Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 176/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes sentence below statutory minimum for theft, remanding case for new sentencing.

Numero d'incarto IV KK 176/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the first-instance verdict regarding the penalty imposed on the defendant for theft. The prosecution argued that the two-month prison sentence violated the law by falling below the statutory minimum of three months. The court agreed, ruling that sentencing below the legal minimum without a specific legal basis constitutes a serious violation of criminal law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 244 k.k.; Art. 42 § 1a pkt 2 k.k.: A criminal court may not impose a penalty below the statutory minimum threshold unless a specific legal provision justifies such deviation.

Parole chiave

Generato dall'IA
statutory minimum penalty theft criminal offense serious legal violation remittal to lower court criminal law procedure azione mobiliare revoca della licenza condurre confisca del veicolo a motore

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 244 k.k.
P., skazanego za czyn z art. 244 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art.
Art. 42 § 1a pkt 2 k.k.
Na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k.
Art. 60 § 6 pkt 4 k.k.
Należy przyjąć, że w sprawie nie zastosowano instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, bowiem wówczas, zgodnie z art. 60 § 6 pkt 4 k.k., Sąd Rejonowy musiałby skazanemu wymierzyć grzywnę albo karę ograniczenia wolności.
Art. 37b k.k.
Art. 521 § 1 k.p.k.
Sąd orzekł także zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku (pkt 2).Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się z dniem 13 listopada 2020 r.Od tego wyroku została wniesiona kasacja Prokuratora Generalnego w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
Art. 535 § 5 k.p.k.
244 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 18 maja 2021 r., kasacji wniesionej na niekorzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w T.
art. 244 k.k
P., skazanego za czyn z art. 244 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
244 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 18 maja 2021 r., kasacji wniesionej na niekorzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w T.
art. 521 § 1 k.p.k
Sąd orzekł także zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku (pkt 2).Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się z dniem 13 listopada 2020 r.Od tego wyroku została wniesiona kasacja Prokuratora Generalnego w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
art. 60 § 6 pkt 4 k.k
Należy przyjąć, że w sprawie nie zastosowano instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, bowiem wówczas, zgodnie z art. 60 § 6 pkt 4 k.k., Sąd Rejonowy musiałby skazanemu wymierzyć grzywnę albo karę ograniczenia wolności.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 176/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Małgorzata Gierczak w sprawie M. P., skazanego za czyn z art. 244 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 18 maja 2021 r., kasacji wniesionej na niekorzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w T. Wydział VI Zamiejscowy w P. z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt VI K (…), uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w T. Wydział VI Zamiejscowy w P. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowego w T., Wydział VI Karny zamiejscowy w P., wyrokiem z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt VI K (…), uznał M. P. za winnego czynu z art. 244 k.k. i na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1). Na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. Sąd orzekł także zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku (pkt 2).Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się z dniem 13 listopada 2020 r.Od tego wyroku została wniesiona kasacja Prokuratora Generalnego w trybie art. 521 § 1 k.p.k.

Prokurator Generalny zaskarżył wyrok „w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść oskarżonego M. P.” i zarzucił mu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego materialnego, art. 244 k.k., polegające na orzeczeniu wobec M. P., uznanego za winnego popełnienia przestępstwa określonego w tym przepisie, na jego podstawie kary 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, to jest kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego jego sankcją”. W oparciu o tak postawiony zarzut wniósł o „uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w T.

Wydziałowi VI Karnemu Zamiejscowemu w P. do ponownego rozpoznania”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Rację ma Prokurator Generalny, że skazanemu została wymierzona kara pozbawienia wolności poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia karą za czyn z art. 244 k.k. Sąd Rejonowy wymierzył M. P. karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy za przestępstwo z art. 244 k.k. ustawodawca przewidział zagrożenie karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.

Takie ustawowe zagrożenie karą za czyn z art. 244 k.k. jak wskazane powyżej było przewidziane zarówno w dacie popełnienia czynu, tj. w dniu 20 grudnia 2019 r., jak i w dacie orzekania, tj. w dniu 6 listopada 2020 r. Jak słusznie podkreślił Prokurator Generalny, powyższe ustawowe zagrożenie karą przewidziane jest przez wskazany przepis od dnia 1 czerwca 2017 r., kiedy to weszła w życie nowelizacja art. 244 k.k. dokonana ustawą z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 966).Analiza wyroku Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że w sprawie M.

P. nie skorzystano z żadnej instytucji prawnej pozwalającej kształtować wymiar kary poza granicami ustawowego zagrożenia. Należy przyjąć, że w sprawie nie zastosowano instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, bowiem wówczas, zgodnie z art. 60 § 6 pkt 4 k.k., Sąd Rejonowy musiałby skazanemu wymierzyć grzywnę albo karę ograniczenia wolności. Nie sposób także uznać, że Sąd I instancji chciał skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 37b k.k., albowiem wymierzył samoistną karę pozbawienia wolności.Wymierzenie kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w sankcji przepisu, który określa kwalifikację prawną czynu przypisanego, bez wskazania szczególnej podstawy do takiego ukształtowania rozstrzygnięcia co do kary, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego – przepisu stanowiącego podstawę skazania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2020 r., IV KK 10/20; także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2017 r., II KK 312/17; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt III KK 228/12).W realiach niniejszej sprawy uchybienie popełnione przez Sąd I instancji miało charakter rażący i w sposób istotny wpłynęło na treść prawomocnego wyroku, gdyż w jego wyniku M.P. została wymierzona kara pozbawienia wolności w wymiarze niższym, niż winno to nastąpić w sytuacji prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego.Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w wyroku.