Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 186/26 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming psychiatric expert opinion was incomplete regarding control over conduct.

Numero d'incarto IV KK 186/26
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claim that the psychiatric expert opinion was incomplete. The defense argued the lower courts failed to supplement the expert report regarding the defendant's ability to control their conduct, but the court found the existing opinion clear and comprehensive. Consequently, the court ruled that no significant legal error occurred that would justify overturning the conviction for the lesser offense.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 170§1 pkt 5 i §1a k.p.k.; Art. 193§1 k.p.k.; Art. 201 k.p.k.; Art. 31§1 k.k.; Art. 368§2 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the appellate court's decision to reject a request for supplementary expert opinion is based on a clear and complete existing report that adequately addresses the legal requirements for criminal responsibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal psychiatric expert opinion control over conduct criminal responsibility assessment appellate procedure error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 170§1 pkt 5 i §1a k.p.k.
art. 170§1 pkt 5 i §1a k.p.k. w zw.
Art. 193§1 k.p.k.
z art. 193§1 k.p.k. w zw.
Art. 201 k.p.k.
Art. 31§1 k.k.
I choć w jej wnioskach biegli w istocie nie posłużyli się kodeksowym sformułowaniem z art. 31§1 k.k., a jedynie użyli pojęcia „poczytalność”, to nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie, że w przypadku D.G.
Art. 368§2 k.p.k.
Art. 433§1 i §2 k.p.k.
z art. 433§1 i §2 w zw.
Art. 457§3 k.p.k.
art. 535§3 k.p.k
IV KK 186/26 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
art. 193§1 k.p.k
Z kolei w drugim zarzucie kasacji skarżący podniósł zarzut naruszenia przez Sąd Odwoławczy art. 193§1 k.p.k.
art. 201 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 186/26 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. w sprawie D.G. skazanego za przestępstwo z art. 200a§2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt VII Ka 714/25, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt IV K 895/24 postanowił:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.W pierwszym zarzucie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego wskazano na naruszenie przez Sąd Odwoławczy prawa procesowego, tj. art. 170§1 pkt 5 i §1a k.p.k. w zw. z art. 193§1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 31§1 i §2 k.k. w zw. z art. 433§1 i §2 w zw. z art. 457§3 k.p.k. poprzez wadliwe przeprowadzenie kontroli odwoławczej, polegające na zaakceptowaniu przez Sąd II instancji tego, że wyrok Sądu I instancji został wydany w oparciu o niepełną opinię biegłych lekarzy psychiatrów, która mogła i powinna zostać uzupełniona, lecz Sąd Rejonowy z naruszeniem prawa oddalił zmierzające do tego wnioski dowodowe obrońcy.

Z kolei w drugim zarzucie kasacji skarżący podniósł zarzut naruszenia przez Sąd Odwoławczy art. 193§1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 368§2 k.p.k. przez oddalenie w toku postępowania odwoławczego ponownie złożonego wniosku o uzupełnienie wydanej w ramach postępowania przed Sądem I instancji opinii biegłych lekarzy psychiatrów w kierunku dokonania przez biegłych oceny zdolności oskarżonego do pokierowaniem swoim postępowaniem wobec stwierdzonych zaburzeń na tle seksuologicznym.Kasacja dotyczy tym samym w istocie jednego zagadnienia, a mianowicie zasadności dopuszczenia w toku sprawy uzupełniającej opinii biegłych lekarzy psychiatrów na wyżej wskazaną okoliczność.

Z jednej strony błędem Sądu Odwoławczego miałoby być zaakceptowanie decyzji procesowej Sądu Rejonowego podjętej w tym zakresie, z drugiej zaś autonomiczna decyzja Sądu Okręgowego o nierozpoznaniu ponowionego w postępowaniu apelacyjnym wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów (w trybie art. 368§2k.p.k.).Analiza motywów pisemnych orzeczenia Sądu II instancji, a także uzasadnienie decyzji o nierozpoznaniu wniosku obrony złożonego w postępowaniu odwoławczym nie potwierdza jednak wskazanych zarzutów.

Jak zasadnie zauważył Sąd Okręgowy, opinia biegłych psychiatrów jest jednoznaczna w swojej wymowie, jest jasna i wyczerpująca. I choć w jej wnioskach biegli w istocie nie posłużyli się kodeksowym sformułowaniem z art. 31§1 k.k., a jedynie użyli pojęcia „poczytalność”, to nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie, że w przypadku D.G. „warunki z art. 31 par. 1 i 2 k.k. - nie zachodzą”, dotyczy zarówno choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego jak i innego zakłócenia czynności psychicznych, w odniesieniu zarówno do rozpoznania znaczenia czynu, jak i pokierowania swoim postępowaniem.

Biegli lekarze psychiatrzy przed wydaniem opinii w sprawie zapoznali się zarówno z opinią biegłego psychologa, jak też lekarza seksuologa, co wprost stwierdzono w treści opinii, nie sposób więc uznać, by opiniując nie wzięli pod uwagę wynikających z nich wniosków. Odmienne twierdzenia obrony nie znajdują odzwierciedlenia w sporządzonej w sprawie opinii sądowo-psychiatrycznej, a już zupełnie niezrozumiała jest konstatacja, jakoby opinia biegłych dotyczyła wyłącznie możliwości rozpoznania przez skazanego znaczenia jego czynu i pomijała całkowitym milczeniem aspekt pokierowania przez skazanego własnym postępowaniem.

Skarżący nie tłumaczy zresztą, na jakiej podstawie wysnuto owe twierdzenia, a do tej kwestii odnosi się wszak stwierdzenie o niezachodzeniu warunków z art. 31 k.k. Sądy orzekające w sprawie prawidłowo także uznały, że bez znaczenia dla decyzji odnośnie do składanych wniosków obrońców o uzupełnienie opinii biegłych lekarzy psychiatrów pozostawała zmiana kwalifikacji prawnej czynu skazanego, z zarzucanego mu przestępstwa z art. 200a§1 k.k. na przypisany ostatecznie występek z art. 200a§2 k.k., który jest „łagodniejszą” formą popełnienia tego samego przestępstwa.

Obrona i tym razem, poza sygnalizacją owej problematyki, w żaden sposób nie uzasadniła swojego stanowiska.Uznać tym samym należało, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, a tym bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym.Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. [WB][r.g.] ‎