scyzoryka;VI.rozstrzygnął o zaliczeniu na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności i kary grzywny okresów rzeczywistego pozbawienia oskarżonych wolności w sprawie, a także orzekł o kosztach sądowych.Wyrok ten został zaskarżony apelacjami prokuratora i obrońców oskarżonych.Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych w części dotyczącej orzeczenia o karze i na podstawie art. 438 pkt 1 i 4 k.p.k. zarzucił:I.obrazę prawa materialnego, a to art. 72 k.k. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie orzeczenia wobec oskarżonego P. K. co najmniej jednego z obowiązków probacyjnych wskazanych w tym przepisie, przy jednoczesnym braku orzeczenia środka karnego, pomimo wymierzenia mu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, podczas gdy treść art. 72 § 1 k.k. wskazuje, że w opisanej wyżej sytuacji orzeczenie choćby jednego obowiązku probacyjnego jest obligatoryjne,II.rażącą niewspółmierność kar pozbawienia wolności orzeczonych w stosunku do wszystkich oskarżonych polegającą na wymierzeniu kar niewspółmiernie łagodnych z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary art. 60 § 2 k.k.W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku i wymierzenie Z.
K. kary 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, P. B. i A. G. kar po 4 lata pozbawienia wolności, a P. K. kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Obrońca oskarżonego P. B. zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:1)„obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku, a polegającą na naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji - art. 4 k.p.k. – poprzez uwzględnienie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego uwzględniając bezpodstawne powiązanie oskarżonego z pozostałymi oskarżonymi jako działania wspólne i w warunkach porozumienia pomijając okoliczności przeczące tym ustaleniom;- art. 5 § 2 k.p.k.
– poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego istniejących, a niemożliwych do usunięcia, nieusuwalnych wątpliwości w zakresie ustalenia charakteru czynności przypisanych oskarżonemu w związku ze zdarzeniem z dnia 13 maja 2017 r.,- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. – poprzez rażąco dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie uznania zachowania oskarżonego za wyczerpujące znamiona art. 280 § 2 k.k. podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu w związku z brakiem podstaw do przyjęcia, że oskarżony swoim zachowaniem miał dopuścić się rozboju na pokrzywdzonym J.
S.”;2) ponadto skarżący zarzucił „błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, podczas gdy nie znajduje to żadnego oparcia w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym, a w szczególności błędne przyjęcie, że oskarżony dopuścił się objętego aktem oskarżenia czynu poprzez dokonanie rozboju na pokrzywdzonym i użycie niebezpiecznego narzędzia”.Odwołując się do powyższych zarzutów skarżący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Obrońcy pozostałych oskarżonych zaskarżyli wyrok w całości zarzucając obrazę prawa procesowego, błąd w ustaleniach faktycznych i rażącą niewspółmierność kary.Po rozpoznaniu wniesionych środków odwoławczych Sąd Apelacyjny w […], wyrokiem z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II AKa […]:I.zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że:1.na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k. nałożył na oskarżonego P. K. obowiązek powstrzymywania się od nadużywania alkoholu,2.w ustępie IV i V wyroku wyeliminował sformułowanie „środek karny w postaci” , słowo „obowiązku” zastąpił słowem „obowiązek”, zaś słowo „przepadku” słowem „przepadek”,II.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;III.rozstrzygnął o kosztach sądowych.Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony w całości kasacją skazanego P. B..
Skarżący zarzucił „rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., polegające na arbitralnym oraz bezkrytycznym zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy niewątpliwie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego poczynionej przez Sąd I instancji i przez to brak należytej kontroli odwoławczej zastosowania art. 7 k.p.k. w toku przeprowadzonego postępowania, przy jednoczesnym ogólnikowym powoływaniu się na poprawność orzeczenia Sadu a quo, co stanowiło błędną ocenę dowodu z zeznań świadka J. S. wybiórczo ocenionego w sprawie, dokonanej w sposób dowolny, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i w oderwaniu od wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego zasad, jakoby jego zeznania miały być uznane za w pełni prawdziwe, podczas gdy informacje przekazane przez tego świadka przedstawiającego opis przebiegu zdarzenia z dnia 13 maja 2017 r. są w znacznym stopniu wątpliwe świadcząc o znikomej wartości dowodowej, a które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy” – co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przypisaniu skazanemu odpowiedzialności za dokonanie rozboju.W konsekwencji tego zarzutu obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w […] do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie należy przypomnieć, że kasacja może być wniesiona, co do zasady, od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, kończącego postępowanie ( art. 519 k.p.k.).
Podstawą zarzutów kasacyjnych mogą być wyłącznie przesłanki z art. 439 § 1 k.p.k. lub inne rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (art. 523 k.p.k.). Oznacza to, że przedmiotem kasacji może być obraza prawa, do której doszło w toku postępowania odwoławczego. Nadto, zgodnie z art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. Poczynienie powyższych uwag było konieczne, ponieważ w sprawie nie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy poza granicami zaskarżenia i podniesionym zarzutem, zarzut kasacyjny w istocie dotyczy orzeczenia Sądu pierwszej instancji, a nadto – w rzeczywistości kwestionuje on ustalenia faktyczne, a nie prawidłowość procedowania Sądu Apelacyjnego.W świetle art. 433 § 2 k.p.k. podstawowym obowiązkiem sądu odwoławczego jest rozważenie wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym.
Jak wynika z podniesionego zarzutu kasacyjnego, skarżący wcale nie utrzymuje, że Sąd Apelacyjny nie wywiązał się z tego zadania. Uchybienie Sądu odwoławczego miało bowiem polegać na tym, że Sąd ten zaakceptował nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, poczynioną przez Sąd pierwszej instancji, a przez to nienależycie skontrolował zastosowanie art. 7 k.p.k. Wynika więc z tego, że Sąd Apelacyjny wprawdzie dokonał kontroli zaskarżonego orzeczenia pod kątem prawidłowości oceny dowodów, stosownie do art. 7 k.p.k., lecz kontrola ta była nienależyta.
Stanowisko to nie uzasadnia postawienia zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., a ponadto w jaskrawy sposób rozmija się z rzeczywistością. Lektura treści uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku wskazuje, że Sąd odwoławczy rozpoznał wszystkie zarzuty apelacyjne i w obszernych, zawartych w sześciu punktach wywodach, trafnie swoje rozstrzygnięcie umotywował. Z zestawienia podniesionego w apelacji zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. z uzasadnieniem środka odwoławczego wynika, że skarżący upatruje naruszenia prawa w sprzecznej z art. 7 k.p.k. ocenie wyjaśnień skazanego.
Tymczasem w kasacji zarzucono, że uchybienie Sądu odwoławczego miało polegać na sprzecznej z logiką, doświadczeniem życiowym i wiedzą oceną zeznań pokrzywdzonego J. S.. Pomijając fakt, że Sąd Apelacyjny odniósł się do dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny kluczowych w sprawie dowodów, zauważyć trzeba, że apelacja nie zawierała zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. w kontekście oceny zeznań pokrzywdzonego. Również w uzasadnieniu apelacji nie podniesiono żadnych argumentów wskazujących na to, że procesowe relacje pokrzywdzonego ocenione zostały z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów.
W opisanej sytuacji Sąd odwoławczy nie miał obowiązku szczegółowego odnoszenia się do prawidłowości oceny tego dowodu, a skarżący nie zarzucił, że obowiązkiem tego Sądu było rozpoznanie sprawy poza granicami zaskarżenia i podniesionymi zarzutami, choćby w kontekście art. 440 k.p.k. Argumenty zawarte w uzasadnieniu kasacji nie przystają w rzeczywistości do podniesionego zarzutu obrazy prawa. Nie do końca jasne wywody skarżącego związane z wolą towarzyszącą działaniu skazanego, czy zamiarem popełnienia przez niego przestępstwa rozboju, nie mają nic wspólnego z zarzutem obrazy prawa, a wprost kwestionują ustalenia faktyczne, co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 523 k.p.k.
Na koniec dodać można, że w tej nieskomplikowanej sprawie okoliczności strony podmiotowej przypisanego skazanemu typu czynu zabronionego nie mogą nasuwać żadnych wątpliwości, jeśli zważyć, że z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że skazany przystawił pokrzywdzonemu nóż do brzucha, wulgarnie zagroził jego użyciem, a następnie domagał się wydania pieniędzy krzycząc „kasa”, zaś w dalszej fazie zajścia współskazany Z. K. zabrał pokrzywdzonemu portfel m.in. z pieniędzmi.Kierując się powyższym orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.