Supreme Court quashes traffic offense verdict for imposing unauthorized penalty and vague vehicle ban.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's verdict for driving without a license, which imposed a fine and a vehicle ban not fully aligned with the prosecution's flawed request. The prosecution had proposed a community service penalty and a ban on all vehicles, neither of which matched the statutory sanctions for the offense or the specific details required by law. The court ruled that the lower court failed to correct these procedural and substantive errors before sentencing, necessitating a retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 63 § 5 k.p.w. w zw. z art. 58 § 1 k.p.w.; Art. 94 § 1 k.w.; When a public prosecutor's request contains defects regarding the type of penalty or the scope of a ban that violate statutory sanctions or procedural requirements, the court must either modify the request or dismiss it; failure to do so and the subsequent imposition of an unauthorized or vague penalty constitutes a serious procedural violation requiring the quashing of the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 167/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Andrzej RyńskiSSN Andrzej TomczykProtokolant Jolanta Grabowska w sprawie A.G.ukaranego za popełnienie wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.po rozpoznaniu na posiedzeniuw dniu 17 kwietnia 2018 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyśćod wyroku Sądu Rejonowego w B.z dnia 30 maja 2017 r. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę A. G. przekazuje Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIEKomendant Miejski Policji w B. skierował do Sądu Rejonowego w B. wniosek o ukaranie A. G.za to, że w dniu 15 grudnia 2016 r. w B. przy ulicy K. kierował pojazdem marki Volkswagen Golf , nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi tj. za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w.Oskarżyciel, na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.p.w., zawarł wniosek o ukaranie obwinionego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu za zarzucany czyn kary ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnie 20 godzin prac na cele społeczne oraz orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy.Sąd Rejonowy w B., po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu, wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., uznał A.
G. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. i za to na mocy art. art. 94 § 1 kw. i art. 20 k.w. oraz art. 21 k.w. wymierzył mu karę jednego miesiąca ograniczenia wolności, zobowiązując obwinionego do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym.Na podstawie art. 94 § 3 k.w. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 6 (sześciu miesięcy). Na podstawie art. 119 k.p.w. w zw. z art. 624 k.p.k.
Sąd zwolnił obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania obciążając nim Skarb Państwa.Wyrok ten uprawomocnił się 24 czerwca 2017 r.Od w/w wyroku kasację złożył Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok w całości na korzyść A. G. i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 63 § 5 k.p.w. w zw. z art. 58 § 1 k.p.w., polegające na niezasadnym uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżyciela publicznego i wydanie na posiedzeniu w dniu 30 maja 2017 r. wyroku skazującego za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. na karę jednego miesiąca ograniczenia wolności, w następstwie czego doszło do obrazy prawa materialnego tj. art. 94 § 1 k.w. poprzez orzeczenie kary nie ujętej w sankcji tego przepisu, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna. Trafnie podnosi Prokurator Generalny, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem przepisów prawa procesowego, to jest art. 63 § 5 k.p.w. w zw. z art. 58 § 1 k.p.w. polegającym na niezasadnym uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżyciela publicznego i wydaniu na posiedzeniu w dniu 30 maja 2017 r. wyroku skazującego za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. na karę jednego miesiąca ograniczenia wolności, w następstwie czego doszło do obrazy prawa materialnego tj. art. 94 § 1 k.w., poprzez orzeczenie kary nie przewidzianej w sankcji tego przepisu.Przypomnieć należy, iż w myśl art. 58 § 1 k.p.w. oskarżyciel publiczny może, za zgodą obwinionego, przesłuchanego uprzednio w toku czynności wyjaśniających w trybie art. 54 § 6 k.p.w., umieścić we wniosku o ukaranie wniosek o ukaranie obwinionego za zarzucany mu czyn bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego albo odstąpienie od wymierzenia kary lub środka karnego.
Zgodnie z art. 60 § 1 k.w. wniosek taki podlega rozpoznaniu na posiedzeniu. Rozpoznając wniosek, sąd dokonuje jego merytorycznej oceny i w zależności od jej wyniku podejmuje dalsze decyzje. Dostrzegając wady złożonego wniosku, sąd, stosownie do treści art. 63 § 2, 4 i 5 k.p.w,. może uzależnić jego uwzględnienie od dokonania w nim określonych przez siebie zmian, a jeżeli uzna, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku, sprawę kieruje do rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Uwzględniając wniosek, skazuje obwinionego wyrokiem.Sąd Rejonowy w B. nie dokonał prawidłowej oceny wniosku Komendanta Miejskiego Policji w B. o ukaranie A.
G. za wykroczenie z art. 94 §1 k.w. Nie dostrzegł, że uzgodniona z obwinionym kara nie jest przewidziana w sankcji przepisu art. 94 § 1 k.w., który stanowi że, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze grzywny. Proponowana we wniosku kara nie mieściła się zatem w granicach sankcji przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, o których mowa w art. 33 § 1 k.w., w jakich sąd może wymierzyć karę według swojego uznania, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.Sąd Rejonowy w B. nie dostrzegł też, iż podczas przesłuchania obwinionego, a potem we wniosku, nie określono wymiaru kary ograniczenia wolności, co z uwagi na treść art. 20 § 1 k.w. można by uznać za uchybienie mniej istotne, jednak co ważniejsze, przy ustalaniu wymiaru środka karnego zakazu, nie wskazano rodzaju pojazdów jakich zakaz ma dotyczyć.
Tymczasem przepis art. 29 § 2 k.w. wymaga aby orzekając zakaz prowadzenia pojazdów określić rodzaj pojazdu, którego zakaz dotyczy. Dopiero we wniosku oskarżyciel dookreślił, że chodziło o pojazdy mechaniczne. Sąd orzekając w przedmiocie zakazu odniósł go do wszelkich pojazdów, co rozmija się zarówno z nieprecyzyjnym uzgodnieniem z obwinionym, jak i wnioskiem oskarżyciela publicznego.Wskazane mankamenty wniosku oskarżyciela publicznego obligowały Sąd Rejonowy w B. do postąpienia przewidzianego w art. 63 § 2 k.p.w., tj. uzależnienia uwzględnienia wniosku od dokonania w nim określonych przez siebie zmian i powiadomienia o tym obwinionego albo w treści art. 63 § 5 k.p.w. tj. do nieuwzględnienia wniosku i skierowania sprawy do rozpoznaniu na zasadach ogólnych.
Uchybienie tym powinnościom i uwzględnienie nieprawidłowego wniosku doprowadziło do wydania orzeczenia obarczonego rażącym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego i procesowego.Wskazane rażące uchybienia, bo skutkujące wymierzeniem kary surowszej, nie przewidzianej w sankcji przypisanego obwinionemu wykroczenia i jako takie mające niewątpliwie istotny wpływ na treść wyroku, nie mogą być w żaden inny sposób usunięte, niż poprzez uchylenie wyroku zaskarżonego kasacją i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy z mocy art. 537 § 2 k.p.k. i art. 535 § 5 k.p.k. orzekł jak w wyroku. kc