Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 156/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded for alleged procedural violations regarding witness credibility assessment.

Numero d'incarto IV KK 156/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the private prosecutor to bear the costs. The private prosecutor argued that the lower court violated procedural rules by failing to obtain a psychologist's opinion on a minor witness's credibility and by improperly evaluating testimony. The court rejected these claims, noting that a psychologist was present during the minor's examination and that the second-instance court's evaluation of evidence was a matter of substantive discretion rather than a procedural error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7, Art. 193 § 1, Art. 410, Art. 424 § 1, Art. 433 § 2 k.p.k.: The court's assessment of witness credibility and evidence evaluation constitutes a matter of substantive discretion; alleged procedural violations regarding the absence of a psychologist's opinion or improper reasoning are dismissed if the court followed proper procedures and the appeal is merely a subjective re-evaluation of facts.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal witness credibility assessment psychologist opinion requirement minor witness testimony procedural error standard private prosecutor costs substantive discretion

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k.
Art. 193 § 1 k.p.k.
SN), w następstwie której doszło do odmówienia im waloru wiarygodności, jak również art. 193 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłego psychologa w przedmiocie psychologicznej wiarygodności zeznań ww.
Art. 410 k.p.k.
7 i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego oceny zeznań świadka H.
Art. 424 § 1 k.p.k.
z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie przez sąd II instancji wszechstronnej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, w następstwie czego doszło do uznania, iż Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
świadka, w sytuacji gdy stwierdzenie tejże okoliczności wymagało wiadomości specjalnych i miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;- art. 433 § 2 w zw.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 156/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 212 § 1 k.k
P.‎oskarżonej z art. 212 § 1 k.k.
art. 410 k.p.k
Pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego stanowią wyłącznie polemikę z oceną dowodów dokonaną nie tylko przez Sąd odwoławczy, ale i przez Sąd I instancji, o czym już świadczy przywołanie przepisów będących podstawą działania Sądu meriti (art. 410 k.p.k.
art. 193 § 1 k.p.k
SN), w następstwie której doszło do odmówienia im waloru wiarygodności, jak również art. 193 § 1 k.p.k.
art. 424 § 1 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 156/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej ‎w dniu 21 sierpnia 2013 r., sprawy A. P.‎oskarżonej z art. 212 § 1 k.k. i innych‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego - R. P.‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt IX Ka […]‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.‎z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć oskarżyciela prywatnego R. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II K […], uniewinnił A. P. m.in. od zarzutu dokonania czynu z art. 212 § 1 k.k., opisanego w ten sposób, że w dniu 14 kwietnia 2011 r. w S., woj. […], pomówiła oskarżyciela prywatnego R. P. o to, iż dokonał on zaboru mienia w postaci aparatu fotograficznego, co do którego wiedziała, iż stanowi on ich współwłasność małżeńską i znajdował się w jej posiadaniu, za wyjątkiem krótkich chwil kiedy R. P. wyjmował z aparatu kartę pamięci.Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt IX Ka […], Sąd Okręgowy w K. po rozpoznaniu apelacji oskarżyciela prywatnego M.

P. i jego obrońcy, który zarzucił obrazę przepisów postępowania i błąd w ustaleniach faktycznych, po czym zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, utrzymał tenże wyrok w mocy.Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego w kasacji dotyczącej tylko wyżej opisanego czynu, zarzucił „rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów prawa procesowego:- art. 7 i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego oceny zeznań świadka H.

P. (małoletniego syna stron przesłuchanego w postępowaniu odwoławczym – przyp. SN), w następstwie której doszło do odmówienia im waloru wiarygodności, jak również art. 193 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii biegłego psychologa w przedmiocie psychologicznej wiarygodności zeznań ww. świadka, w sytuacji gdy stwierdzenie tejże okoliczności wymagało wiadomości specjalnych i miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;- art. 433 § 2 w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie przez sąd II instancji wszechstronnej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, w następstwie czego doszło do uznania, iż Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie w pełni na jakich faktach oparł się Sąd ustalając stan faktyczny oraz brak wyjaśnienia dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a w konsekwencji – utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia,- art. 433 § 2 w zw. z art. 7 i art. 410 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd II instancji wszechstronnej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, co znalazło wyraz w braku dokonania weryfikacji oceny zgromadzonego przez Sąd I instancji materiału dowodowego (we fragmentarycznym zakresie, w którym jest możliwe jej zrekonstruowanie w oparciu o wadliwie sporządzone uzasadnienie), w konsekwencji czego Sąd odwoławczy nie wykrył zaistniałych błędów w zakresie ustalenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia i utrzymał w mocy orzeczenie wadliwe”.W konkluzji pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w S. (w zaskarżonej części – przyp.

SN) i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga kasacyjna okazała się oczywiście bezzasadna.Konfrontacja jej treści z pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku upoważnia do wniosku, że Sąd Okręgowy nie dopuścił się zarzucanych uchybień. Przede wszystkim, nietrafny a nawet niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 193 § 1 k.p.k. w sposób wskazany w kasacji, skoro Sąd ten przesłuchał małoletniego H. P. w obecności biegłego psychologa, a następnie dopuścił dowód z ustnej jego opinii, poprzedzonej jej pisemną formą, właśnie m.in. na okoliczności wskazane w zarzucie po pierwszym tiret.

Pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego stanowią wyłącznie polemikę z oceną dowodów dokonaną nie tylko przez Sąd odwoławczy, ale i przez Sąd I instancji, o czym już świadczy przywołanie przepisów będących podstawą działania Sądu meriti (art. 410 k.p.k. i 424 § 1 k.p.k.) i krytyka jego oceny w osnowie zarzutów. Polemiczny jedynie charakter kasacji jest uwidoczniony w jej uzasadnieniu. Przedstawia się w nim subiektywną ocenę materiału dowodowego, ze wskazaniem, którym depozycjom stron i H. P. należało dać wiarę, które natomiast są nieprawdziwe.

Zdaniem skarżącego, zdyskwalifikowane jako niewiarygodne powinny być zeznania A. P. z powodów przytoczonych już w apelacji. Sąd Okręgowy miał jednak w polu widzenia wszystkie istotne dowody, o czym świadczy treść jego motywów, w tym, pomijane przez skarżącego, zeznania funkcjonariuszy Policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia i ujawnili aparat fotograficzny.Kasacja w najmniejszym stopniu nie wykazała naruszenia przez Sąd odwoławczy wskazanych w niej przepisów, a tym bardziej o charakterze rażącym. Odpadła zatem wtórna przesłanka skuteczności tej skargi w postaci wpływu, i to istotnego, uchybień na treść zaskarżonego wyroku.Z przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.aw