Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded, rejecting blindness claim due to defendant's ability to sign documents.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claim that the defendant was legally blind. The defense argued the defendant lacked a mandatory defender due to blindness, but the court noted the defendant signed documents and described the incident in writing. Consequently, the court found no evidence of blindness under the relevant statute and upheld the lower court's decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 79 § 1 pkt 2 k.p.k.; Blindness requires total loss of a sense, and mere difficulty in defense does not mandate a defender if the court lacks knowledge of the condition.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 190/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 września 2015 r., sprawy H. B. skazanego z art. 288 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach – Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt V. 2 Ka 550/14 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III K 101/14 p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S.D. kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa zł osiemdziesiąt gr.), w tym 23 % podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III K 101/14, uznał H. B. za winnego tego, że w dniu 28 grudnia 2013 r. w C. – L., przy użyciu wózka dwukołowego, dokonał umyślnego uszkodzenia powłoki lakierniczej trzech elementów karoserii samochodu osobowego marki R. poprzez ich zarysowanie, powodując straty w wysokości 900 zł na szkodę D. H., i za to na podstawie art. 288 § 1 k.k. skazał oskarżonego na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat oraz na podstawie art. 46 § 1k.k. nałożył na niego obowiązek naprawienia szkody przez zapłatę na rzecz poszkodowanego kwoty 900 zł.Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt V 2Ka 550/14, Sąd Okręgowy w Gliwicach – Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, zarzucającej błąd w ustaleniach faktycznych i obrazę art. 366 k.p.k. przez niewyjaśnienie, jaka była rzeczywista wysokość szkody, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanego zarzucił „uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
– stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą – polegające na tym, iż skazany w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji nie miał obrońcy, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż skazany jest osobą niewidomą, o znacznym i stałym stopniu niepełnosprawności stwierdzonym orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (przyczyna niepełnosprawności 04-O), przy czym według klasyfikacji medycznej i prawnej, za osoby niewidome uważa się osoby o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu chorób narządu wzroku (symbol przyczyny niepełnosprawności wg Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych to 04-O), a zatem zachodzą przesłanki warunkujące obronę konieczną opisane w art. 79 § 1 pkt 2” (obronę obowiązkową, art. 79 § 1 pkt 2 k.p.k.
– przyp. SN).W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wnosił o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga kasacyjna jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Przede wszystkim, wbrew twierdzeniu w niej zawartemu, z okoliczności sprawy nie wynika, że skazany jest niewidomy w rozumieniu art. 79 § 1 pkt 2 k.p.k. Trafnie wskazano w odpowiedzi na kasację z powołaniem się właśnie na dokumenty procesowe zawarte w aktach (a pominięte przez autora skargi), że H.
B. sporządził własnoręcznie szereg pism, składając pod nimi podpisy, podobnie jak pod odebranymi od niego wyjaśnieniami. Zwraca zwłaszcza uwagę pismo oskarżonego z dnia 18 lipca 2014 r., w którym opisał przebieg zdarzenia, stwierdzając m.in. „ja wyciągnąłem notes i długopis i zapisałem nr rej. samochodu” (k. 100). Oskarżony dopiero na etapie postępowania międzyinstancyjnego załączył orzeczenie wskazane w kasacji i wniósł o wyznaczenie obrońcy z urzędu, wcześniej nie sygnalizując niepełnosprawności ani potrzeby fachowej obrony z tego właśnie powodu.Ułomności wskazane w art. 79 § 1 pkt 2 k.p.k. polegają na całkowitym zniesieniu funkcjonowania danego zmysłu.
Niedowidzenie należy traktować jako okoliczność utrudniającą obronę, o której mowa w art. 79 § 2 k.p.k., ale warunkiem wyznaczenia obrońcy, jeżeli oskarżony nie ustanowił go, jest wiedza sądu o tej okoliczności. Takowej, jak wspomniano, nie posiadał Sąd Rejonowy i nie był w stanie jej wywieść z akt sprawy. Nawet gdyby przyjąć, że niewidomym w rozumieniu art. 79 § 1 pkt 2 k.p.k. jest osoba nie mogąca odczytać sporządzonych w postępowaniu dokumentów, to niemożność taka nie dotyczyła oskarżonego, o czym świadczą wskazane wyżej przejawy jego aktywności procesowej.
Na koniec wspomnieć należy, że w myśl § 11 ust. 2 statutu Polskiego Związku Niewidomych, jego członkiem mogą być także osoby z ograniczonym widzeniem. Taki stan oskarżonego wynikał z powołanego w kasacji orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności.Z przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.