Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 154/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes conditional dismissal due to insufficient evidence and violation of self-incrimination rule.

Numero d'incarto IV KK 154/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's decision to conditionally dismiss the criminal proceedings against F.G. due to insufficient evidence and procedural violations. The prosecution argued that doubts existed regarding the forgery of documents, but the Court found the investigation was superficial, lacking physical evidence and witness testimony. Consequently, the Court ruled that using a witness interrogation transcript to establish facts violated the principle against self-incrimination and the rules on evidence admissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 339 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 341 § 2 k.p.k.; Art. 74 § 1 k.p.k.; Art. 389 k.p.k.: A conditional dismissal is invalid if the investigation was conducted perfunctorily without gathering basic evidence, and if facts were established using a witness interrogation transcript in violation of the principle against self-incrimination.

Parole chiave

Generato dall'IA
conditional dismissal insufficient evidence self-incrimination witness transcript procedural violation criminal investigation evidence admissibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 339 § 1 pkt 2 k.p.k.
W świetle powyższych wywodów należy przyznać rację twierdzeniom kasacji, że wydany w przedmiotowej sprawie wyrok warunkowo umarzający zapadł z rażącym naruszeniem art. 339 § 1 pkt 2 k.p.k. i art.
Art. 341 § 2 k.p.k.
i art. 341 § 2 k.p.k., polegające na skierowaniu sprawy na posiedzenie, a następnie warunkowym umorzeniu postępowania, mimo że okoliczności popełnienia zarzucanych czynów budziły wątpliwości.
Art. 74 § 1 k.p.k.
W ocenie Sądu Najwyższego wykorzystanie tego rodzaju protokołu narusza wyrażoną w art. 74 § 1 k.p.k.
Art. 389 k.p.k.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem SN, nie jest możliwe odczytanie takiego protokołu na rozprawie, co wywodzi się a contrario z brzmienia art. 389 k.p.k. (zob.
art. 272 k.k
G.wobec którego warunkowo umorzono postępowanie o czyn z art. 272 k.k.
art. 11 § 2 k.k
art. 273 k.k
oraz art. 273 k.k., wyznaczając okres próby wynoszący rok.
art. 537 k.p.k
kasacji Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 marca 2011 r., na podstawie art. 537 k.p.k.
art. 339 pkt 2 k.p.k
Od tego wyroku kasację na korzyść wniósł Prokurator Generalny, zarzucając rażące naruszenie przepisów art. 339 pkt 2 k.p.k.
art. 341 § 2 k.p.k
i art. 341 § 2 k.p.k., polegające na skierowaniu sprawy na posiedzenie, a następnie warunkowym umorzeniu postępowania, mimo że okoliczności popełnienia zarzucanych czynów budziły wątpliwości.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I KZP 37/94
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1995 r., I KZP 37/94, OSNKW 1995, z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 154/12 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Marian Buliński‎SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca)Protokolant Jolanta Grabowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej w sprawie F. G.wobec którego warunkowo umorzono postępowanie o czyn z art. 272 k.k. i art. 270 § 2a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 273 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 25 września 2012 r. kasacji Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 marca 2011 r., na podstawie art. 537 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego z 28 marca 2011 r., warunkowo umorzono postępowanie karne wobec F. G., oskarżonego o przestępstwa z art. 272 k.k. i art. 270 § 2a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 273 k.k., wyznaczając okres próby wynoszący rok. Od tego wyroku kasację na korzyść wniósł Prokurator Generalny, zarzucając rażące naruszenie przepisów art. 339 pkt 2 k.p.k. i art. 341 § 2 k.p.k., polegające na skierowaniu sprawy na posiedzenie, a następnie warunkowym umorzeniu postępowania, mimo że okoliczności popełnienia zarzucanych czynów budziły wątpliwości. W uzasadnieniu kasacji wskazano, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że istnieją wątpliwości co do okoliczności popełnienia zarzucanych F. G. czynów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja zasługuje na uwzględnienie. Istotnie zauważyć należy, że postępowanie przygotowawcze w przedmiotowej sprawie prowadzone było wyjątkowo pobieżnie. W aktach sprawy nie zgromadzono podstawowych dowodów rzeczowych, tj. podrobionych rzekomo dokumentów:

1) zaświadczenia o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kat. „B”, 2) zaświadczenia potwierdzającego warunki poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji związku z ubieganiem się o zwrot prawa jazdy, 3) protokołu z przebiegu egzaminu państwowego wraz z potwierdzeniem uzyskania pozytywnego wyniku w zakresie kat. „B”. Z akt sprawy wynika, że nie dokonano w dochodzeniu żadnych czynności zmierzających do ustalenia czy wspomniane dokumenty były podrobione i czy F.G. w istocie przedłożył je jako autentyczne.

Żadne zgromadzone w sprawie dowody nie wskazują na czym polegało używanie przez F. G. dokumentu prawa jazdy uzyskanego skutkiem rzekomego przedłożenia dokumentów podrobionych. Trudno też wyobrazić sobie, w jaki sposób F. G. mógł podrobić własne oświadczenie o rezygnacji z prawa jazdy kategorii „T”, skoro właśnie on był osobą uprawnioną do złożenia takiego oświadczenia. Dla zobrazowania poziomu przeprowadzenia w niniejszej sprawie dochodzenia wystarczy wskazać, że nie przesłuchano w sprawie osób, na ręce których F.

G. rzekomo złożył podrobione dokumenty, ani osób uprawnionych do wystawienia tych dokumentów. Wykorzystanie osobowych źródeł dowodowych ograniczono do odebrania wyjaśnień F. G., w których przyznaje się on do winy, ale odmawia składania wyjaśnień. Jedyny dokument rzucający światło na okoliczności przypisanych czynów to odpis protokołu przesłuchania F. G. w charakterze świadka (k.

16) przed przedstawieniem mu zarzutów. Zdaniem Sądu Najwyższego dowodowe wykorzystanie takiego protokołu jest w niniejszej sprawie niedopuszczalne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem SN, nie jest możliwe odczytanie takiego protokołu na rozprawie, co wywodzi się a contrario z brzmienia art. 389 k.p.k. (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1995 r., I KZP 37/94, OSNKW 1995, z. 3-4, poz. 15). Nie zmienia takiej oceny fakt, że w sprawie nie doszło do odczytania protokołu na rozprawie, ale (być może) posłużył on do poczynienia przez sąd orzekający ustaleń faktycznych, służących następnie za podstawę zapadłej na posiedzeniu decyzji o warunkowym umorzeniu.

W ocenie Sądu Najwyższego wykorzystanie tego rodzaju protokołu narusza wyrażoną w art. 74 § 1 k.p.k. zasadę nemo se ipsum accusare tenetur i może służyć obchodzeniu przepisów o prawie odmowy składania wyjaśnień – jako taki protokół ten nie może być wykorzystany dowodowo także przy dokonywaniu ustaleń faktycznych poza rozprawą. W świetle powyższych wywodów należy przyznać rację twierdzeniom kasacji, że wydany w przedmiotowej sprawie wyrok warunkowo umarzający zapadł z rażącym naruszeniem art. 339 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 341 § 2 k.p.k., choć dla porządku należy zauważyć, że istotą zarzutów kasacyjnych było podjęcie decyzji o warunkowym umorzeniu mimo wątpliwości co do okoliczności sprawy, a zatem poprawnie sformułowany zarzut kasacyjny winien dotyczyć naruszenia art. 66 § 1 k.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.