Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 201/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses civil compensation appeal for wrongful detention as obviously groundless under criminal procedure law.

Numero d'incarto IV KK 201/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The appellant argued for higher damages based on material law violations and procedural errors regarding evidence assessment. The court rejected these claims because the appellate court had already approved the first-instance reasoning and the amount awarded falls within judicial discretion.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 438 pkt 3 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless if the appellate court fully approved the first-instance judgment and reasoning, and if the appellant attempts to challenge the judicial discretion regarding the amount of compensation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless judicial discretion damages wrongful detention compensation appellate court approval

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 201/17 POSTANOWIENIE Dnia 22 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron ( art. 535 § 3 k.p.k. ) po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017r., sprawy P.
Art. 526 § 2 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawodawca świadomie wprowadził przepis art. 526 § 2 k.p.k., tzw.
Art. 438 pkt 3 k.p.k.
Art. 445 § 2 k.c.
art. 445 § 1 i § 2 k.c.
Art. 4 k.p.k.
558 k.p.k., wskazując na niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię przepisów prawa i przyjęcie, że orzeczone zadośćuczynienie jest adekwatne do doznanych przez wnioskodawcę krzywd związanych z tymczasowym aresztowaniem; rażące naruszenie art. 4 k.p.k. i art.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art.
Art. 410 k.p.k.
art. 410 k.p.k. poprzez zaniechanie oparcia orzeczenia na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w niniejszej sprawie, a mającego wpływ na wysokość dochodzonego zadośćuczynienia; rażące naruszenie przepisów art.
Art. 424 k.p.k.
Nadmienić jedynie trzeba, że Sąd odwoławczy zaakceptował procedowanie Sądu Okręgowego jako zgodne z zasadami prawa wyrażonymi w przepisach wskazanych przez skarżącego, zaś uzasadnienie Sądu I instancji ocenił jako syntetyczne, ale odpowiadające wymogom z art. 424 k.p.k.
Art. 519 k.p.k.
410 k.p.k., odnoszące się do oceny materiału dowodowego, uznać należy za skierowane przeciwko procedowaniu Sądu I instancji i za nie mające charakteru kasacyjnego, a tym samym niedozwolone ze względu na treść art. 519 k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył wnioskodawcę (art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 201/17 POSTANOWIENIE Dnia 22 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron ( art. 535 § 3 k.p.k. ) po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017r., sprawy P. K. o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 września 2016r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 lutego 2016r., sygn. akt XVI Ko (…), p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć wnioskodawcę kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 1 września 2016 r., po rozpatrzeniu apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 lutego 2016 r., którym na rzecz wnioskodawcy P. K. zasądzono od Skarbu Państwa kwotę 6.500 zł (sześć tysięcy pięćset) zadośćuczynienia z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania.W kasacji od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik P. K. zarzucił Sądowi odwoławczemu: rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 445 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 552 § 1 i § 4 k.p.k. i art. 558 k.p.k., wskazując na niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię przepisów prawa i przyjęcie, że orzeczone zadośćuczynienie jest adekwatne do doznanych przez wnioskodawcę krzywd związanych z tymczasowym aresztowaniem; rażące naruszenie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i pominięcie przesłanek świadczących o zasadności roszczenia wnioskodawcy, a także przeprowadzenie wnioskowania sprzecznego z wiedzą i doświadczeniem życiowym w wyżej wymienionym zakresie; rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, tj. art. 410 k.p.k. poprzez zaniechanie oparcia orzeczenia na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w niniejszej sprawie, a mającego wpływ na wysokość dochodzonego zadośćuczynienia; rażące naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nie rozważeniu i nie odniesieniu się do wszystkich zarzutów apelacji.

Przy tak sformułowanych zarzutach pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji. W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. wniósł o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadną i jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawodawca świadomie wprowadził przepis art. 526 § 2 k.p.k., tzw. przymus adwokacko - radcowski przy sporządzaniu kasacji, w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu skarg kasacyjnych i ich merytorycznej poprawności.

Niestety, nie w pełni realizuje te postulaty kasacja wniesiona przez pełnomocnika P. K. Z analizy kasacji wynika, iż skarga przede wszystkim stanowi powielenie apelacji, podczas gdy do wszystkich zarzutów zwykłego środka odwoławczego, stosownie do art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., odniósł się wyczerpująco Sąd Apelacyjny. Ponadto skarżący, podważając ocenę materiału dowodowego w sprawie, w rzeczywistości prowadził polemikę z orzeczeniem Sądu I instancji, co czyni skargę niezgodną z art. 519 k.p.k., zaś fakt, że omawiana kasacja skierowana była tylko i wyłącznie na zakwestionowanie wysokości kwoty zadośćuczynienia zasądzonej na rzecz wnioskodawcy przez Sąd Okręgowy, w sytuacji gdy Sąd odwoławczy zaaprobował zarówno orzeczone zadośćuczynienie, jak i argumentację Sądu I instancji, prowadzi Sąd Najwyższy do wniosku, że pod pozorem zarzutów kasacyjnych podniesiono, niedozwolony na tym etapie postępowania zarzut, o którym mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k.

Odnosząc się do przewodniej myśli skarżącego, usiłującego podważyć wysokość zasądzonej kwoty, należy wskazać autorowi kasacji, że w świetle utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego, jest to zabieg bezskuteczny z tego względu, że orzekanie o wysokości zadośćuczynienia należy do sfery uznania sędziowskiego i brak jest podstaw prawnych do polemiki z Sądem w tym zakresie. Odnośnie poszczególnych zarzutów wskazać należy, że rażące naruszenie prawa materialnego było już przedmiotem rozważań i kontroli Sądu Apelacyjnego.

Sąd II instancji w sposób nie budzący najmniejszych zastrzeżeń rozpoznał i omówił ten zarzut podniesiony w apelacji. W sposób przekonywający wyjaśnił, że wysokość zadośćuczynienia została wymierzona prawidłowo, w ramach uznania sędziowskiego, z zachowaniem zarazem wytycznych wynikających z art. 445 § 2 k.c., do których zalicza się czas trwania niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania oraz stopień uciążliwości, z jakim wiązało się stosowanie najsurowszego ze środków zapobiegawczych, a także biorąc pod uwagę wszystkie wskazane w kasacji (a wcześniej w apelacji) elementy, takie jak izolacja, ukrócenie przyznanych osadzonemu praw, utrudniony kontakt z najbliższymi.

Stwierdzenie pełnomocnika wnioskodawcy, że Sąd sprowadził krzywdę P.K. wynikającą z niewątpliwe niesłusznego aresztowania do określenia ,,dyskomfortu” jest co najmniej nieobiektywne, skoro przeczą temu pisemne motywy orzeczenia zarówno Sądu odwoławczego, jak i utrzymanego tym wyrokiem w mocy rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego.Sformułowane w dalszej części kasacji zarzuty rażącego naruszenia art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., odnoszące się do oceny materiału dowodowego, uznać należy za skierowane przeciwko procedowaniu Sądu I instancji i za nie mające charakteru kasacyjnego, a tym samym niedozwolone ze względu na treść art. 519 k.p.k.

Wynika to z tego, że Sąd Apelacyjny w pełni zaaprobował ustalenia Sądu Okręgowego i nie przeprowadzał w ramach kontroli apelacyjnej materiału dowodowego ani nie czynił odmiennych ustaleń faktycznych niż Sąd I instancji. Nadmienić jedynie trzeba, że Sąd odwoławczy zaakceptował procedowanie Sądu Okręgowego jako zgodne z zasadami prawa wyrażonymi w przepisach wskazanych przez skarżącego, zaś uzasadnienie Sądu I instancji ocenił jako syntetyczne, ale odpowiadające wymogom z art. 424 k.p.k. W tym zakresie Sąd Najwyższy w całej rozciągłości podziela stanowisko zaprezentowane w prokuratorskiej odpowiedzi na kasację, nie dostrzegając konieczności ponownego przytaczania wyłożonej w tym dokumencie procesowym argumentacji.

Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył wnioskodawcę (art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637 a k.p.k.).