Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 201/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded for attempting to retry first-instance factual findings under criminal procedure law.

Numero d'incarto IV KK 201/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the subsidiary prosecutor to bear the costs. The prosecutor argued that the lower court incorrectly interpreted criminal statutes regarding document forgery and opinion presentation, effectively retrying factual findings already settled by the first-instance court. The court ruled that such arguments constitute an impermissible attempt to conduct a second appeal review, which is prohibited by the Criminal Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k. in zw. z art. 518 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if it attempts to challenge factual findings of the first-instance court, as this constitutes an impermissible retry of the appeal stage.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal factual findings subsidiary prosecutor criminal procedure code obviously unfounded document forgery legal interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 536 k.p.k.
Jest więc – zgodnie z art. 536 k.p.k. – co do zasady związany zarzutami kasacji i tylko je ma obowiązek rozważyć.Wszystkie te względy zadecydowały o uznaniu oczywistej bezzasadności kasacji pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego.
Art. 535 § 3 k.p.k.
To pozwoliło rozpoznać ją w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art.
Art. 636 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k.Z tych to względów orzeczono jak wyżej.
art. 270 § 1 k.k
K., występującego w roli oskarżyciela subsydiarnego, przestępstw: z art. 270 § 1 k.k.
art. 233 § 4 k.k
oraz z art. 233 § 4 k.k.Wyrok ten zaskarżył oskarżyciel subsydiarny podnosząc w apelacji zarzuty: błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia art.
art. 170 k.p.k
233 § 4 k.k.Wyrok ten zaskarżył oskarżyciel subsydiarny podnosząc w apelacji zarzuty: błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia art. 170 k.p.k.Apelację tę rozpoznał Sąd Okręgowy w dniu 24 lutego 2012 r.
art. 270 § 4 k.k
270 § 1 k.k., poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu że skserowanie dwóch różnych dokumentów po nałożeniu na siebie w celu powstania jednego dokumentu zmienionej treści nie wykazuje znamion przestępstwa fałszowania dokumentów i art. 270 § 4 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 201/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 października 2012 r.,‎sprawy: S. W. - uniewinnionego od popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk i art. 233 § 4 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego A. K.‎od wyroku Sądu Okręgowego ‎z dnia 24 lutego 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego ‎z dnia 6 grudnia 2011 r., p o s t a n o w i ł:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć oskarżyciela subsydiarnego A. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy uniewinnił S. W. od zarzucanych mu przez A. K., występującego w roli oskarżyciela subsydiarnego, przestępstw: z art. 270 § 1 k.k. oraz z art. 233 § 4 k.k.Wyrok ten zaskarżył oskarżyciel subsydiarny podnosząc w apelacji zarzuty: błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia art. 170 k.p.k.Apelację tę rozpoznał Sąd Okręgowy w dniu 24 lutego 2012 r.

Wydanym w tym dniu wyrokiem uznał ją za oczywiście bezzasadną i zaskarżony nią wyrok utrzymał w mocy.Ten wyrok sądu odwoławczego zaskarżył pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego.W kasacji podniósł zarzuty:1)rażącego naruszenia prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 270 § 1 k.k., poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu że skserowanie dwóch różnych dokumentów po nałożeniu na siebie w celu powstania jednego dokumentu zmienionej treści nie wykazuje znamion przestępstwa fałszowania dokumentów i art. 270 § 4 k.k. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że sporządzenie opinii w oparciu o stworzone dokumenty nie wyczerpuje znamion przestępstwa przedstawienia fizycznej opinii;2)rażącego naruszenia prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:-art. 170 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych oskarżyciela subsydiarnego;-art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny dowodów z wyjaśnień oskarżonego S.W. wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisiei wniósł o:uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego w mocy wyroku Sądu Rejonowego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd I instancji:Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Podniesione w niej zarzuty żadną miarą nie czynią zadość, stawianym przez ustawę procesową, wymogom skutecznych zarzutów kasacyjnych.Zgodnie bowiem z treścią art. 519 k.p.k. przedmiotem zaskarżenia kasacją stron jest tylko wyrok prawomocny sądu odwoławczego kończący postępowanie w sprawie.

Stąd też zarzuty przedstawione w kasacji muszą odnosić się do tego wyroku. Można w kasacji także wytykać uchybienia wyroku sądu I instancji, ale wówczas należy, poprzez powołanie naruszonych przez sąd odwoławczy przepisów i stosowną argumentację, wykazać, że te uchybienia „przeniknęły” do wyroku tego sądu, będącego przedmiotem zaskarżenia kasacją.Tych uwarunkowań procesowych autor rozpatrywanej kasacji nie respektował – i to w sposób ewidentny.Drugi podniesiony w niej zarzut jest skierowany wprost do wyroku sądu I instancji, który nie jest (i nie mógł być) przedmiotem zaskarżenia tej kasacji.O takim charakterze tego zarzutu świadczy jego treść oraz przytoczone – jako jego podstawa prawna – przepisy.

Sąd Okręgowy nie mógł ich naruszyć, bowiem dokonując kontroli instancyjnej wyroku sądu meriti, uznał jego całkowitą trafność. Nie miał zatem sąd odwoławczy „okazji” by samoistnie naruszyć normę art. 7 k.p.k., a w samej apelacji nawet nie podniesiono zarzutu, że Sąd Rejonowy jej uchybił. Uczyniono to dopiero w jej „uzupełnieniu” z dnia 20 lutego 2012 r., złożonym – co istotne – już po upływie terminu do wniesienia apelacji.Nadto Sąd Okręgowy na pewno sam nie rozstrzygał o bezzasadności zgłaszanych przez oskarżyciela subsydiarnego wniosków dowodowych.Zważyć należy, że również w apelacji oskarżyciel subsydiarny podniósł zarzut „bezpodstawnego oddalenia jego wniosków dowodowych”.

Sąd Okręgowy zarzut ten rozpatrzył, słusznie konstatując, iż te okoliczności które chciał oskarżyciel udowodnić, zgłaszanymi dowodami, nie są związane z przedmiotem niniejszego postępowania, toteż nie mają znaczenia dla jego rozstrzygnięcia.Oskarżyciel subsydiarny kwestionując – tak w kasacji, jak i w apelacji – tą decyzję nie dostrzega tego, że przedmiotem oceny niniejszego, przez niego samego zainicjowanego przeciwko oskarżonemu postępowania karnego, jest tylko i wyłącznie rozstrzygnięcie co do zasadności zarzutów popełnienia przez tegoż oskarżonego (w sposób i okolicznościach przedstawionych przez samego oskarżyciela subsydiarnego) występków z art. 270 § 1 k.k. oraz art. 233 § 4 k.k. Nie jest nim natomiast dokonywanie oceny poprawności przebiegu granicy wytyczonej w wyniku postepowania cywilnego pomiędzy jego działką, a działką małżonków C.Natomiast pierwszy z podniesionych w kasacji zarzutów jest w ogóle niedopuszczalny.

Nie ulega wszak wątpliwości, że zarzut obrazy prawa materialnego ma zawsze charakter autonomiczny.Orzecznictwo Sądu Najwyższego i doktryna słusznie bowiem podkreślają, że naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych.Nie można więc mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie, jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę.Tymczasem autor kasacji zarzucając „obrazę prawa materialnego”, w istocie w ten sposób usiłuje podważyć ustalenia faktyczne które legły u podstaw zaskarżonego wyroku.

Świadczy o tym – i to jednoznacznie – zarówno opis tego zarzutu, uzasadnienie samej kasacji, jak też to, że w apelacji w istocie tożsamy treściowo zarzut był (poprawnie) określony jako błąd w ustaleniach faktycznych (por. I zarzut apelacji oskarżyciela subsydiarnego).Nadto w sytuacji w której sąd I instancji ustalił (a to zaaprobował sąd odwoławczy) że zarzucane oskarżonemu działanie nie wypełniło z racji na charakter (przebieg) i cel podjęcia koniecznych dla bytu zarzucanych mu przestępstw znamion, i nie było ono fałszerstwem materialnym dokumentu w rozumieniu art. 270 § 1 k.k., a także przedstawieniem fałszywej opinii, w myśl art. 233 § 4 k.k. (w kasacji najpewniej błędnie wskazano art. 270 § 4 k.k.), skoro opinia przedstawiona przez oskarżonego w sprawie /…/ nie była „fałszywa”, bo nawet sam oskarżyciel subsydiarny jej zasadności nie podważał, to zaprzeczając trafności tych, ustaleń, autor kasacji tym samym wytykał sądowi ich błędność, nie zaś w ten sposób wykazywał obrazę prawa materialnego.Tymczasem zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k. w kasacji nie można skutecznie podnosić samego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.

Zarówno wprost, jak też – co wystąpiło in concreto – jako (błędnie nazwanego) zarzutu obrazy prawa materialnego. Tolerowanie bowiem takiej praktyki byłoby w istocie dopuszczeniem działań procesowych, rażąco sprzecznych z obowiązującą ustawową regulacją, która takie ograniczenia odnośnie dopuszczalnych podstaw kasacji przewiduje.Analiza całej skargi kasacyjnej nadto uprawnia przekonanie o tym, iż skarżący usiłuje w ten sposób ponowić kontrolę apelacyjną orzeczenia sądu I instancji, co nie jest jednak procesowo możliwe.

Kasacja nie jest trzecią instancją, tylko nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego podstawy są autonomicznie określone. Sąd kasacyjny rozpoznaje ją tylko w granicach podniesionych w niej zarzutów, a w zakresie szerszym - tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439, 455, k.p.k. Jest więc – zgodnie z art. 536 k.p.k. – co do zasady związany zarzutami kasacji i tylko je ma obowiązek rozważyć.Wszystkie te względy zadecydowały o uznaniu oczywistej bezzasadności kasacji pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego. To pozwoliło rozpoznać ją w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.Z tych to względów orzeczono jak wyżej.