Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 207/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal verdict for failure to specify which of two identical acts was convicted.

Numero d'incarto IV KK 207/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's criminal verdict for failing to specify which of two identical acts the defendant committed. The Prosecutor General argued this violated procedural law by rendering the judgment unreadable and unenforceable. The Court agreed, ruling that the lower court must clarify which specific act the conviction addresses before sentencing.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.: A criminal verdict must precisely define the specific act assigned to the accused; failure to do so when multiple acts are charged renders the judgment unreadable and unenforceable.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal procedure law verdict structure specific act assignment readability requirement procedural violation quashing verdict retrial mandate violazioni delle norme procedurali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz kwalifikację prawną (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.).
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k., prawidłowo wskazane i opisane w pkt.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k
dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz kwalifikację prawną (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.).
art. 413 k.p.k
W treści art. 413 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 207/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk (przewodniczący)‎SSN Antoni Bojańczyk‎SSN Marek Siwek (sprawozdawca) w sprawie D. S. skazanego z art. 209 § 1 a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. na posiedzeniu w dniu 5 października 2021 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt III K (…) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

D. S. został oskarżony o popełnienie dwóch czynów nie wyczerpujących znamiona z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z 14 lipca 2020 r., sygn. akt III K (…) uznał tego oskarżonego „za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.” i za ten czyn wymierzył mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1). Orzeczeniem tym rozstrzygnięto jednocześnie o kosztach sądowych (pkt 2 ).Wyrok Sadu I instancji nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się 22 lipca 2020 r. (k. 167).Kasację od tego orzeczenia, na niekorzyść D.S., złożył Prokurator Generalny, który zaskarżając go w całości zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegające na zaniechaniu dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. poprzez brak wskazania, który z dwóch zarzucanych oskarżonemu czynów o tożsamej kwalifikacji prawnej z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. został mu przypisany, co stanowi naruszenie wewnętrznej konstrukcji wyroku skazującego i czyni zapadłe orzeczenie nieczytelnym oraz niemożliwym do wykonania.Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest oczywiście zasadna.Zgodzić należy się z jej autorem, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącej obrazy przepisu prawa procesowego wskazanego w petitum kasacji. W treści art. 413 k.p.k. zawarto bowiem wszystkie niezbędne elementy wyroku, zaś w jego § 2 kwalifikatory wyroku skazującego. Nie ma zatem wątpliwości, że wyrok skazujący powinien w sentencji zawierać, m.in. dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz kwalifikację prawną (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.).

Oczywiste jest, że w sytuacji, kiedy oskarżonemu zarzucono popełnienie większej ilości czynów, wymóg określenia każdego z czynów przypisanych (o ile względem liczby czynów przypisanych wobec zarzucanych sąd nie dokona zmian) odnosi się do takiej liczby czynów, jaka wynika z postawionych w akcie oskarżenia zarzutów.Analiza zaskarżonego kasacją wyroku prowadzi natomiast do wniosku, że orzeczenie to nie spełnia powołanego wyżej wymogu. Sąd Rejonowy w R. rozstrzygając bowiem o odpowiedzialności karanej D. S. za dwa zarzucone mu występki z art. 209 § 1 a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., prawidłowo wskazane i opisane w pkt.

I i II komparycji wyroku – wbrew regułom wynikającym z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. – uznał oskarżonego za winnego popełnienia jednego czynu z art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i wymierzył mu za ten czyn jedną karę, nie precyzując tym zarazem, do którego z dwóch zarzucanych D. S. czynów rozstrzygnięcie to odnosi się. Nie ma zatem wątpliwości, że omawiane rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w sposób oczywisty i rażący narusza ustawową konstrukcję wyroku skazującego, jest przez to nieczytelne, skoro nie wynika z niego, do którego z czynów zarzucanych odnosi się skazanie, a w konsekwencji uniemożliwia jego prawidłowe wykonanie – nie wiadomo bowiem, z jakim przestępstwem należy wiązać orzeczoną wobec skazanego karę.

Powyższe uchybienie uniemożliwia nadto ocenę, co do którego z zarzucanych oskarżonemu czynów Sąd Rejonowy w ogóle rozstrzygnął, a co do którego nie. Wskazane uchybienie miało niewątpliwie rażący i istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, zatem musiało skutkować jego uchyleniem w postępowaniu kasacyjnym i skierowaniem sprawy do jej ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w R.. Sąd ten rozpoznając sprawę ponownie rozstrzygnie ją, unikając wskazanego wyżej uchybienia.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.