Supreme Court dismissed appeal on drug trafficking, ruling defendant failed to meet co-principal surrender requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for drug trafficking. The defendant argued that the lower courts failed to apply mandatory leniency for co-principals who surrendered, claiming only partial information was required. The court rejected this, holding that the statutory conditions for leniency were not met because the defendant did not reveal all essential circumstances of the crime.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 60 § 3 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: The mandatory mitigation for co-principals surrendering to authorities requires revealing all essential circumstances of the crime, not just some; failure to disclose the full scope of the joint offense precludes the application of this leniency.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 175/22 POSTANOWIENIE Dnia 18 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 maja 2022 r.,w sprawie K. D., skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt VI Ka […],utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.z dnia 16 listopada 2020 r., sygn. akt III K […], p o s t a n o w i ł :
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 16 listopada 2020 r., sygn. III K (…), K. D. został uznany za winnego tego, że w okresie od jesieni 2005 r. do listopada 2007 r. w G. i K., wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. J. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych w ten sposób, że w kilkunastu kolejnych transakcjach sprzedał:- R.
R. łącznie nie mniej niż 4 kilogramy amfetaminy, 12 kilogramów haszyszu, 1 kilogram marihuany oraz 7000 tabletek extasy, które następnie przekazał R. B.;- R. B. łącznie nie mniej niż 40 kilogramów amfetaminy, 22 kilogramy haszyszu, 30 kilogramów marihuany oraz 16000 tabletek extasy;- w pięciu transakcjach A. L. łącznie nie mniej niż 23 kilogramy amfetaminy, celem dalszej ich dystrybucji, uczyniwszy sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za które wymierzona mu została kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, po 50 złotych każda; na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczono wobec K.
D. przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej bezpośrednio osiągniętej z popełnienia przestępstwa w postaci środków pieniężnych w kwocie 251.000 złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz Centrum Zdrowia Psychicznego i Leczenia Uzależnień „F." w G. przy ul. D. w kwocie 7.000 złotych; orzeczono w przedmiocie kosztów sądowych.Od tego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego zarzucając:1.obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu art. 60 § 3 k.k. w sytuacji, w której oskarżony spełnił warunki określone w tym przepisie dające podstawę do zastosowania wobec niego obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, bowiem ujawnił w toku postępowania, zarówno informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa, jak i istotne okoliczności jego popełnienia,2.rażącą niewspółmiemość orzeczonej wobec K.
D. kary, w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 50 złotych każda, przy wymiarze której Sąd pominął istotne okoliczności łagodzące, takie jak fakt iż oskarżony od początku podjął współpracę z organami ścigania, przekazał informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa, jak i istotne okoliczności jego popełnienia, również te obciążające jego samego.Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez orzeczenie kary, przy wymiarze której zastosowana zostanie instytucja nadzwyczajnego złagodzenia kary, a z ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 14 maja 2021 r., sygn.
VI Ka (…), powyższy wyrok został utrzymany w mocy. Od tego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanego, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie w kwalifikacji prawnej przypisanego skazanemu czynu art. 60 § 3 k.k. w sytuacji, w której oskarżony spełnił warunki określone w tym przepisie, gdyż ujawnił w toku postępowania karnego, zarówno informacje dotyczące osób współuczestniczących w popełnieniu przestępstwa, jak i istotne okoliczności jego popełnienia.W konsekwencji tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator zawnioskował o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Stanowisko oskarżyciela publicznego co do bezzasadności kasacji w stopniu oczywistym okazało się słuszne. Podzielnie tej oceny środka zaskarżenia implikowało rozpoznanie go w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Niewątpliwe jest, że analogiczny zarzut podniesiony został już w apelacji. Wprawdzie nie wykluczało to możliwości powtórzenia tego zarzutu w kasacji, jednakże dla jego skuteczności skarżący musiałby wykazać, że Sąd Okręgowy bądź to zignorował zarzut w ramach rozpoznanego środka odwoławczego, bądź rozpoznał go w sposób nienależyty, czym nie wywiązał się z powinności określonych w art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., a co mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.).
W zaprezentowanej argumentacji takiego uchybienia nie podniesiono, koncentrując się na wyrażaniu dezaprobaty dla oceny przyjętej przez Sąd II instancji. Sąd ten natomiast szczegółowo omówił powody warunkujące swe stanowisko o braku materialnoprawnych podstaw do zastosowania wobec skazanego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o art. 60 § 3 k.k. Taki wniosek był konsekwencją wnikliwej analizy tak konfiguracji osobowych w zakresie ujawnionej działalności przestępczej, jak i stanu wiedzy organów procesowych na dzień składania przez K.
D. w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnień, a nadto - przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego - uprawnionego przyjęcia, że okoliczności odnoszące się do personaliów dostawcy środków odurzających i substancji psychotropowych zostały przez skazanego świadomie zatajone. Istniało więc szereg elementów wykluczających zastosowanie powyższego przepisu. Skarżący nie wykazał, by ramach materialnoprawnej oceny powyższych okoliczności doszło do błędu w wykładni art. 60 § 3 k.k., determinującego kasacyjną wadliwość wyroku.
Bezprzedmiotowe były rozważania dotyczące wzajemnych relacji skazanego oraz A. L., które nie spełniają najważniejszego wszak warunku, zgodnie z którym z dobrodziejstwa obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, tudzież fakultatywnego zawieszenia jej wykonania, może skorzystać jedynie taki sprawca, który popełnił przestępstwo w ramach współdziałania „z innymi osobami”. Treść art. 60 § 3 k.k. nie pozostawia wątpliwości, że chodzi tu o konfigurację co najmniej trzyosobową (vide uchwała SN z 25 lutego 1999 r., I KZP 38/98, OSNKW 1999/3–4, poz. 12).
Oznacza to, że jakkolwiek by nie oceniać tej regulacji, to w obecnym kształcie poza zakresem zastosowania art. 60 § 3 k.k. pozostają ci sprawcy, którzy popełnili przestępstwo w konfiguracji dwuosobowej, co miało miejsce w sytuacji skazanego. Co prawda A. L. odkupił od skazanego amfetaminę, jednak nie zmienia to wyrażonego powyżej zapatrywania. Sprawcą współdziałającym z innymi osobami jest współsprawca, sprawca kierujący wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę, sprawca polecający innej osobie wykonanie czynu zabronionego przy wykorzystaniu jej uzależnienia od siebie, podżegacz oraz pomocnik.
Z powyższego jasno zatem wynika, że z dobrodziejstwa degresji karania na podstawie art. 60 § 3 k.k. skazany na tej podstawie nie mógł skorzystać. Powyższej wykładni w żaden sposób nie podważa zacytowany fragment uzasadnienia rządowego projektu Kodeksu karnego. Wszak mowa w nim o rezygnacji z restrykcyjnych warunków, jakie ustanawiał art. 57 d.k.k., co jednak w żadnej mierze nie wskazuje na odmienne intencje ustawodawcy w zakresie interpretacji ujętego w art. 60 § 3 k.k. sprawcy działającego w porozumieniu z innymi osobami, który ujawni wobec organu powołanego do ścigania przestępstw istotne informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia oraz nie podważa oceny, że skazany powyższych warunków nie spełnił.
W zakresie okoliczności odnoszącej się do treści złożonych przez skazanego w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnień oraz podniesionego na tym tle twierdzenia, że z treści przepisu nie wynika, iż skazany winien ujawnić wszystkie informacje, a wystarczą jedynie niektóre z nich, to co do zasady ową wykładnię wypada podzielić. Prawidłowa interpretacja pojęcia „istotnych okoliczności popełnienia przestępstwa” nakazuje bowiem odróżnić tzw. istotność od faktycznej pełności tych okoliczności. Nie chodzi zatem o to, aby sprawca ujawnił całokształt stanu faktycznego, ale o to, aby jego relacja odzwierciedlała obiektywnie zaszłe realia przestępstwa.
Co istotne, nie jest to równoznaczne z dowolnością, gdyż owe ujawnione informacje nie mogą stanowić zaprzeczenia merytorycznej zawartości oraz wagi wyrażonej wprost w treści art. 60 § 3 k.k. Okoliczność ta nie determinuje jednak zmiany zapatrywania wyrażonego uprzednio, stąd można ocenić ją jako drugorzędną.Reasumując, należało zgodzić się z zapatrywaniem wyrażonym w pisemnej odpowiedzi na kasację co fasadowego charakteru złożonego środka zaskarżenia. Wprawdzie bowiem jego przedmiotem był zarzut nierzetelnej kontroli instancyjnej, ta w istocie jednak spełniała wszystkie ustawowe rygory, zaś skarżący dążył do ponownej weryfikacji zarzutu sformułowanego w apelacji, co nie może być materią postępowania kasacyjnego (art. 519 k.p.k.).W tym stanie rzeczy kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zaś na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. skazany został obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.