Polish Supreme Court dismissed appeal; defendant failed to disclose all crime circumstances including illicit gains required for leniency.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Polish Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by three defendants convicted of fraud and money laundering. The defense argued that the lower courts failed to apply Article 60 § 3 of the Criminal Code because the defendant did not fully disclose all relevant circumstances of the crime. The court ruled that the condition for leniency requires the perpetrator to reveal all known material facts, including illicit gains, which the defendant failed to do. Consequently, the appeals were declared obviously groundless and the original convictions were upheld.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 60 § 3 k.k.; The condition for applying the leniency reward requires the perpetrator to disclose all known material circumstances of the crime, including illicit gains, to the investigating authority.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
POSTANOWIENIE Z DNIA 9 LISTOPADA 2004 R.
IV KK 190/04
Warunkiem zastosowania premii art. 60 § 3 k.k. jest ujawnienie przez
sprawcę wszystkich istotnych okoliczności popełnienia przestępstwa w tym
także tych dotyczących korzyści uzyskanej z przestępstwa.
Przewodniczący: sędzia SN K. Cesarz.
Sędziowie: SN A. Deptuła (sprawozdawca)
SA (del. do SN) W. Płóciennik.
Prokurator Prokuratury Krajowej: B. Drozdowska.
Sąd Najwyższy w sprawie Anety S., Jacka P. i Grzegorza D. skazanych z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na rozprawie w dniu 9 listopada 2004 r. kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 kwietnia 2002
r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 sierpnia
2001 r.,
o d d a l i ł wszystkie kasacje jako oczywiście bezzasadne (...)
Z uzasadnienia:
I. Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2001 r. uznał Anetę
S., Jacka P. i Grzegorza D. za winnych popełnienia w okresie od dnia 8
maja 2000 r. do dnia 10 maja 2000 r. w K., wspólnie i w porozumieniu oraz
w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, oszustwa na szkodę II Oddziału
Banku Polska Kasa Opieki S.A. w K. i wyłudzenia w ten sposób gotówki w
kwocie 1 450 000 zł, zdeponowanych w tymże banku na rachunku Jana i
Walentyny F., przy czym Aneta S. jako pracownik banku ujawniła i wykorzystała przy popełnieniu tego przestępstwa informacje stanowiące tajemnicę bankową – i za to skazał:
- Anetę S. na podstawie art. 286 § 1w zw. z art. 294 § 1, art. 270 § 1, 275
§ 1 i art. 276 k.k. oraz art. 171 ust. 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – prawo bankowe – na 10 lat pozbawienia wolności,
- Jacka P. na podstawie art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1, art. 270 § 1, 275
§ 1 i 276 k.k. na 9 lat pozbawienia wolności,
- Grzegorza D. na podstawie art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1, 270 § 1,
275 § 1, i 276 k.k. na 8 lat pozbawienia wolności.
Na podstawie art. 33 § 2 k.k. orzeczone zostały wobec każdego z
oskarżonych kary grzywny w wysokości po 300 stawek dziennych, a w stosunku do Anety S. orzeczony został także zakaz wykonywania zawodu
związanego z działalnością bankową przez okres 10 lat.
Wyrok Sądu Rejonowego zaskarżyli obrońcy oskarżonych. (...)
Sąd Okręgowy w K. uznał apelacje obrońców za bezzasadne i wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego.
II. Kasacje wnieśli obrońcy skazanych. (...)
Obrońca Grzegorza D. zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to przepisu art. 60 § 3
k.k. poprzez nieprzyjęcie, że oskarżony współdziałający z innymi osobami
w popełnieniu przestępstwa ujawnił wobec organu powołanego do ścigania
przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu
przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia, a w konsekwencji
niezastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary i wnosił o uchylenie
wyroków oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
III. Rozpoznając kasacje Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Żadna z kasacji nie kwalifikowała się do uwzględnienia, podniesione
bowiem przez obrońców skazanych zarzuty były bezzasadne, i to w stopniu
o jakim mowa w art. 535 § 2 k.p.k. (oczywista bezzasadność kasacji). Żadna zatem ze skarg kasacyjnych nie mogła wywołać skutków jakich domagali się skarżący w zgłoszonych wnioskach. (...)
Co do kasacji obrońcy Grzegorza D.
Redakcja art. 60 § 3 k.k. od samego początku wzbudzała wątpliwości
i to nie tylko, gdy chodzi o merytoryczną trafność oraz racjonalność przyjętego uregulowania, lecz także w zakresie rozwiązań interpretacyjnych.
Wątpliwości te koncentrowały się wokół wykładni terminu „ujawnia”, a ich
źródłem była rozbieżność wyników przy jego interpretacji według reguł semantycznych oraz wykładni systemowej. Żadnych natomiast kontrowersji
nie wywoływało, to że warunkiem zastosowania premii przewidzianej w tym
przepisie jest podanie przez sprawcę wszystkich (znanych mu) istotnych
okoliczności popełnienia przestępstwa. Chodzi więc nie tylko o podanie
okoliczności prawdziwych, ale także o niezatajenie żadnych istotnych okoliczności. Jest najzupełniej oczywiste, że do istotnych okoliczności należy
także wyjawienie korzyści uzyskanej z przestępstwa.
Tego warunku Grzegorz D. nie spełnił, bo już w pierwszych swoich
wyjaśnieniach stwierdził (i był później w tej kwestii konsekwentny), że uzyskanych z przestępstwa korzyści nie ujawni. Tak więc, już z tego oczywistego powodu skazany nie kwalifikuje się jako sprawca mogący korzystać z
dobrodziejstwa przewidzianego w art. 60 § 3 k.k. Nie mógłby on korzystać
z premii przewidzianej w tym przepisie również w świetle uchwały poszerzonego składu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2004 r.,
I KZP 24/04* w której stwierdzono, że użyty w art. 60 § 3 k.k. termin „ujawnić” oznacza przekazanie przez sprawcę organowi powołanemu do ściga*
OSNKW 2004, z. 10, poz. 92.
nia przestępstw określonych tym przepisem wiadomości, dotychczas temu
organowi nieznanych lub takich które – według wiedzy sprawcy – są temu
organowi nieznane. Postawę Grzegorza D. cechowała wyjątkowa chwiejność, i co najistotniejsze, decydując się na ujawnienie współoskarżonych
czynił to w sytuacji, gdy organy powołane do ścigania przestępstw miały już
wystarczająco dużo danych dowodowych pozwalających na odtworzenie
mechanizmu przestępczego działania wszystkich oskarżonych. (...)