Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding improper combination of multiple sentences.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower court correctly combined multiple sentences. The defense argued for procedural errors and improper sentencing methods, but the court found the contested joint sentence had already been vacated and re-evaluated. Consequently, the court held that the lower court was not required to re-solve the legal knot of the previously vacated sentence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 569 k.p.k. w zw. z art. 577 k.p.k.; Art. 86 § 1 k.k.; Art. 42 § 1 k.p.k.; If a joint sentence involving specific prior sentences is vacated, the court issuing a new joint sentence is not required to re-solve the legal knot of the vacated sentence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 155/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 sierpnia 2013 r., sprawy K. W.w przedmiocie wydania wyroku łącznegoz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt IV Ka […]utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. K., Kancelaria Adwokacka w K., kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa i 80/100) zł, w tym 23% podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w M. wyrokiem łącznym z dnia 7 sierpnia 2010 r., sygn. II K […], wymierzył kary łączne:1)900 zł grzywny, powstałą z połączenia kar po 600 zł grzywny, orzeczonych nakazami karnymi Sądu Rejonowego w M. z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt II K 108/97 i z dnia 9 czerwca 1997 r., sygn. akt II K 177/97,2)1000 zł grzywny, powstałej z połączenia kar: 800 zł grzywny orzeczonej nakazem karnym Sądu Rejonowego w M. z dnia 10 września 1997 r., sygn. akt. II K 231/97 i 20 stawek dziennych grzywny po 40 zł za stawkę, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 9 grudnia 1998 r., sygn. akt II K 344/97,3)3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, powstałą z połączenia kar: a)roku i 6 miesięcy oraz 2 lat pozbawienia wolności, wymierzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt 316/09,b)roku pozbawienia wolności, wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II K 473/09,c)po 10 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt 391/11,4)2 lat pozbawienia wolności, powstałej z połączenia kar:a)roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w M. z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II K 529/09,b)czterokrotnie po 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II K 103/10.Sąd Okręgowy w K. po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez skazanego i jego obrońcę, wyrokiem z dnia 22 listopada 2012r., sygn. akt IV Ka […], utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadne.Obrońca skazanego w kasacji zarzucił:„rażące naruszenie prawa mające istotny w pływ na treść orzeczenia, a to:1.art. 569 k.p.k. w zw. z art. 577 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie oraz nieuwzględnienie w zaskarżonym orzeczeniu wyroku Sądu Rejonowego w M.
Wydział II Karny z dnia 15 września 2011 roku, sygn. akt II K 54/11, a w konsekwencji orzeczenie kary łącznej bez rozwiązania wcześniejszych węzłów kar łącznych orzeczonych we wskazanym wyroku, co stanowi negatywną przesłankę procesową,2.art. 86 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji, oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie asperacji, podczas gdy właściwą metodą łączenia kar jednostkowych winna być zasada pełnej absorbcji,3.art. 42 § 1 k.p.k. poprzez niezastosowanie wskazanej normy prawnej, a w konsekwencji niewyłączenie z urzędu sędziego, w stosunku do którego istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności”.Obrońca w konkluzji wniósł o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, stwierdzić należy, że:Ad 1.
Jest on zapewne wynikiem nieporozumienia. Wyrok łączny Sądu Rejonowego w M. z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II K 54/11, został uchylony wyrokiem Sadu Okręgowego w K. z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt IV Ka 1293/11. Ów wyrok łączny przestał więc istnieć, co oznacza, że uległ rozwiązaniu węzeł kary łącznej, łączący poszczególne, wymierzone w nim wyroki.Sąd Rejonowy w M. ponownie rozpoznając sprawę nie tylko nie musiał, ale nie mógł tego węzła kolejny raz rozwiązywać. Sąd ten, wydając nowy wyrok łączny, miał w polu uwagi wszystkie jednostkowe skazania, które były rozważane przy orzekaniu kary łącznej w uchylonym uprzednio wyroku łącznym w sprawie II K 54/11;Ad 2.
Mimo podniesienia zarzutu obrazy prawa materialnego w postaci art. 86 § 1 k.k., jest to w istocie niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) kary przez wymierzenie kary łącznej na zasadzie asperacji, zamiast na zasadzie absorbcji. Jest bowiem oczywiste, czego nie kwestionuje się w kasacji i co wprost wynika z tego zarzutu, że kary łączne zostały orzeczone w granicach określanych w art. 86 § 1 k.k.. Nadto, zarzut ten jest powtórzeniem zarzutu apelacyjnego; wówczas w postaci błędu w ustaleniach faktycznych, do którego to zarzutu odniósł się Sąd Okręgowy na s. 16 – 23 uzasadnienia;Ad 3.
Sąd ten ustosunkował się również do zarzutu z apelacji skazanego o niezachowaniu bezstronności przez sędziego wydającego wyrok w pierwszej instancji ze względu na skargi, jakie uprzednio na tego sędziego składał skazany. Jednak on sam ani jego ówczesny obrońca nie wnosili o wyłączenie sędziego sprawozdawcy od rozpoznania sprawy z powodów wymienionych w art. 41 § 1 k.p.k., mimo wiedzy skazanego o takiej możliwości uzyskanej z Ministerstwa Sprawiedliwości (k.467).Także w osobistej apelacji skazany nie uprawdopodobnił, że jego skargi miały jakikolwiek wpływ na treść merytorycznych rozstrzygnięć zawartych w wyroku łącznym.
Trafnie więc Sąd odwoławczy uznał, że zarzut skazanego obracał się w sferze przypuszczeń, biorąc zwłaszcza pod uwagę fakt, że skargi te nie zostały skonkretyzowane w piśmie przesłanym do Ministra Sprawiedliwości, w apelacji ani nawet w kasacji, mimo, że formułuje ona tak poważny zarzut pod adresem sędziego Sądu I instancji i brak reakcji Sądu odwoławczego.Z wszystkich przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.aw