Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 209/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding procedural review and substantive sentencing law application.

Numero d'incarto IV KK 209/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The defense argued for procedural errors in the appellate review and a violation of the principle of the more lenient law regarding suspended sentences. The court held that the appellate court adequately addressed the arguments by referencing the first-instance reasoning and that the stricter post-2015 law correctly precluded the suspended sentence due to lack of material prerequisites.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 4 § 1 k.k.; Art. 69 § 1 k.k. The appellate court is not required to address every argument individually if it adequately considers the appeal's merit and references the first-instance reasoning; the principle of the more lenient law applies based on the law in force at the time of the act, but material prerequisites for a suspended sentence must exist under the current law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal appellate review standards principle of more lenient law suspended sentence prerequisites procedural error argument

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli odwoławczej wyroku Sądu Rejonowego w C.
Art. 4 § 1 k.k.
Biorąc pod uwagę rodzaj zarzutów apelacyjnych, w adekwatnym zakresie sam je omówił i odesłał ponadto do rozważań Sądu I instancji, które podzielił.Co do zarzutu naruszenia art. 4 § 1 k.k. wskazać należy, że w sposób wyczerpujący to zagadnienia omówił Sąd I instancji na s.
Art. 69 § 1 k.k.
jest ustawą względniejszą w przypadku skazanego albowiem art. 69 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym po 1 lipca 2015 r.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 209/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 czerwca 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 279 § 1 k.k
został uznany winnym ciągu przestępstw składającego się z czynów z art. 279 § 1 k.k.
art. 64 § 2 k.k
art. 13 § 1 k.k
art. 433 § 2 k.p.k
art. 457 § 3 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 381/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853; z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046).
III KK 120/07
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853; z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046).
II KK 238/05
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853; z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 209/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 czerwca 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy S. A.‎skazanego z art. 279 § 1 kk i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt VII Ka […],‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 13 lipca 2015 r., sygn. akt II K […], p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) zasądzić od skazanego koszty sądowe postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 13 lipca 2015 r. (sygn. akt II K […]) S. A. został uznany winnym ciągu przestępstw składającego się z czynów z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i wymierzono mu karę jednego roku i jednego miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 10 zł każda. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 listopada 2015 r. (sygn. akt VII Ka […]).Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu:„1.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli odwoławczej wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 13 lipca 2015 r., sygn. akt II K […], poprzez nienależyte i pobieżne rozważenie oraz ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego oraz wspierającej je argumentacji w następstwie czego doszło do utrzymania w mocy niezasadnego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze; 2.rażącą obrazę prawa materialnego tj. art. 4 § 1 kk poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie ustawą względniejszą w rozumieniu tego przepisu jest ustawa w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 lipca 2015 r., podczas gdy ocena elementów składających się na konkretny wymiar kary wskazuje, iż to ustawa w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu tj. sprzed 1 lipca 2015 r. jest ustawą względniejszą w przypadku skazanego albowiem art. 69 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym po 1 lipca 2015 r. zawęża zakres zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności tj. z jego brzmienia wynika, że instytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary może być stosowana wyłącznie do kary orzeczonej w wymiarze do roku i nie może być stosowana wobec oskarżonego skazanego w dacie popełnienia czynu na karę pozbawienia wolności, podczas gdy przepis ten w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. takich ograniczeń nie przewidywał i umożliwiał zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia również wobec sprawców skazanych na karę do 2 lat pozbawienia wolności uprzednio skazanych w oparciu o szczególne okoliczności, o których mowa art. 69 § 3 kk obowiązującym przed 1 lipca 2015 r.”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Wskazuje się w orzecznictwie, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, w realizacji jego obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k., uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym i w zależności od meritum sprawy może przybrać formę bardziej lub mniej rozbudowanego wywodu.

Oznacza to, że nie zawsze sąd odwoławczy zobowiązany jest do odniesienia się indywidualnie do każdego sformułowanego w środku odwoławczym zarzutu, lecz w zakresie, w jakim podziela argumenty sądu I instancji, może do nich po prostu odesłać. Naturalnie uzasadniając, dlaczego jest to w realiach danej sprawy wystarczające (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853; z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046).

Tak też uczynił w niniejszej sprawie Sąd odwoławczy. Biorąc pod uwagę rodzaj zarzutów apelacyjnych, w adekwatnym zakresie sam je omówił i odesłał ponadto do rozważań Sądu I instancji, które podzielił.Co do zarzutu naruszenia art. 4 § 1 k.k. wskazać należy, że w sposób wyczerpujący to zagadnienia omówił Sąd I instancji na s. 11-12 uzasadnienia wyroku i to stanowisko (zaakceptowane przez Sąd odwoławczy) podziela także Sąd Najwyższy. Jeżeli nie istniały bowiem materialne przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, to nie ma znaczenia w realiach konkretnej sprawy, że formalne warunki dla zawieszenia wykonania kary były bardziej preferencyjne na gruncie ustawodawstwa sprzed 1 lipca 2015 r.

Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji. l.n