Criminal appeal dismissed as obviously unfounded; court rejected civil procedure arguments in criminal compensation case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded and ordered the appellant to bear the costs. The appellant incorrectly applied civil procedure rules to a criminal compensation case, arguing about evidentiary errors and judicial discretion regarding damages. The court held that criminal procedure statutes exclusively govern the appeal, and no clear violation of compensation principles was found.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 118 k.p.k.; Art. 452 k.p.k.: In criminal proceedings, the appellate court's review is strictly bound by criminal procedure law; civil procedural rules regarding evidence do not apply, and cassation cannot challenge the free evaluation of facts unless there is a clear violation of legal principles.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 206/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 października 2012 r., sprawy A. K., o odszkodowanie i zadośćuczynienie za internowanie z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego z dnia 5 grudnia 2011 r., p o s t a n o w i ł :
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego wnioskodawcę.
UZASADNIENIE
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Zarzuty zawarte w kasacji pełnomocnika wnioskodawcy nie zasługują na uwzględnienie. Warto też zauważyć, że autor kasacji zdaje się nie dostrzegać pierwszoplanowej roli przepisów k.p.k. w niniejszym postępowaniu kasacyjnym i konstruuje kasację wg kanonów postępowania cywilnego. W efekcie jej rozpoznanie stało się możliwe wyłącznie dzięki dobrodziejstwu art. 118 k.p.k.Za zarzuty kasacyjne uznać można jedynie treść pkt 3 kasacji, w których autor zarzuca, po pierwsze, nienależytą kontrolę instancyjną sądu odwoławczego.
Tak rozumiany zarzut jest w ocenie Sądu Najwyższego nietrafny – sąd odwoławczy odniósł się w wszystkich zarzutów zawartych w apelacji, wskazując powody, dla których zwiększono kwotę zadośćuczynienia i nie uznano za zasadne podwyższenie kwoty odszkodowania. Warto też zauważyć, że rozważania sądu I instancji są w tej materii bardzo jasne i szczegółowe. Nieporozumieniem jest drugi podniesiony w kasacji zarzut, pominięcia zgłoszonych w postępowaniu odwoławczym dowodów, czyli rzekomego naruszenia art. 381 i 382 k.p.c. Naruszenie tych przepisów było niemożliwe z uwagi na fakt, że nie miały one zastosowania w postępowaniu zakończonym zaskarżonym wyrokiem sądu odwoławczego.
Przepis art. 452 k.p.k. stanowi całościową regulację dotyczącą przeprowadzania dowodów co do istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym, nie pozostawiając miejsca na odpowiednie stosowanie przepisów k.p.c. Niezależnie od tego trzeba zauważyć, że w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy nie zawarto wniosków dowodowych, a i z protokołu rozprawy apelacyjnej nie wynika by w jej toku pojawiły się takowe. Zarzutu tego Sąd Najwyższy nie może więc uwzględnić. W końcu zauważyć należy, że treść kasacji, jakkolwiek niejasna i zawikłana, nie pozostawia wątpliwości, że powodem jej wniesienia było niezadowolenie z przyznanej kwoty odszkodowania i zadośćuczynienia.
W tym miejscu Sąd Najwyższy pragnie przypomnieć utrwalony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym „w ramach kontroli kasacyjnej (tak samo zresztą jak apelacyjnej) nie jest możliwe wkraczanie w sferę swobodnego uznania sędziowskiego. Zarzut niewłaściwego ustalenia zadośćuczynienia może być jednak, tak w jednym, jak i drugim postępowaniu, skuteczny, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania takiego zadośćuczynienia” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r., II KK 321/06). W ocenie Sądu Najwyższego o takim rażącym pogwałceniem zasad ustalania odszkodowania czy zadośćuczynienia nie może być w sprawie mowy.Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.