Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 195/14 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for procedural error; disproportionality claim inadmissible without substantive violation.

Numero d'incarto IV KK 195/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded regarding procedural errors in the appellate review of evidence and the evaluation of the defendant's statements. The defense argued that the appellate court improperly accepted flawed first-instance evidence assessments and arbitrarily evaluated the defendant's new explanations, while the prosecutor requested dismissal. The court ruled that the appellate court correctly maintained its prior stance on evidence control and properly applied life experience rules to the defendant's statements, finding no violation of the relevant procedural articles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 1, 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A cassation appeal based solely on the disproportionality of the sentence is inadmissible unless accompanied by a valid claim of a serious violation of substantive or procedural law that caused the excessive penalty.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal procedural error disproportionality of sentence appellate review evidence evaluation criminal procedure code inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 1 k.p.k.
rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci obrazy art. 433 §1 i 2 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci obrazy art. 433 §1 i 2 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
ż art. 7 k.p.k. poprzez wadliwe przeprowadzenie kontroli odwoławczej, tj.
Art. 523 § 1 k.p.k.
dotyczący niewspółmierności kary, jest on, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., niedopuszczalny.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 195/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 7 k.p.k
poprzez wadliwe przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy kontroli odwoławczej w zakresie podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k.
art. 523 § 1 k.p.k
dotyczący niewspółmierności kary, jest on, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., niedopuszczalny.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KKN 67/01
IV KK 66/12
IV KK 66/12, a zarzuty w tym względzie Sąd Najwyższy uznał za oczywiście bezzasadne.
IV KK 195/12

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 195/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 lipca 2014 r., sprawy R. P.,‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 6 marca 2014 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 21 marca 2011 r., postanowił:

1. w zakresie zarzutu w pkt 1 kasacji - oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. w pozostałym zakresie - pozostawić kasację bez rozpoznania, 3. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego R. P.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono:1. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci obrazy art. 433 §1 i 2 k.p.k. w zw. ż art. 7 k.p.k. poprzez wadliwe przeprowadzenie kontroli odwoławczej, tj. zaakceptowanie przez Sąd Okręgowy dowolnej oceny dowodów, której dokonał sąd I instancji, a także dokonanie przez sąd II instancji dowolnej oceny dowodów w zakresie wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie apelacyjnej. W przedmiotowej sprawie doszło do przeniknięcia błędów sądu I instancji do wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 6 marca 2014 r.;2. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego mając na uwadze treść jego wyjaśnień złożonych na rozprawie apelacyjnej.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmienionego nim wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania tego ostatniemu Sądowi.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zarzut zawarty w pkt 1 kasacji dotyczy w istocie dwóch odrębnych kwestii, odniesienie się do których wymaga zgoła odmiennego podejścia. Pierwszą podniesioną w tym zarzucie kwestią jest naruszenie art. 433 § 1 i 2 k.p.k. poprzez wadliwe przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy kontroli odwoławczej w zakresie podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 7 k.p.k. Druga podniesiona w tym zarzucie kwestia dotyczy naruszenia art. 7 k.p.k. przez Sąd Okręgowy poprzez niezgodną z art. 7 k.p.k. ocenę wyjaśnień skazanego złożonych na rozprawie odwoławczej w dniu 6 marca 2014 r.

Jeśli chodzi o pierwszą kwestię, tj. poprawność kontroli odwoławczej w zakresie naruszenia art. 7 k.p.k., trzeba zwrócić uwagę, że Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę ponownie w postępowaniu odwoławczym w pełni podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 18 listopada 2011 r. i odesłał do tam zawartych rozważań. Zabieg ten należy uznać za dopuszczalny, szczególnie ze względu na okoliczność, że nowe wyjaśnienia skazanego, złożone na rozprawie odwoławczej 6 marca 2014 r. zostały uznane przez Sąd Okręgowy za niewiarygodne i nie wniosły do sprawy nowych ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu przypisanych mu czynów, a zatem uprzednio dokonana ocena dowodów z zeznań świadków w pełni zachowała swoją aktualność.Co kluczowe, poprawność kontroli instancyjnej dokonanej w postępowaniu pod sygn.

II Ka …/11 przez Sąd Okręgowy w zakresie przestrzegania przez Sąd Rejonowy reguł oceny dowodów z art. 7 k.p.k., była przedmiotem kontroli kasacyjnej w sprawie pod sygn. IV KK 66/12, a zarzuty w tym względzie Sąd Najwyższy uznał za oczywiście bezzasadne. W ocenie Sąd Najwyższego zbędnym byłoby powielanie rozważań dotyczących poprawności kontroli odwoławczej Sadu Okręgowego w zakresie oceny dowodów. Sąd Najwyższy w całości podtrzymuje więc stanowisko i argumenty wskazane w postanowieniu z dnia 24 maja 2012 r. Jeśli zaś chodzi o drugą kwestię podniesioną w zarzucie pkt 1 kasacji, tj. dowolność oceny wiarygodności wyjaśnień złożonych przez skazanego w ponownym postępowaniu odwoławczym, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszenia art. 7 k.p.k.

Sąd Okręgowy obszernie i przekonująco przeanalizował treść tych wyjaśnień w kontekście innych dowodów, posługując się poprawnie dyrektywami z art. 7 k.p.k., w szczególności zasadami doświadczenia życiowego. Wyniki tych rozważań przedstawiono na s. 14-16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a zawarte tam wywody nie budzą zastrzeżeń Sądu Najwyższego. Podsumowując, zarzuty zawarte w pkt 1 kasacji okazały się oczywiście bezzasadne i nie mogły doprowadzić do uwzględnienia kasacji. Jeśli zaś chodzi o zarzut podniesiony w pkt 2 kasacji, tj. dotyczący niewspółmierności kary, jest on, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., niedopuszczalny.

W orzecznictwie SN utrwalił się pogląd, że: „Zakazu wnoszenia kasacji "wyłącznie z powodu niewspółmierności kary" nie należy rozumieć ani jako całkowitej niemożności zaskarżenia orzeczenia co do kary, skoro użyto tu wyraźnie słowa "wyłącznie", ani - a contrario - że dopuszczalne jest powoływanie się w kasacji na niewspółmierność kary, jeżeli tylko zarzutowi temu towarzyszy zarzut inny, odnoszący się do obrazy prawa materialnego lub procesowego, choćby nietrafny. Wspomniany zakaz oznacza natomiast, że można kwestionować w kasacji karę wymierzoną prawomocnym wyrokiem, ale tylko wówczas, gdy w zasadny sposób podnosi się zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które to uchybienia mogły spowodować wymierzenie kary rażąco niewspółmiernej” (wyrok SN z dnia 31 maja 2001 r., IV KKN 67/01).

Wobec faktu, że zarzut w pkt 2 kasacji nie połączono z tego rodzaju zarzutem naruszenia prawa, kasację w tym zakresie należało pozostawić bez rozpoznania.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.