Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 167/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding combined prison sentence proportionality.

Numero d'incarto IV KK 167/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and ordered the defendant to bear the costs. The appellant argued that the combined prison sentence violated material law principles regarding proportionality and preventive measures. The court rejected these claims, noting that the lower court properly assessed proportionality and that the appellant failed to demonstrate a specific procedural violation warranting relief.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 86 § 1 k.k.; Art. 53 § 1, 2 k.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.: A cassation appeal challenging the proportionality of a combined prison sentence must demonstrate a specific procedural violation or a clear breach of mandatory legal provisions, as mere disagreement with the assessment of proportionality does not constitute grounds for cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined prison sentence proportionality of punishment cassation appeal material law violation procedural error absorption of sentences general prevention adeguamento della pena

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 86 § 1 k.k.
Całkowicie chybiona okazała się teza o obrazie art. 86 §1 k.k.
Art. 53 § 1 k.k.
akt IV KK 167/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 53 § 2 k.k.
art. 53 § 2 k.k. polegające na wymierzeniu kary bez uwzględnienia postępowania skazanego po dokonanym przestępstwie,4.rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez naruszenie art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
polegające na wymierzeniu kary bez uwzględnienia postępowania skazanego po dokonanym przestępstwie,4.rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 1 k.p.k.
z art. 433 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 439 k.p.k.
523 § 1 k.p.k., zasadność kasacji jest oceniana z punktu widzenia skutecznego wykazania wystąpienia okoliczności wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k.
Art. 440 k.p.k.
Wywody przedstawione w tym zakresie w motywacyjnej części rozstrzygnięcia sądu odwoławczego w pełni zasługiwały na akceptację.Autor kasacji nie wykazał też rażącego naruszenia przepisu art. 440 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w R..
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 167/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 86 § 1 k.k
Całkowicie chybiona okazała się teza o obrazie art. 86 §1 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 167/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 grudnia 2021 r., sprawy J. R. w przedmiocie wyroku łącznego z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R.z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt X K (…) p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt X K (…), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy skazanego J. R., połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami:- Sądu Rejonowego w R. z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt X K (…), za czyn z art. 35 ust. 1 a ustawy o ochronie zwierząt i - Sądu Rejonowego w R. z dnia 18 sierpnia 2014 r., sygn. akt II K (…), za czyn z art. 158 a § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 57 a § 1 k.k. i orzekł karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją wniesioną przez obrońcę skazanego, przy czym zakres środka odwoławczego ograniczono do rozstrzygnięcia o karze łącznej pozbawienia wolności – zarzucając jej rażącą niewspółmierność.Po rozpoznaniu tej apelacji, Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Obecnie kasację od wyroku sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, który zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu;1.rażącą obrazę prawa materialnego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez wadliwą wykładnię art. 86 § 1 k.k., i uznanie, iż zasada pełnej absorpcji może być rozwiązaniem stosowanym jedynie wyjątkowo, mimo tego, że dolną granicą kary łącznej jest najniższa z wymierzonych skazanemu kar,2.rażącą obrazę prawa materialnego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez przekroczenie zasad wymiaru kary, tj. art. 53 § 1 k.k. poprzez zastosowanie niedopuszczalnej przez prawodawstwo krajowe prewencji generalnej negatywnej oraz zastosowanie kary w wymiarze przekraczającym społeczne oczekiwania,3.rażącą obrazę prawa materialnego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez przekroczenie zasad wymiaru kary, tj. art. 53 § 2 k.k. polegające na wymierzeniu kary bez uwzględnienia postępowania skazanego po dokonanym przestępstwie,4.rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. polegające na nienależytym rozważeniu zarzutu rażącej niewspółmierności kary łącznej, jak i nie wykazaniu konkretnych, znajdujących oparcie w ujawnionych w sprawie okolicznościach argumentów i powodów dla których uznano go za bezzasadny,5.rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez naruszenie art. 440 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego J.

R. okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, tj. takim, który przemawiał za jej oddaleniem na posiedzeniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Stosownie do dyspozycji art. 523 § 1 k.p.k., zasadność kasacji jest oceniana z punktu widzenia skutecznego wykazania wystąpienia okoliczności wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. albo naruszenia prawa i to o charakterze rażącym oraz przedstawienia przekonujących argumentów, że to uchybienie wywarło istotny wpływ na treść wyroku. Oba te warunki, tj. rażące naruszenie prawa i istotny wpływ na treść wyroku, muszą wystąpić łącznie, a brak jednego z nich determinuje uznanie kasacji za całkowicie bezzasadną.

W realiach tej sprawy autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia nie wykazał aby doszło do naruszenia przepisów wymienionych w kasacji. Całkowicie chybiona okazała się teza o obrazie art. 86 §1 k.k. Przepis ten kształtuje zasady wymiaru kary łącznej wyznaczając jej górną i dolną granicę. Jak trafnie zauważył sąd odwoławczy w odniesieniu do skazanego J. R. ustawowy wymiar kary łącznej pozbawienia wolności zawierał się w przedziale od roku do dwóch lat i 2 miesięcy. Zatem orzeczenie kary łącznej w wysokości roku i 6 miesięcy jest bliższe dolnej niż górnej granicy wymiaru tej kary i w pełni mieści się w ramach określonych w ustawie.

Nie było też żadnych przesłanek do tego, aby zredukować wymiar kary łącznej do jej dolnej granicy wynikającej z ustawy. Instytucja łączenia kar wprawdzie – z reguły – przynosi korzyść skazanemu, ale nie jest i nie może być traktowana jako swego rodzaju „premia” udzielana sprawcy z tytułu wielości popełnionych przestępstw.Słusznie zauważył przy tym prokurator udzielający odpowiedzi na kasację, że z obrazą prawa materialnego mamy do czynienia w sytuacji, sąd nie postępuje zgodnie z ustawowym nakazem wynikającym z przepisu o charakterze obligatoryjnym, bądź też postępuje wbrew wyraźnemu ustawowemu zakazowi.

Obrazy takiej nie stanowi natomiast nieskorzystanie przez sąd z możliwości przewidzianej fakultatywnie w ustawie. Kodeks karny w tym wypadku wyznacza jedynie dolną i górną granicę swobody w zakresie wymiaru kary łącznej i – w realiach tej sprawy – te granice nie zostały przekroczone.Nie są także trafne zarzuty naruszenia dyrektyw wynikających z treści art. 53 § 1 i 2 k.k. – już choćby z tego powodu, że sąd odwoławczy, którego wyrok jest przedmiotem kontroli kasacyjnej, nie stosował tych przepisów; nie orzekał przecież kary łącznej wobec skazanego J.

R., lecz jedynie rozpatrywał apelację wniesioną w jego sprawie. W konfiguracji procesowej zaistniałej w tym wypadku, tj. w związku z utrzymaniem w mocy wyroku Sądu I instancji kasacja może skutecznie kwestionować jedynie prawidłowość przebiegu postępowania apelacyjnego, poprawność przeprowadzonej kontroli instancyjnej oraz powoływać się na ewentualne uchybienia o charakterze bezwzględnym wymienione w art. 439 k.p.k. Nie jest natomiast metodologicznie poprawne i akceptowalne powoływanie się na naruszenia przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia Sądu I instancji.Całkowicie chybiony okazał się też zarzut obrazy art. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k.

Sąd Okręgowy w R. prawidłowo rozpoznał, ocenił i rozstrzygnął zarzut rażącej niewspółmierności kary łącznej orzeczonej wobec skazanego J. R.. Trafnie uznał, że nie jest ona dotknięta zarzuconą wadą. Przytoczył przy tym przekonujące argumenty uzasadniające to stanowisko. W opozycji do poglądu skarżącego o pozytywnej zmianie postawy skazanego w wyniku postępowań sądowych przeprowadzonych wobec J.R. podniesiono, że to właśnie brak wykonania nałożonych obowiązków probacyjnych obligujących skazanego do określonego zachowania w okresie próby spowodował zarządzenie wykonania kar pozbawienia wolności orzeczonych w wyrokach podlegających procedurze łączenia.

Wywody przedstawione w tym zakresie w motywacyjnej części rozstrzygnięcia sądu odwoławczego w pełni zasługiwały na akceptację.Autor kasacji nie wykazał też rażącego naruszenia przepisu art. 440 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w R.. Niezależnie od tego, że rażąca niesprawiedliwość orzeczenia upoważniająca sąd odwoławczy do wyjścia poza granice apelacji, musi być powiązana z konkretnym uchybieniem, które nie stało się przedmiotem zarzutu, a zarazem czyni utrzymanie wyroku Sądu I instancji niesprawiedliwym, w nadzwyczajnym środku zaskarżenia wniesionym w tej sprawie nie przedstawiono żadnego wywodu dotyczącego tej materii.

Prowadzi to do wniosku, że przedmiotowy zarzut został postawiony bez żadnej podbudowy merytorycznej i zmierzał do ominięcia ustawowego zakazu kwestionowania w kasacji współmierności orzeczonej kary. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie obowiązujących przepisów.Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.