Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless for drug trafficking and traffic offense convictions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower court convicted the defendant of trafficking large quantities of drugs and evading traffic police, finding evidence of preparation for distribution and lack of personal use. The court rejected the appellant's claims regarding selective review and procedural errors, noting the appellate court fully addressed all arguments and met statutory standards.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k. in zw. z art. 637a k.p.k.; The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless when the lower court's decision is fully reasoned and addresses all arguments raised by the appellant without error.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 170/21 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 maja 2021 r. sprawy D. S.skazanego za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt VII Ka (…)zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C.z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II K (…) postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIED.S. został oskarżony o to, że:
1. w okresie od bliżej nieustalonego dnia do 4 kwietnia 2019 r. w U. woj. (…) wbrew przepisom ustawy, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych w łącznej ilości nie mniejszej niż 3 154,91 g netto, w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) w ilości 414,79 g netto, substancji psychotropowych o łącznej masie 357,67 g netto, w postaci MDPHP w ilości 4,47 g netto, 3-CMC w ilości 41,74 g, Alfa PHP w ilości 10,54 g netto, 3-MMC w ilości 6,12 g netto, HEX-EN w ilości 12,14 g netto, MDMA w ilości 212,71 g netto, MDA w ilości 67,93 g netto, amfetaminy w ilości 2,02 g netto oraz nowych substancji psychoaktywnych o łącznej masie 2 382,45 g netto, w postaci:
Alfa PHiP w ilości 1099,83 g netto, NEP w ilości 1260,10 g netto, 4-CEC w ilości 4,37 g netto, 4 CI Alfa PVP w ilości 4,63 g netto, AB-CHFUPYCA w ilości 0,27 g netto, BMDP w ilości 0,54 g netto, N- butyloheksedron 0,69 g netto, N-etylopentylon w ilości 12,02 g netto w ten sposób, że nabył wymienione środki i substancje od nieustalonej osoby w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k.2. w dniu 4 kwietnia 2019r. kierując pojazdem marki B. o nr rej. (…) w ruchu lądowym na drodze publicznej G. woj. (…), nie zastosował się do polecenia zatrzymania pojazdu wydanego przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych przez osoby uprawnione do kontroli ruchu drogowego, a to umundurowanych funkcjonariuszy Policji sierż. sztab.
P. R. oraz st. post. M. D. poruszających się pojazdem, nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i kontynuował jazdę, tj. o czyn z art. 178b k.k. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w C.:1.oskarżonego D. S. uznał za winnego czynu opisanego w punkcie 1-szym aktu oskarżenia tj. przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za ten czyn na mocy art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;2.na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych przyjmując jedną stawkę za równoważną kwocie 30 (trzydziestu) złotych;3.oskarżonego D.S. uznał za winnego czynu opisanego w punkcie 2-gim aktu oskarżenia tj. przestępstwa z art. 178b k.k. i za ten czyn na mocy art. 178b k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;4.na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 (czterech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;5.na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł przepadek korzyści majątkowej osiągniętej wskutek popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 1 aktu oskarżenia w postaci 88 256,00 zł, 290 euro, 500 koron czeskich i 5 funtów brytyjskich;6.na mocy art. 42 § 1a k.k. orzekł wobec oskarżonego D.S. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;7.na mocy art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 4.04.2019 r. godz. 13.55 do dnia 18.02.2020 r. godz. 15.02;8.na mocy art. 70 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek przez zniszczenie dowodu rzeczowego w postaci ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) w ilości 414,79 g netto, substancji psychotropowych o łącznej masie 357,67 g netto, w postaci MDPHP w ilości 4,47 g netto, 3-CMC w ilości 41,74 g, Alfa PHP w ilości 10,54 g netto, 3- MMC w ilości 6,12 g netto, HEX-EN w ilości 12,14 g netto, MDMA w ilości 212,71 g netto, MDA w ilości 67,93 g netto, amfetaminy w ilości 2,02 g netto oraz nowych substancji psychoaktywnych o łącznej masie 2 382,45 g netto, w postaci:
Alfa PHiP w ilości 1099,83 g netto, NEP w ilości 1260,10 g netto, 4-CEC w ilości 4,37 g netto, 4 CI Alfa PVP w ilości 4,63 g netto, AB-CHFUPYCA w ilości 0, 27 g netto, BMDP w ilości 0,54 g netto, N- butyloheksedron 0,69 g netto, N-etylopentylon w ilości 12,02 g netto wraz z pojemnikami i woreczkami strunowymi, w których się znajdowały, 8 lufek szklanych szczegółowo opisanych w wykazach dowodów rzeczowych nr I/(…), nr III/(…), nr IV/(…), nr V/(…), nr VI/(…), nr II/(…);9.na mocy art. 70 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci sejfu koloru czarnego, wagi elektronicznej koloru szarego, wagi elektronicznej M., laptopa koloru czarnego z napisem A. wraz z ładowarką, laptopa koloru bordowego T., telefonu komórkowego koloru czarnego z napisem H., telefonu komórkowego koloru czarnego Z., telefonu komórkowego biało -żółtego z napisem I., telefonu komórkowego S., telefonu komórkowego marki i. - szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr II/(…);10.na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania i opłat w całości.
Od powyższego wyroku apelację wywiodła obrońca oskarżonego, która zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając mu: „A) w zakresie zarzutu opisanego w pkt. 1 aktu oskarżenia oraz pkt. 1 rozstrzygnięcia:
1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k., art. 410 k.p.k. i 424 § 1 k.p.k. poprzez brak szczegółowości i wnikliwości oceny dowodów, a także jednoznaczność czynionych ustaleń faktycznych wynikającą z braku odniesienia do okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, jak również poprzez błędy logiczne oraz luki występujące w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie pozwalające stwierdzić, co stało się przyczyną przyjęcia poczynionych przez Sąd ustaleń, co w konsekwencji prowadzi do niemożności skontrolowania toku rozumowania Sądu i jego zgodności ze zgromadzonym materiałem dowodowym i sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niepozwalający na kontrolę jego prawidłowości zarówno przez Sąd Odwoławczy, jak i strony;2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i powierzchowny, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, jak również bez uwzględnienia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz przy tłumaczeniu nasuwających się w sprawie wątpliwości w całości na niekorzyść oskarżonego - co skutkowało nieuprawnionym uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w pkt. 1 zaskarżonego wyroku, a co objawiło się:a) dowolnym ustaleniem jakoby oskarżony D.
S. czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych w łącznej ilości nie mniejszej niż 3.154,91 g netto, w ten sposób, że nabył wymienione środki i substancje od nieustalonej osoby w celu dalszej dystrybucji;3. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przez oparcie rozstrzygnięcia Sądu jedynie o fragmentaryczny materiał dowodowy przez pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego D.
S., tj. pominięcie przy ustaleniu stanu faktycznego dowodu z:a) zeznań świadków M. S., G.K. oraz R.H.;4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i polegający na dowolnym przyjęciu, że:1.posiadając środki odurzające, substancje psychotropowe i nowe substancje psychoaktywne, oskarżony brał udział w obrocie ww. środkami, w sytuacji, gdy przy braku wiedzy w jakich okolicznościach oskarżony D. S. wszedł w posiadanie ww. środków ujawnionych zarówno w samochodzie, jak i w najmowanym lokalu mieszkalnym oraz przy braku wiedzy czy a jeżeli tak to jakiemu odbiorcy (konsumentowi czy nie konsumentowi) środki te miały być przekazane można było co najwyżej rozważać przypisanie oskarżonemu czynu kwalifikowanego z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;2.środki pieniężne ujawnione w sejfie i w mieszkaniu, które wynajmował oskarżony D.
S. w postaci pieniędzy w kwocie 88.256,00 zł, 290 euro, 500 koron czeskich oraz 5 funtów brytyjskich stanowiły korzyść majątkową osiągniętą wskutek popełnienia przestępstwa opisanego w pkt. 1 aktu oskarżenia i pkt. 1 rozstrzygnięcia”. Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k., skarżąca wniosła o:- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o:- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 1 wyroku i zakwalifikowanie czynu określonego w pkt. 1 rozstrzygnięcia z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia;- uchylenie rozstrzygnięcia z punktu II zaskarżonego wyroku;- uchylenie rozstrzygnięcia z punktu IV zaskarżonego wyroku;- uchylenie rozstrzygnięcia z punktu V zaskarżonego wyroku.Z ostrożności procesowej, na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k., skarżąca zarzuciła: 1.rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary łącznej 4 (czterech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu, a ponadto nieuwzględnienie w sposób należyty wszystkich dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 § 1 i 2 k.k.;2.niezasadne orzeczenie przez Sąd i instancji środka karnego w postaci przepadku korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa opisanego w pkt. 1 aktu oskarżenia i pkt. 1 rozstrzygnięcia na podstawie art. 45 § 1 k.k. W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k., skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i: 1.wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w dolnych granicach ustawowego zagrożenia;2.uchylenie rozstrzygnięcia z punktu V zaskarżonego wyroku, ewentualnie, z ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt VII Ka (…), Sąd Okręgowy w B.: 1.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - z opisu czynu przypisanego oskarżonemu D. S. w pkt. I wyeliminował stwierdzenie „czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu” i z kwalifikacji karnej tego czynu art. 65 § 1 kk;1.jako podstawę wymiaru kary orzeczonej w pkt. I przyjął art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;2.uchylił pkt V;3.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;4.zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Od powyższego wyroku kasację wywiodła obrońca oskarżonego, która zaskarżyła orzeczenie w części, a to w zakresie pkt. I tiret pierwsze i tiret drugie oraz pkt. II, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to: „1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na błędnym rozważaniu przez Sąd Odwoławczy art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez nienależyte rozważenie zarzutów odwoławczych dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji zasady swobody oceny dowodów, podczas gdy prawidłowa kontrola dokonana przez Sąd Odwoławczy i analiza zgłoszonych zarzutów winna prowadzić do wniosku, iż Sąd I instancji przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów i prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasady swobodnej oceny dowodów, zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, jak również zasady in dubio pro reo powinna prowadzić do wniosku, że brak jest możliwości przypisania skazanemu uczestniczenia w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych w ten sposób, że nabył wymienione środki i substancje od nieustalonej osoby w celu dalszej dystrybucji;2. art. 457 § 3 k.p.k. polegające na analizie wszystkich zarzutów w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny, nieodniesienie się w sposób prawidłowy do wszystkich istotnych przedstawionych w apelacji zarzutów i faktów, a mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przez co kontrola instancyjna wydanego orzeczenia jest jednostronna, wybiórcza, całkowicie dowolna, a tym samym nie odpowiadająca kryteriom wynikającym z treści wymienionego przepisu, co skutkowało niezasadnym podzieleniem przez Sąd Odwoławczy dokonanej przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego utrzymania wyroku Sądu I instancji w mocy w pozostałym zakresie”.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.Wbrew temu co twierdzi skarżąca, sąd odwoławczy wnikliwie, dochowując standardów wyznaczonych treścią art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., rozpoznał każdy z podniesionych w apelacji obrońcy zarzutów, w tym wyeksponowane w uzasadnieniu kasacji zarzuty z punktów 2. i 4 lit.a tego środka odwoławczego. Wskazują na to jednoznacznie wywody zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, w których szczególną uwagę poświęcono właśnie dokonanej przez sąd meriti ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynionym na jej podstawie, przez ten sąd, ustaleniom faktycznym.
Zdecydowanie więc nie można zgodzić się z twierdzeniem autorki kasacji, że rozpoznanie zarzutu podniesionego w punkcie 2 apelacji sprowadziło się do przywołania tez postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt V KK 341/15, a istoty zarzutu podniesionego w punkcie 4 lit.a tegoż środka nie rozpoznano w ogóle. Rozwijając ten wątek wskazać należy, że organ ad quem rzeczywiście (zresztą w pełni zasadnie) odwołał się do powołanego wyżej judykatu, ale bynajmniej do tego swoich uwag, odnoszących się do zarzutu podniesionego w punkcie 2 apelacji, nie ograniczył.
Przytoczył wszak także - relewantne w kontekście ww. zarzutu - stanowiska wyrażone w orzecznictwie sądów apelacyjnych, a co najistotniejsze poczynił trafne uwagi odnoszące się do realiów przedmiotowej sprawy wskazując, że: „zasadnie sąd I instancji przyjął, że oskarżony nie posiadał substancji środków odurzających, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych na swój użytek. Przekonuje o tym przede wszystkim znaczna ilość tych środków (łączna waga 3154,91g netto - możliwość przygotowania kilkudziesięciu tysięcy porcji) oraz ich różnorodność.
Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że kupował środki odurzające i to, co sam przyznał, w dużych ilościach w Holandii (vide wyjaśnienia oskarżonego k. 90, 110), a więc od osoby wprowadzającej narkotyki do obrotu. Jednocześnie fakt znalezienia w mieszkaniu oskarżonego woreczków strunowych, wagi oraz narkotyków już poporcjowanych w woreczkach o różnej objętości, w tym również w ilościach niekonsumenckich (vide protokół przeszukania k. 27-33, dokumentacja fotograficzna k.205-216) pozwala na ustalenie, że były przygotowane do przekazania osobom niebędącymi konsumentami.
Dodatkowo wskazać należy na fakt, że oskarżony dokonywał wpłat na konto, które jak wynika z informacji Policji, należało do osób handlujących narkotykami. Wszystkie te okoliczności uzasadniają przyjęcie, że oskarżony D. S. uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 56 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii”. Powyższy wywód zawierał więc pełną odpowiedź zarówno na zarzut podniesiony w punkcie 2, jak i w punkcie 4 lit.a apelacji.
Do tych rozważań organu ad quem autorka kasacji w ogóle się nie odniosła. Rozważania zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego judykatu w żaden sposób nie uzasadniają, niepopartej zresztą żadnymi konkretnymi argumentami tezy, o jednostronnej, wybiórczej i całkowicie dowolnej kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy. Wręcz przeciwnie. Sąd odwoławczy, który w pewnym zakresie przyznał przecież skarżącej rację, przekonująco umotywował swoje stanowisko i to zarówno w tej części, w której wskazywał, z jakich przyczyn w określonych kwestiach z apelującą się zgodził, jak i w tej, w której wskazywał powody, dla których w innych obszarach twierdzenia skarżącej uznał za chybione.
W pełnym zakresie zrealizował zatem standard wynikający z treści art. 457 § 3 k.p.k.W tym stanie rzeczy, oba z podniesionych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzutów należało uznać za oczywiście bezzasadne i w konsekwencji orzec o oddaleniu kasacji w trybie art. 535 § 3 k.p.k.O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k., obciążając nimi skazanego.