Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 198/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless and orders state to pay defense lawyer costs.

Numero d'incarto IV KK 198/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, upholding the lower court's conviction for domestic violence. The defense argued for retrial based on flawed evidence assessment and inadequate reasoning in the appellate judgment. The court rejected these claims, noting the appellate court thoroughly analyzed the medical expert opinions and witness testimony to establish the defendant's intent and actions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; The cassation appeal is obviously groundless if the appellate court has conducted a reliable and detailed analysis of the appeal's arguments regarding evidence assessment and reasoning requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal appellate court reasoning evidence assessment reliability defense lawyer costs reiterazione di reati penali revisione della sentenza penale principio del ne bis in idem

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
oraz art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. standardowi rzetelnego rozważenia zarzutów i wniosków apelacji.
§ 4 and § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 198/18 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 217 § 1 k.k
występku z art. 217 § 1 k.k.
art. 190 § 1 k.k
przestępstwa z art. 190 § 1 k.k.
art. 157 § 2 k.k
występku z art. 157 § 2 k.k.
art. 13 § 1 k.k
przestępstwa z art. 13 § 1 k.k.
art. 148 § 1 k.k
art. 157 § 1 k.k
występku z art. 157 § 2 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 198/18 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 maja 2018 r. sprawy H. D., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 listopada 2017 roku, sygn. II AKa […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. III K […], postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. na podstawie § 4 i § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1741) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K., Kancelaria Adwokacka w B., kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% podatku VAT, jako obrońcy z urzędu wyznaczonemu w postępowaniu kasacyjnym za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego H.

D. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2017 roku, sygnatura III K […], uznał oskarżonego H. D. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów polegających na tym, że:- w bliżej nieustalonym okresie czasu przed Świętami Bożego Narodzenia w grudniu 2015 r., w K., woj. […], naruszył nietykalność cielesną swojego syna D.D., w ten sposób, że trzymając krzesło za oparcie uderzył go nogami krzesła w głowę i plecy, tj. występku z art. 217 § 1 k.k. i za ten czyn skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,- w bliżej nieustalonym okresie czasu w styczniu 2016 r., w K., woj. […], wymachując nożem groził swojemu synowi D.

D. pozbawieniem życia słowami „teraz Cię załatwię” po czym wykonał w jego kierunku zamach nożem, w wyniku którego przeciął mu koszulkę, na wysokości piersi, którą D. D. miał na sobie ubraną, wzbudzając w nim uzasadnioną obawę spełnienia groźby, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. i za ten czyn skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,- w bliżej nieustalonym okresie czasu w lutym 2016 r., w K., woj. […], kierując zamach śrubokrętem w okolice szyi swojego syna D. D., spowodował u niego obrażenia ciała w postaci powierzchownego zadrapania szyi w okolicach krtani, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, tj. występku z art. 157 § 2 k.k. i za ten czyn skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,- w dniu 12 kwietnia 2016 roku w K. woj. […] działając w bezpośrednim zamiarze pozbawienia życia D.

D., ugodził go ostrzem noża w klatkę piersiową krzycząc, że go zabije, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na opór pokrzywdzonego, w wyniku czego D. D. doznał obrażeń ciała w postaci rany kłutej w powłokach okolicy podobojczykowej prawej nie drążącej do opłucnej, rany okolicy kłębu kciuka lewego oraz palca III dłoni lewej, które to obrażenia naruszały czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni tj. przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za ten czyn skazał go na karę 10 lat pozbawienia wolności,- na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonemu H.

D. orzekł wobec niego karę łączną 10 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. II AKa […], zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego, zarzucając:1)naruszenie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegające na braku wszechstronnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego, oraz wybiórczym, pozbawionym wnikliwej analizy ich rozpoznaniu i nieustosunkowaniu się do zawartych w apelacji argumentów, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego zaakceptowania i powielania ustaleń i ocen Sądu I instancji, nie uwzględniających możliwych wersji zdarzenia będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, dokonanych w wyniku naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i nie znajdujących oparcia w całokształcie zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, tj.:

a) zaniechaniu szczegółowego przeanalizowania i nie odniesieniu się do podniesionych w apelacji obrońcy zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania karnego, w zakresie przeprowadzonej w sprawie oceny dowodów i podsumowaniu powyższego stwierdzeniem, że ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest „kompleksowa i wszechstronna, obiektywna, nie narusza przy tym granic swobodnej oceny dowodów, pozostając ponadto w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, nie zawierając również błędów natury faktycznej czy też logicznej ", co miało wynikać z tego, że zeznania pokrzywdzonego D.

D. były zdaniem Sądu w pełni wiarygodne, a potwierdzały je częściowo zeznania innych świadków,b) zaniechaniu szczegółowego przeanalizowania i nie odniesieniu się do podniesionych w apelacji obrońcy zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania karnego, w zakresie ustalenia przez Sąd, iż H. D. działał w zamiarze bezpośredniego pozbawienia życia D. D., w sytuacji gdy szczegółowa analiza okoliczności sprawy doprowadza do wniosku, iż skazany działał wyłącznie w obronie przed atakiem ze strony pokrzywdzonego,c) zaniechaniu szczegółowego przeanalizowania i odniesienia się do podniesionych w apelacji obrońcy zarzutów dotyczących błędnej oceny zeznań pokrzywdzonego D.D., a zwłaszcza sprzeczności zachodzących pomiędzy niektórymi z jego zeznań w kontekście zeznań świadka (matki pokrzywdzonego) E.D. 2)naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., przejawiające się w sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom stawianym w tym przepisie, albowiem bez szczegółowego odniesienia się do podniesionych zarzutów i omówienia przyczyn ich bezzasadności.W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.Choć skarżący w kasacji wyodrębnił w pkt 1) kasacji kilka zarzutów, nie ma wątpliwości, że wszystkie dotyczą rzetelności przeprowadzenia przez Sąd Apelacyjny kontroli instancyjnej, w szczególności nierzetelnego odniesienia się do podniesionych w apelacji zarzutów dotyczących oceny dowodów i ustaleń faktycznych, co uzasadnia łączne ich omówienie. Zarzuty te okazały się oczywiście bezzasadne. W pisemnych motywach wyroku Sąd Apelacyjny poddał podniesione w apelacji zarzuty wnikliwej i rzetelnej analizie, odpierając je przekonującą i poprawną argumentacją.

I tak, powtórzyć należy za Sądem Apelacyjnym, że ocena dowodów, jak i ustalenia faktyczne oparte były nie jedynie na zeznaniach pokrzywdzonego, lecz na całokształcie materiału dowodowego, w tym na wyjaśnieniach oskarżonego, wnioskach opinii lekarskich i zeznaniach innych świadków. W szczególności właśnie wnioski opinii lekarskich pozwoliły wykluczyć wersję zdarzeń, w której rzekomo pokrzywdzony była stroną atakującą, zaś oskarżony działał w obronie koniecznej. Podobnie zamiar bezpośredni pozbawienia życia pokrzywdzonego został przypisany oskarżonemu po analizie szeregu okoliczności, takich jak charakter i siła zadanego ciosu, umiejscowienie obrażeń i rodzaj użytego narzędzia.

Przy ocenie zeznań pokrzywdzonego i wyjaśnień oskarżonego trafnie wzięto też pod uwagę zmienność tych ostatnich, co w kontekście pozostałych okoliczności doprowadziło do uznania ich za niewiarygodne. W końcu należy zauważyć, że w zarzutach apelacji dotyczących poprawności oceny dowodów nie zostały wskazane konkretne przejawy naruszenia dyrektyw art. 7 k.p.k., lecz własna interpretacja dowodów, oparta w znacznej mierze na wyrywkowym i tendencyjnym operowaniu nimi. Konkludując, rozważania Sądu Apelacyjnego dotyczące tych zarzutów, choć nie są bardzo obszerne, to w zupełności odpowiadają wynikającemu z art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. standardowi rzetelnego rozważenia zarzutów i wniosków apelacji.

Podobnie należy odnieść się do zarzutu dotyczącego wadliwego sporządzenia uzasadnienia. Jak wyżej powiedziano, Sąd Apelacyjny rozważył wszystkie podniesione w apelacji zarzuty, a sposób ich rozważenia odpowiada przyjętym w tym względzie przez orzecznictwo regułom – rozważania są szczegółowe i wsparte argumentacją nawiązującą do konkretnych realiów sprawy. Nie ma wątpliwości, że Sąd Apelacyjny dochował wymogów art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. Wobec powyższego rzeczono jak w sentencji.