Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 181/21 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; appellate court reduced sentence and merged charges, improving defendant's situation under Art. 434 § 1 k.p.k.

Numero d'incarto IV KK 181/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that the appellate court violated the prohibition of aggravation by merging two distinct offenses into one and reducing the total sentence. The court ruled that the defendant's situation improved because the merged conviction was more favorable than the initial separate convictions, and the reduced sentence fell within the permissible range for the combined crimes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 434 § 1 k.p.k.; Art. 85 § 1 k.k.; Art. 86 § 1 k.k.: The appellate court may not worsen the defendant's procedural situation if the appeal was not filed to their detriment; a reduction in sentence and merging of charges constitutes an improvement rather than an aggravation.

Parole chiave

Generato dall'IA
prohibition of aggravation reformationis in peius merger of offenses combined punishment appellate review criminal appeal procedural situation truffa in materia di credito

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 434 § 1 k.p.k.
zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Wyżej wymieniony prawomocny wyrok zaskarżył w całości na korzyść skazanego jego obrońca podnosząc zarzut rażącego naruszenie prawa procesowego, a mianowicie:1.art. 434 § 2 k.p.k.
Art. 85 § 1 k.k.
wymierza mu karę 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w rozmiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 40 (czterdzieści) złotych;3.na podstawie art. 85 § 1 k.k., art.
Art. 86 § 1 k.k.
i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec W.
art. 270 § 2 k.k
skazanego z art. 270 § 2 k.k.w zw.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k.,2.w dniu 10 sierpnia 2011 r.
art. 286 § 1 k.k
o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.,3.w dniu 17 czerwca 2015 r.
art. 233 § 1 k.k
o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k.,4.w dniu 30 grudnia 2011 r.
art. 297 § 1 k.k
o przestępstwo z art. 297 § 1 k.k.,5.w dniu 6 sierpnia 2012 r.
art. 44 § 1 k.k
na podstawie art. 44 § 1 k.k.
art. 86 § 1 k.k
85 § 1 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 181/21 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie W. Ś. skazanego z art. 270 § 2 k.k.w zw. z art. 12 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 czerwca 2021 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. kasacji wniesionej przez jego obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt IX Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt IX K (…) p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną oraz obciążyć skazanego W. Ś. kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W. Ś. został oskarżony o to, że:1.w dacie bliżej nieustalonej w okresie od lipca 2011 r. do 10 sierpnia 2011 r. w K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wypełnił blankiet deklaracji wekslowej, a w dniu 10 sierpnia 2011 r. blankiet wekslowy podpisane przez wystawcę weksla T.K. niezgodnie z jego wolą i na jego szkodę w ten sposób, że na w/w blankiecie deklaracji wekslowej nakreślił zapis wskazujący, iż udzielił T.K. pożyczkę w kwocie 200.000,00 zł oraz że w razie niespłacenia należności w terminie będzie miał prawo uzupełnić weksel klauzulą „bez protestu”, wypełnić weksel na sumę wekslową obejmującą nie zapłacone należności wraz z odsetkami i wpisać datę i miejsce wystawienia weksla oraz datę płatności według własnego uznania, a na w/w wekslu in blanco nakreślił sumę wekslową tj. 290.520,00 zł, zapis o treści „bez protestu” oraz termin płatności - 17 sierpnia 2011 r. mając świadomość, że pomiędzy nim a T.K. nie została zawarta umowa pożyczki, którą weksel miał zabezpieczać, a następnie użył w/w dokumentów przekazując je M.

S. na podstawie umowy cesji wierzytelności datowanej na 10 sierpnia 2011 r., tj. o przestępstwo z art. 270 § 2 k.k.w. zw. z art. 12 k.k.,2.w dniu 10 sierpnia 2011 r. w Kielcach działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej po uprzednim wprowadzeniu M.S. w błąd, że udzielił T. K. pożyczki w kwocie 200.000,00 zł oraz że będące w jego posiadaniu deklaracja wekslowa i weksel in blanco podpisane przez T. K. jako wystawcę dotyczą powyższej wierzytelności, doprowadził M.S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 100.000,00 zł przekazanych przez w/w pokrzywdzonego w związku z zawarciem umowy cesji tej wierzytelności, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.,3.w dniu 17 czerwca 2015 r. w K. po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie i złożeniu przyrzeczenia, składając zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym o sygn.

III K (…) Sądu Okręgowego w K. zeznał nieprawdę twierdząc, że pożyczył T.K. kwotę 200.000,00 zł, a w celu zabezpieczenia spłaty tej należności T.K. podpisał jako wystawca weksel in blanco oraz deklarację wekslową, nadto że nie otrzymał od R.A. w związku z przejęciem jego wierzytelności w kwocie 10.000,00 zł weksla in blanco opatrzonego podpisem T. K. oraz nie otrzymał od M.K. pieniędzy tytułem spłaty pożyczki z odsetkami w kwocie 16.000,00 zł i nie przekazał jej weksla podpisanego przez T.K. dotyczącego tej należności, tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k.,4.w dniu 30 grudnia 2011 r. w B., działając w celu uzyskania dla siebie kredytu, przedłożył w Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo Kredytowej im. (…) w L.

Oddziale w B. poświadczający nieprawdę dokument dotyczący okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego w postaci zaświadczenia datowanego na 30 grudnia 2011 r. o zatrudnieniu w firmie R. z/s w B. w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku sprzedawcy oraz o wysokości osiąganych z tego tytułu dochodów, tj. o przestępstwo z art. 297 § 1 k.k.,5.w dniu 6 sierpnia 2012 r. w B., działając w celu uzyskania dla siebie kredytu, przedłożył w Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej im. (…) w L.

Oddziale w B. poświadczający nieprawdę dokument dotyczący okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego w postaci zaświadczenia datowanego na 3 sierpnia 2012 r. o zatrudnieniu w firmie R. z/s w B. w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku sprzedawcy oraz o wysokości osiąganych z tego tytułu dochodów, tj. o przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 31 lipca 2019 r. 1.uznał W. Ś. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wyżej w punkcie I, stanowiącego przestępstwo z art. 270 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 270 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;2.uznał W.Ś. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wyżej w punkcie II, stanowiącego przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;3.uniewinnił W.

Ś. od zarzutu popełnienia czynu opisanego wyżej w punkcie III;4.uznał W. Ś. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wyżej w punkcie IV, stanowiącego przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;5.uznał W.Ś. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu wyżej w punkcie V, stanowiącego przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;6. na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzekł wobec W.

Ś. przepadek na rzecz Skarbu Państwa oryginału weksla wypełnionego na kwotę 290.520,00 zł opisanego w wykazie dowodów rzeczowych na k. 1646 pod poz. 1;7.na podstawie art. 85 § 1, § 2 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec W. Ś. wyżej w punktach I, II, IV i V wyroku kary pozbawienia wolności połączył i orzekł wobec W. Ś. karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w K. po rozpoznaniu apelacji wniesionej prze obrońcę oskarżonego W. Ś. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:1.uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności wobec W.

Ś. w pkt VII,2.w ramach czynów zarzucanych W.Ś. w pkt I i II aktu oskarżenia uznał go za winnego tego, ze w dacie bliżej nieustalonej w okresie od lipca 2011 r. do 10 sierpnia 2011 r. w K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadzenia M.S. w błąd co do udzielenia pożyczki T.K. i doprowadzenia M. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wypełnił blankiet deklaracji wekslowej, a w dniu 10 sierpnia 2011 r. blankiet wekslowy podpisane przez wystawcę weksla T.K. niezgodnie z jego wolą i na jego szkodę w ten sposób, że na w/w blankiecie deklaracji wekslowej nakreślił zapis wskazujący, iż udzielił T.

K. pożyczkę w kwocie 200.000,00 zł oraz że w razie niespłacenia należności w terminie będzie miał prawo uzupełnić weksel klauzulą „bez protestu”, wypełnić weksel na sumę wekslową obejmującą nie zapłacone należności wraz z odsetkami i wpisać datę i miejsce wystawienia weksla oraz datę płatności według własnego uznania, a na w/w wekslu in blanco nakreślił sumę wekslową tj. 290.520,00 zł, zapis o treści „bez protestu” oraz termin płatności - 17 sierpnia 2011 r, mając świadomość, że pomiędzy nim a T.K. nie została zawarta umowa pożyczki, którą weksel miał zabezpieczać, a następnie użył w/w dokumentów przekazując je M.

S. na podstawie umowy cesji wierzytelności datowanej na 10 sierpnia 2011 r., a w dniu 10 sierpnia 2011 r. w K. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej po uprzednim wprowadzeniu M. S. w błąd, że udzielił T. K. pożyczki w kwocie 200.000,00 zł oraz że będące w jego posiadaniu deklaracja wekslowa i weksel in blanco podpisane przez T. K. jako wystawcę dotyczą powyższej wierzytelności, doprowadził M. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 100.000,00 zł przekazanych przez w/w pokrzywdzonego w związku z zawarciem umowy cesji tej wierzytelności, tj. przestępstwa z art. 270 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierza mu karę 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w rozmiarze 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 40 (czterdzieści) złotych;3.na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonego za przypisanie mu przestępstwa kary pozbawienia wolności łączy i orzeka karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;4.zasądził od oskarżonego W.Ś. na rzecz Skarbu Państwa 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem opłaty za obie instancje;5.w pozostałym zakresie co do oskarżonego W. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Wyżej wymieniony prawomocny wyrok zaskarżył w całości na korzyść skazanego jego obrońca podnosząc zarzut rażącego naruszenie prawa procesowego, a mianowicie:1.art. 434 § 2 k.p.k. mające istotny wpływ na treść orzeczenia polegające na naruszeniu zakazu reformationis in peius i wymierzenie kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 286 § 1 kk, w sytuacji, gdy sąd I instancji wymierzył za ten czyn karę 2 lat pozbawienia wolności, a oskarżyciel publiczny nie wniósł apelacji na niekorzyść w odniesieniu do wysokości wymierzonej kary pozbawienia wolności, co oznacza, iż wysokość tej kary nie była objęta granicami zaskarżenia;2.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. przez faktyczne pominięcie w rozważaniach zarzutów związanych z rażącą niewspółmiernością kary szeroko opisanych w apelacji i jedynie lakoniczne odniesienie się do ich treści wraz z dowolnym przyjęciem „co Sąd Rejonowy musiał mieć na myśli" które niemal prima facie jest sprzeczne z tym co rzeczywiście przyjął Sąd Rejonowy oraz pominięcie ważnego dowodu w sprawie, jakim są akta prowadzonego postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Rejonową w B. do sygn.

PR (…) pomimo zapoznania się przez Sąd Okręgowy z tymi aktami.Opierając się na przytoczonych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia oddalenie jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. Zakaz reformationis in peius uregulowany w art. 434 § 1 k.p.k. statuuje zasadę, że sąd odwoławczy nie może pogorszyć sytuacji procesowej oskarżonego, gdy środek odwoławczy nie został wniesiony na jego niekorzyść, a ponadto, że pomimo wniesienia środka odwoławczego na niekorzyść oskarżonego, sąd odwoławczy nie może orzec na niekorzyść poza granicami zaskarżenia oraz poza granicami zarzutów, chyba, że ustawa to przewiduje – co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.Analizując sytuację procesową skazanego w świetle wyroku wydanego przez Sąd I instancji należy stwierdzić, iż został on uznany za winnego popełnienia dwóch odrębnych czynów opisanych w pkt I i II aktu oskarżenia stanowiących przestępstw, zaś sąd odwoławczy zmodyfikował wyrok w tym zakresie uznając, iż stanowią one jeden czyn wyczerpujący znamiona dwóch przestępstw określonych art. 270 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Okoliczność ta samoistnie przesądza już o tym, iż sytuacja procesowa W.Ś. nie uległa pogorszeniu, a wręcz przeciwnie była korzystniejsza.

Należy też zauważyć, iż w świetle wyroku Sądu I instancji, oskarżony został skazany za dwa odrębne przestępstwa na kary po 2 lata pozbawienia wolności, za które w oparciu o art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. mogła być orzeczona kara łączna od 2 do 4 lat pozbawienia wolności, zaś uwzględniając pozostałe kary jednostkowe - do 5 lat pozbawienia wolności. Natomiast sąd meriti w miejsce wszystkich kar pozbawienia wolności wymierzonych za wszystkie przestępstwa przypisane oskarżonemu orzekł karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wymierzona przez sąd odwoławczy w wyroku reformatoryjnym kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności mieści się w granicach kary łącznej, która mogłaby być wymierzona za przestępstwa opisane w pkt I i II aktu oskarżenia (od 2 do 4 lat), zaś orzeczona za nie (oraz pozostałe przestępstwa) kara łączna 3 lat pozbawienia wolności jest łagodniejsza od kary łącznej wymierzonej przez sąd I instancji. Uwzględniając wszystkie okoliczności występujące w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż sytuacja procesowa W. Ś. po wydaniu wyroku reformatoryjnego uległa polepszeniu, albowiem zmniejszyła się wobec niego realna dolegliwość wynikająca z rozmiaru orzeczonej i podlegającej wykonaniu kary pozbawienia wolności.Zarzut obrońcy skazanego w tym przedmiocie uznać więc należy za bezzasadny w stopniu oczywistym.W ten sam sposób ocenić należy zarzut obrazy art. 433 § 2 k.p.k. polegający na nierozpoznaniu zarzutu rażącej niewspółmiernej surowości kary, albowiem z treści uzasadnienia wyroku wynika, iż sąd odwoławczy odniósł się do tego zarzutu.

Należy przy tym zauważyć, iż wobec kwestionowania przez obrońcę oceny dowodów i ustaleń faktycznych w sprawie oraz domagania się uniewinnienia oskarżonego, zarzut rażącej niewspółmierności kary był w istocie przedwczesny i bezprzedmiotowy.Mając na względzie powołaną argumentację należało orzec, jak w sentencji postanowienia.